Οι Zebra Tracks ξαναπαίζουν μαζί: «Πρώτα είπαμε “πάμε” και μετά σκεφτήκαμε το πώς»
Διαβάζεται σε 9'
Θα είναι «το δικό μας reunion» στην σκηνή του Αγοραφοβικού και μας εξήγησαν πώς ενιώθουν κι ετοιμάζονται από… ένα γήπεδο μπάσκετ.
- 17 Σεπτεμβρίου 2026 09:05
Έτοιμος για τη βιντεοκλήση. Στο γραφείο με ερωτήσεις και σημειωματάριο, ακουστικά στ’ αυτιά, μπροστά στον υπολογιστή. Στην άλλη άκρη της οθόνης, αρχικά ένα πολύχρωμο τερέν. Η κάμερα τοποθετείται καλύτερα, το πλάνο ανοίγει και μερικοί τύποι κάνουν αδέξια διατάσεις. Αυτή θα είναι μια συνέντευξη με τον δημοσιογράφο σπίτι του και το συγκρότημα να ετοιμάζεται για την ιεροτελεστία μερικών απογευματινών «μονών» στα 21.
Είναι η πρώτη μέρα που τα μέλη του γκρουπ μαζεύονται μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και, παρότι έχουν να παίξουν δέκα χρόνια μαζί, η ανασύνταξη των δυνάμεων θα γίνει πρώτα στο μπάσκετ και μετά στο προβάδικο. Ένα κομμάτι, της κατακτημένης (κι αναπόφευκτης;) πια, ωριμότητας των Zebra Tracks είναι οι προτεραιότητες. Και το καθόλου άγχος.
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά κιθαριστικά γκρουπ της έκρηξης της αθηναϊκής αγγλόφωνης σκηνής στα mid 00s, το πάλεψαν εντίμως για πάνω από μια δεκαετία, κυκλοφόρησαν 3 LPs και 2 EPs, άνοιξαν τους Placebo στον Λυκαβηττό το 2007 κι έπαιξαν πριν τους Faith No More στο Ejekt Festival του 2010 (λίγες μέρες πριν την εμφάνισή τους στο Exit Festival του Νόβισαντ) και το διέλυσαν ησύχως το 2016. Κι ενώ η μουσική συζήτηση των ημερών περιστρέφεται ξανά γύρω από τους Oasis με την ανακοίνωση των σταθμών της νέας περιοδείας τους για το καλοκαίρι του 2027 και το ντοκιμαντέρ από τα περσινά λάιβ που παίζεται στις αίθουσες, το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ μας λέει «έχουμε reunion σπίτι» και ξαναβάζει τους Zebra Tracks πάνω στην σκηνή.
Είκοσι δύο χρόνια μετά την πρώτη ζωντανή τους εμφάνιση (σε ένα ροκ φεστιβάλ στην Σπάρτη τον Ιούλιο του 2004) και δέκα χρόνια μετά την τελευταία (τον Δεκέμβριο του 2016, στο Velvet Room). Σε ένα line up που έχει τόσο επιγόνους όσο και προκατόχους τους στην εναλλακτική σκηνή. Δεν βλέπουν την ώρα κι έτσι χωρίς ειρμό μετέφεραν τον ενθουσιασμό τους, ενώ έκαναν τα σουτάκια τους για ζέσταμα…
«Δεν είναι ότι το είχαμε σχεδιάσει, απλά δεχθήκαμε ένα τηλέφωνο από τον Άρη Νικολόπουλο, διοργανωτή του ΑΦΦ και συνοδοιπόρο μας όλα αυτά τα χρόνια ως 1/2 των My Wet Calvin, και είπαμε αυθόρμητα ναι. Πρώτα αποφασίσαμε “πάμε να τα κάνουμε” και μετά σκεφτήκαμε το πώς.
Θα είναι μια υβριδική σύνθεσή μας. Τα ιδρυτικά μέλη Αντώνης Καββαδίας (κιθάρα, φωνή) και Νίκος Σμυρλάκης (τύμπανα), ο Γιώργος Νίκας (κιθάρες) που μπήκε σύντομα στο τιμ, ο Ζήσης Ανδριόπουλος που θα παίξει πλήκτρα κι όχι μπάσο, γιατί θα είμαστε και με τον αρχικό μπασίστα μας, Κώστας Βοβούση. Έτσι κι αλλιώς πενταμελές συγκρότημα ήμασταν μέχρι το 2012, μετά είχαμε κι εμείς περικοπές λόγω τρόικας.
Δεν υπάρχει κάποιο βαθύτερο νόημα, κάποιο μεγάλο σχέδιο. Όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθήσαμε να κάνουμε παρέα, αλλά δεν παίζαμε μαζί μουσική. Για να βλεπόμαστε, ξέρουμε ότι με τα τόσο φορτωμένα προγράμματά μας ως σαραντάρηδες πια, πρέπει να κάνουμε πράγματα μαζί. Κι αν αυτό σημαίνει να να μαζευόμαστε για να παίζουμε μπάσκετ, θα παίζουμε μπάσκετ. Αν αυτό σημαίνει να κάνουμε πρόβα, θα κάνουμε πρόβα.
Δεν έχουμε κανένα πλάνο να γράψουμε καινούρια κομμάτια ή νέο άλμπουμ ή ο,τιδήποτε. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, αφού ξαναβρεθήκαμε εν δράσει.
Πώς μας φαίνεται; Είναι πολύ καλύτερα τώρα.
Μετά από δέκα χρόνια που είχαμε να βρεθούμε, είμαστε πιο απλοί και πολύ λιγότερο -βασικά καθόλου- υπερβολικοί. Κι αυτό φυσικά έχει να κάνει με τον μετριασμένο εγωισμό. Πρώτη φορά ακούσαμε να λέει ο ένας στον άλλον “μπορείς να δυναμώσεις;”. Όσο το γκρουπ ήταν ενεργό, ακουγόταν μάλλον το αντίθετο…»
Εκτός από τους ερασιτέχνες αθλητές του ανοικτού γηπέδου, ανοίγει κι άλλο ένα παράθυρο. Ο ντράμερ Νικόλας Σμυρλάκη συνδέεται από Ρώμη σε επαγγελματικό ταξίδι, με τη βαλίτσα του στο αεροδρόμιο. «Εγώ βέβαια είχα από τότε που το διαλύσαμε να πιάσω μπαγκέτα», λέει. «Και τώρα μας ήρθε με μετρονόμο, αν είναι δυνατόν», απαντάνε γελώντας οι υπόλοιποι.
«Για μας είναι σημαντικό ότι γυρίσαμε στο Sonic Playground, το στούντιο του Νίκου Τριανταφύλλου στον Κολωνό (σ.σ. όπου έγινε η φωτογράφιση). Είναι ένα μέρος κι ένας άνθρωπος πολύ σημαντικός για μας αλλά και για τόσες πολλές μπάντες. Έχουμε πολύ μεγάλο σεβασμό για εκείνον και θέλουμε να το τονίσουμε άλλη μια φορά.
Αλλάζεις ως μουσικός μεγαλώνοντας, αυτό είναι μάλλον αλήθεια. Σε μας, επειδή σχεδόν όλοι συνεχίσαμε στη μουσική, η εξέλιξή μας φάνηκε από τα πράγματα που κάναμε στην πορεία. Ας πούμε, ο Γιώργος -εκτός από τους Holy Monitor και The Noise Figures που έφτιαξε – έκανε την παραγωγή στον δίσκο των Glass Rebel του Αντώνη, ο Ζήσης έκανε τους Lip Forensics…
Φυσικά, ακούμε πράγματα που έχουμε γράψει πριν δεκαπέντε-είκοσι χρόνια και κριντζάρουμε. Ή διαβάζουμε στίχους και πράγματα που έχουμε πει σε συνεντεύξεις και νιώθουμε το ίδιο, βασικά βάζουμε τα γέλια. Αλλά, έτσι δε γίνεται πάντα;
Κι όμως, για μας μπορεί να μην είναι το πιο σημαντικό μας κομμάτι, αλλά υπάρχουν πολλοί που θυμούνται το “Dusan Bajevic”. Δε νομίζουμε να το άκουσε ποτέ ο ίδιος, θα το εκτιμούσε άραγε με το αγέλαστο προφίλ του; Πάντως, τότε το είχαν τσιμπήσει κάποιοι σε αθλητικες εφημερίδες και ραδιόφωνα και είχε γίνει λίγο ντόρος».
Προσπαθούμε να κάνουμε μια σύγκριση της «σκηνής» στο δικο τους ξεκίνημα με τώρα. Κι ο Νικόλας έχει big statement: «Έχουμε χρέος προς τα νέα παιδιά να τους υπενθυμίσουμε την αξία να παίζεις μουσική με πραγματικά όργανα και όχι με τα κουμπάκια που πατάς σε ένα dj set» – οι άλλοι που ενίοτε κάνουν και τους DJs δεν είναι κι ότι συμφωνούν απόλυτα, έχουμε ένα κάπως σουρεαλιστικό beef δεδομένου του περιβάλλοντος της συνομιλίας…
«Μακάρι το Αγοραφοβικό να είναι η ευκαιρία για να μας ακούσουν αυτοί που δε μας έχουν ακούσει ποτέ. Τι άλλο να ζητήσεις;
Είναι δύσκολη πίστα ο ελληνικός στίχος. Κι αυτοί, οι λίγοι, που το κάνουν καλά, έχουν τον σεβασμό μας. Με τα αγγλικά, πάντα αστειευόμασταν, ότι τη βγάζουμε καθαρή γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέμε. Σίγουρα έχει υπάρξει η στροφή στο ελληνόστιχο. Εμείς δε θα το πηγαίναμε εκεί, δε χρειάζεται να πάμε όλοι εκεί.
Η σκηνή μας μοιάζει να έχει μετατοπιστεί από εκεί που βρισκόμασταν όλοι μαζί και πίναμε μπίρες με τα μέλη κι από τις άλλες μπάντες, στην επικοινωνία μέσω σόσιαλ, σε γκρουπ που μπορεί και να παίζουν μαζί π.χ. στο ίδιο φεστιβάλ αλλά να μην έχουν συναντηθεί ποτέ πριν. Από την άλλη, δεν μπορεί να μην έχουν βρει κι αυτοί τους κώδικές τους, τους οποίους εμείς μάλλον αγνοούμε και ίσως γκρινιάζουμε.
Βλέποντας, ας πούμε, τη μεγάλη επιτυχία των Fontaines DC ή ότι επέστρεψαν με νέο υλικό οι Interpol, έχουμε μια ελπίδα ότι μπορεί και να «ξαναγυρίζει η κιθαρούλα».
Τι μουσική ακούμε τώρα; Ο Ζήσης το κλάμα της νεογέννητης κόρης του και το «Ελεφαντάκι» από τον Δεληβοριά, ο Αντώνης έχει μείνει στο “Let’s Go” των Rancid (σ.σ. γέλια απ’ όλους), το τελευταίο στο Spotify του Νικόλα ήταν Whereswilder, ενώ από τα εγχώρια πράγματα που μας άρεσαν τελευταία ήταν το Soma από τον Ξάνθο των Bazooka»
Οι Zebra Tracks εμφανίζονται τη δεύτερη ημέρα του φεστιβάλ Αγοραφοβικό (18-19/9) στην ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39, Βοτανικός).
Samples
– O Lewnidas (Λεωνίδας Οικονόμου), το άλλο μισό των My Wet Calvin, εμφανίζεται κι αυτός στο Αγοραφοβικό (Σάββατο19.45) με ένα ολοκαίνουριο τραγούδι με συγκινητική ιστορία. Λέγεται “Γιώργος” και πρόκειται για το rework ενός τραγουδιού που έγραψε ο πατέρας του το 1972 στα Πετράλωνα, διασώθηκε σε μια κασέτα και ψηφιοποιήθηκε το 2020, αλλά δεν πρόλαβαν ποτέ να μιλήσουν γι’ αυτό αφού ο μπαμπάς έφυγε από τη ζωή εκείνη την χρονιά. Στο κομμάτι ακούγονται ακόμα η σύντροφός του, η κόρη του και «ο ψάλτης από την εκκλησία του χωριού μας (σε ένα βασανιστικό αμανέ)».
– Η σούπερ χρήσιμη IG σελίδα Do You Like Concerts? έχει πλέον και DYLC site. Πλήρες ημερολόγιο των συναυλιών, τιμές και links για εισιτήρια, σύνδεση με το calendar σας και διαγωνισμοί «παίζει καμιά προσκλησούλα;»
– Λίγος Μαζώ ακόμα, στα «εναλλακτικά» του: Με τους Glacial στο “Δεν Είμαι Εδώ”, με το οποίο είχε κάνει την αξέχαστη εμφάνιση στο ADD Festival του 2018 και κυκλοφόρησε από το εκλεκτικό παριζιάνικο label των Hôtel Costes, αλλά και με τους Steams απαγγέλοντας στο “Lament” του 2022
Η επίσημη playlist του ΑΦΦ26
