Δημόσια νοσοκομεία ώρα μηδέν

Σκηνή 1: Είμαι 14 ετών και με φωνάζει η αγαπημένη μου γιαγιά που πάντα με πρόσεχε για να μου πει ότι μου έκανε ιδιωτική ασφάλεια. «Σου δίνω ευχή και κατάρα παιδί μου – ας μην έχεις να φας, την ασφάλειά σου μην την σταματήσεις ποτέ».

Την ευγνωμονώ: η λήξη του πρώτου συμβολαίου, μου πλήρωσε τη γέννα (απίστευτη χρονική σύμπτωση σε βαθμό που σε βάζει να σκέφτεσαι ότι πράγματι κάποιος σε φυλάει από εκεί ψηλά) ενώ μέχρι σήμερα, χτύπα ξύλο όχι για σοβαρά πράγματα, όσες φορές έχω πάει σε νοσοκομείο, είμαι βασίλισσα.

Αρκετοί που το ακούν αυτό, μου λένε «ναι ξενοδοχείο, αλλά οι καλοί γιατροί είναι στα δημόσια». Λάθος. Καλοί γιατροί υπάρχουν παντού – και στα δύο. Μην βαυκαλίζεστε.

Σκηνή 2: Ο πατέρας μου είναι βαριά άρρωστος. Ζει πια στην Πάτρα (λόγω δεύτερου γάμου) και έχει νοσηλευτεί αρκετές ημέρες και με πέρα δώθε στο νοσοκομείο του Ρίο.

Εντάξει, παιδιά, respect. Πρέπει να υποκλινόμαστε καθημερινά σε γιατρούς, νοσηλευτές, νοσοκόμους. Να αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει, σε τι συνθήκες δουλεύουν, πώς καταφέρνουν να σώνουν ανθρώπους και να επιβιώνουν οι ίδιοι. Φυσικά και θα υπάρχουν εξαιρέσεις – οι γενικεύσεις με ενοχλούν, δεν έχουν νόημα. Παντού υπάρχουν όλα. Αλλά στα νοσοκομεία ζουν και δουλεύουν ήρωες.

Στην Πάτρα με τα δύο νοσοκομεία οι εφημερίες είναι κόλαση. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές δεν στέκονται δευτερόλεπτο κυριολεκτικά. Η βρώμα και η δυσωδία δεν υποφέρονται. Ούτε οι φωνές και τα ουρλιαχτά, οι εικόνες που περνούν μονίμως από μπροστά σου επίσης. Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου εκμηδενίζεται μέσα σε αυτή την απάνθρωπη συνθήκη.

«Τη δουλειά μας κάνουμε», μου λέει ο γιατρός. Κι εγώ τη δουλειά μου κάνω, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Είναι το ίδιο να γράφεις στον υπολογιστή σου σπίτι σου ή σε ένα γραφείο και το ίδιο να προσπαθείς να τιθασεύσεις το θηρίο για να τιμήσεις τη ζωή;

Σκηνή 3: Στον διάδρομο μια συνοδός βρίζει τους φοιτητές, τους λέει να μην ξαναμπούν στο δωμάτιο να δουν τον άρρωστό της γιατί κάποτε ένας ειδικευόμενος είχε κάνει λάθος. Αδικο αλλά ποιος ξέρει τι έχει ζήσει κι αυτή; (πρέπει όμως πάντα να προσπαθήσεις να συγκρατηθείς). Στο διπλανό μας κρεβάτι κείτεται ένας ασθενής που παραλογίζεται, ουρλιάζει, βρίζει συνεχώς. Η Δήμητρα, στην οποία αφιερώνω και το κείμενο, με υπομονή χωρίς όριο και με τρόπο εξαιρετικό, προσπαθεί να τον κουμαντάρει. Τρέμω ότι θα την χτυπήσει – μπορεί και κάποτε να την έχει φάει καμιά αδέσποτη.

Προηγουμένως που κουλάντριζε και τον πατέρα μου, που δεν ήταν επιθετικός αλλά της έλεγε βλακείες, ήξερε ακριβώς τι να πει και πώς να τον αντιμετωπίσει. Τη θαύμασα, της το είπα «Δούλευα δέκα χρόνια σε σύλλογο ανιάτων. Ξέρω από αυτά. Εσείς μην ανησυχείτε, από τις τοξίνες των νεφρών είναι που τα χάνει, με την αιμοκάθαρση θα συνέλθει». Α, ρε Δήμητρα! Τι άνθρωποι υπάρχουν, είμαστε τίποτα μπροστά τους.

Σκηνή 4: Ο Υπουργός Υγείας επίσκεψη σε νοσοκομείο. Βλέπεις και αναρωτιέσαι αν ζεις στην ίδια χώρα ή έχει πάει κάποιο ταξιδάκι, έχει προσλάβει κομπάρσους και γυρίζει μια ωραία ταινία. Απορώ πώς προλαβαίνουν να καθαρίζουν δωμάτια και να αδειάζουν διαδρόμους.

Δεν κομίζω γλαύκα, το ξέρω. Αλλά δεν γινόταν και να μην γράψω. Ηταν η πρώτη φορά, στα τόσα μου χρόνια που συνειδητοποίησα τι περνούν στα νοσοκομεία οι άνθρωποι που τα κρατούν όρθια, τι ζουν όσοι νοσηλεύονται παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες και, ασφαλώς, πού ζούμε οι ευνοημένοι.

Και ο αγαπημένος μου κουμπ (άρος) που αρνήθηκε πολλά για να είναι και εκείνος γιατρός στο νοσοκομείο του Ρίο, μου λέει πάντα πόσο υπερήφανος είναι για την κλινική και το τμήμα στο οποίο δουλεύει, πόσο καταπληκτικά τα πάνε και πόσο δεν μετανιώνει που δεν έφυγε για το εξωτερικό που είχε τόσες προτάσεις.

Θα πρότεινα έναν Big Brother για να δουν και οι πολιτικοί -ανεξαρτήτως κόμματος- τι παίζει. Πόσα λεφτά οφείλουν να ρίξουν για να κερδίσουν ασθενείς και οδοιπόροι μια αξιοπρέπεια που δεν τους λείπει, αλλά καλό είναι η γυναίκα του Καίσαρα… ξέρετε.