Πώς η Κρίστα Πάικ επέζησε από δύο θανατηφόρες ενέσεις – Το ιστορικό ανικανότητας στο Τενεσί

Τα ξημερώματα είχε προγραμματιστεί στην άλλη ακτή του Ατλαντικού η εκτέλεση της Κρίστα Πάικ

Η 50χρονη είχε καταδικαστεί σε θάνατο, για το βασανισμό και τη δολοφονία της 19χρονης συμμαθήτριας της, Κολίν Σλέμερ όταν ήταν 18 ετών, στις 12 Ιανουαρίου του 1995.

Η διαδικασία έγινε στο Riverbend Maximum Security Institution, που βρίσκεται στο Νάσβιλ του Τενεσί.

Αυτήν την στιγμή, η Πάικ είναι στο νοσοκομείο του Νάσβιλ και παλεύει να κρατηθεί στη ζωή. Η καρδιά της βλέπετε, συνέχισε να χτυπά έπειτα από δυο θανατηφόρες ενέσεις.

Ο κυβερνήτης της πολιτείας, Μπιλ Λι διέταξε την αναστολή όλων των υπόλοιπων εκτελέσεων που έχουν προγραμματιστεί για το τρέχον έτος και μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση από ανεξάρτητο φορέα, ώστε να διαπιστωθούν τα κενά στο πρωτόκολλο των εκτελέσεων στο Τενεσί.

Βλέπεις, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που οι καθ’ ύλην αρμόδιοι απέτυχαν να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.

Όπως καταγγέλλουν οικογένειες των θυμάτων, η ανικανότητά τους δεν προάγει τη δικαιοσύνη και παρατείνει τα βάσανα των καταδικασμένων σε θανατική ποινή και των οικείων τους.

Nα σημειωθεί εδώ πως η μετάβαση από την ηλεκτρική καρέκλα στη θανατηφόρα ένεση (που άρχισε στα τέλη του ‘70) έγινε γιατί οι θανατοποινίτες βασανίζονταν με παρατεταμένο πόνο, πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή από ηλεκτροσόκ. Κάποιοι τυλίγονταν στις φλόγες ή χρειάζονταν πολλά σοκ.

Η μέθοδος κρίθηκε ως απάνθρωπη και στη θέση της εμφανίστηκαν οι θανατηφόρες ενέσεις, ως πιο καθαρή, ιατρική και λιγότερο βίαιη πρακτική.

Σήμερα στοιχεία δείχνουν πως έχει το υψηλότερο ποσοστό αποτυχίας, από όλες τις μεθόδους.

Η θανατηφόρα ένεση δεν προκάλεσε καν απώλεια συνείδησης στην Πάικ

Οι λόγοι που η δραστική ουσία της θανατηφόρας ένεσης (πεντοβαρβιτάλη) δεν “λειτούργησε” στην Πάικ είναι θέμα προς ενεργή διερεύνηση. Το βέβαιο είναι ότι πήρε το μάξιμουμ της δόσης που επιτρέπεται το Πρωτόκολλο Θανατηφόρας Ένεσης του Τενεσί και βάσει αυτού, εφόσον παρέμενε ζωντανή έπρεπε να ανασταλεί η εκτέλεση.

Όχι μόνο δεν σταμάτησε η καρδιά της, αλλά δεν είχε καν απώλεια συνείδησης. Όπως αναφέρθηκε, ροχάλιζε στα 40 λεπτά της διαδικασίας.

Η νομική της ομάδα είχε ενημερώσει ότι η 50χρονη πάσχει από ιδιοπαθή θρομβοκυττάρωση, μια σπάνια αιματολογική πάθηση και παχυσαρκία και ότι οι φλέβες της ήταν τόσο κατεστραμμένες και μικρές που το προσωπικό της φυλακή θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει “πεταλούδα” μεγέθους βρεφών, για να τραβήξει αίμα.

Τονίστηκε ότι οι τυπικές περιφερικές ενδοφλέβιες γραμμές θα μπορούσαν εύκολα να σπάσουν υπό την πίεση των καυστικών φαρμάκων εκτέλεσης. Τι έκαναν οι υπεύθυνοι; Χρησιμοποίησαν “πεταλούδα” για ενήλικες.

Στην ίδια φυλακή έγινε αποτυχημένη εκτέλεση τον Μάιο

Στις 26 του περασμένου Μαΐου, στο ίδιο σωφρονιστικό ίδρυμα -το Riverbend Maximum Security Institution-, επρόκειτο να εκτελεστεί ο -καταδικασμένος το 1994, για τριπλή δολοφονία- Τόνι Κάρουθερς.

Η ομάδα που κλήθηκε να του χορηγήσει την θανατηφόρα ένεση, επί μια ώρα πάλευε να βρει την κατάλληλη φλέβα για τη δευτερεύουσα ενδοφλέβια και μια κεντρική φλεβική γραμμή, όπως απαιτεί το Πρωτόκολλο Θανατηφόρας Ένεσης της πολιτείας.

Σε αυτό που ισχύει από τον Γενάρη του 2025 αναφέρεται το μονοφάρμακο πεντοβαρβιτάλη και απαιτεί δυο ενδοφλέβιες:

• την primary (κύρια) που χρησιμοποιείται για τη χορήγηση των θανατηφόρων φαρμάκων και
• την backup (δευτερεύουσα), η οποία “λειτουργεί” ως εφεδρική, σε περίπτωση που αποτύχει η κύρια οδός. Αν δηλαδή, βγει η βελόνα ή φράξει ή δεν περνούν σωστά τα φάρμακα. Σημειώνεται πως η δευτερεύουσα γραμμή είναι υποχρεωτική. Δηλαδή, δεν μπορεί να προχωρήσει η εκτέλεση αν δεν έχουν τοποθετηθεί και οι δύο.

Εάν δεν βρεθεί φλέβα, το πρωτόκολλο προβλέπει προσπάθεια για κεντρική φλεβική γραμμή, σε μεγάλες φλέβες κάτω από την κλείδα ή στο λαιμό. Αν δεν πετύχει και αυτή, η διαδικασία διακόπτεται.

Αυτό έγινε με τον Κάρουθερς, αφότου του είχαν “γαζώσει” χέρια και πόδια, προσπαθώντας να βρουν φλέβα για μια ώρα.

Τότε, ο κυβερνήτης Λι έδωσε εντολή, για αναστολή της εκτέλεσής του για ένα χρόνο.

H απαίτηση των Γερουσιαστών για το τέλος των αποτυχιών

Τον Ιούνιο, με επιστολή τους εννέα Ρεπουμπλικανοί Γερουσιαστές του Τενεσί είχαν ζητήσει από τον Λι να επανεξετάσει την “ανίκανη διοίκηση” που οδήγησε στην αποτυχημένη εκτέλεση, καθώς όπως έγραψαν “δεν ήταν η πρώτη αποτυχία”.

Μια ανεξάρτητη αξιολόγηση που δημοσιεύτηκε το 2022 και επίσης είχε ανατεθεί στον κυβερνήτη Λι, διαπίστωσε ότι η πολιτεία επανειλημμένα δεν είχε ακολουθήσει το πρωτόκολλο προετοιμασίας και εκτέλεσης, σε οκτώ περιπτώσεις από το 2018 έως το 2022.

Συγκεκριμένα, παρέλειπε τον έλεγχο των φαρμάκων, για παρουσία ενδοτοξινών: εάν το ενδοφλέβιο φάρμακο έχει ενδοτοξίνες (ουσίες που βρίσκονται στα κυτταρικά τοιχώματα ορισμένων βακτηρίων και απελευθερώνονται όταν αυτά καταστρέφονται), η εισαγωγή τους στην κυκλοφορία του αίματος, προκαλεί αμέσως οξεία φλεγμονώδη αντίδραση (αναφυλακτικό ή σηπτικό σοκ, έντονο ρίγος, πυρετό, σπασμούς και οξύ πόνο) πριν ή την ώρα που δρα το βασικό φάρμακο.

Η εκτέλεση έτσι, μετατρέπεται σε βασανιστήριο.

Οι Γερουσιαστές είχαν απαιτήσει από τον Κυβερνήτη να διατάξει τη διόρθωση του κενού που θα διαπιστωνόταν σε αυτήν την αναθεώρηση και να δημοσιοποιήσει τις σχετικές πληροφορίες ώστε “να μπορεί να επαληθευτεί ανεξάρτητα η ετοιμότητα του Υπουργείου Σωφρονιστικών Ιδρυμάτων” και να μην επαναληφθεί.

Ο Λι αρνήθηκε να κάνει ό,τι του ζητούσαν, δηλαδή έρευνα και αναστολή όλων των επόμενων εκτελέσεων έως ότου προκύψει πόρισμα.

Προχώρησε σε αυτήν του Άντονι Χάινς, στις 13/8 και μετά ήλθε αυτή της Πάικ.

Ο κατ’ ομολογίαν άσχετος γιατρός επιστρατεύτηκε και στην Πάικ

Δικηγόροι από το Federal Public Defender’s Office κατέθεσαν ομοσπονδιακή αγωγή, στην οποία κατονόμασαν τον Δρ. Μαρκ Φάουλερ ως τον γιατρό που είχε αναλάβει την τοποθέτηση ενδοφλέβιας πρόσβασης.

Ισχυρίστηκαν ότι δεν είχε τοποθετήσει κεντρική ενδοφλέβια γραμμή σε ασθενή για πάνω από μια δεκαετία -ο ίδιος είχε καταθέσει πως τελευταία φορά το είχε κάνει το 2013, όταν εργαζόταν σε τμήμα επειγόντων περιστατικών.

Είχε ομολογήσει πως στην καριέρα του δεν είχε τοποθετήσει βελόνα σε κεντρική γραμμή πάνω από 12 φορές, συμπεριλαμβανομένης μιας που κατά λάθος κατέληξε στην καρωτίδα του ασθενούς.

Παρ’ όλα αυτά, ο Δρ Φάουλερ όχι μόνο δεν απομακρύνθηκε, αλλά ήταν ο επιβλέπων και στην εκτέλεση της Πάικ, μολονότι οι δικηγόροι της είχαν ζητήσει να μη συμμετέχει. Και τελικά, έγινε ό,τι έγινε. Δηλαδή, η θανατηφόρα ένεση που είχε προταθεί ως μια “πιο ανθρωπιστική” και “ιατρικά καθαρή” λύση, κατέληξε σε βασανιστήριο για τον καταδικασμένο και τις οικογένειες των θυμάτων που αναζητούν δικαίωση.