Κριστα Πάικ: Οι προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν πριν την αποτυχημένη εκτέλεση

Πρώην δικηγόρος της Κρίστα Πάικ δηλώνει ότι δεν εξεπλάγη από την αποτυχημένη προσπάθεια εκτέλεσής της στο Τενεσί, διότι οι νομικοί εκπρόσωποι είχαν προειδοποιήσει ότι τυχόν δυσκολίες στην πρόσβαση στις φλέβες της, θα μπορούσαν να καταστήσουν τη διαδικασία επικίνδυνη και δυνητικά βάρβαρη.

Ο Τζέιμς Κράουσον (James Crowson), ο οποίος εκπροσώπησε την Πάικ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου των μετακαταδικαστικών της εφέσεων, δήλωσε ότι παρακολουθούσε την υπόθεση από μακριά πριν από την αποτυχημένη εκτέλεση στο Ινστιτούτο Υψίστης Ασφάλειας Ρίβερμπεντ (Riverbend Maximum Security Institution) στο Νάσβιλ, στις 30 Σεπτεμβρίου.

«Λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι εκπλήσσομαι», δήλωσε. «Γνώριζα ότι υπήρχαν αρκετά δικόγραφα της υπεράσπισης που ανέφεραν ότι είχε προβληματικές φλέβες και ότι αυτό επρόκειτο να είναι μια δύσκολη και ίσως σκληρή διαδικασία για εκείνη, επειδή την έθετε σε κίνδυνο ακριβώς για αυτό που συνέβη».

Η Πάικ, 50 ετών, την Κυριακή εξακολουθούσε να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο και να είναι συνδεδεμένη με μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής, αφότου το Τενεσί τής χορήγησε δύο δόσεις πεντοβαρβιτάλης που απέτυχαν να τη θανατώσουν, απ’ όσο γνώριζε δικηγόρος που την εκπροσωπεί τώρα, σύμφωνα με δηλώσεις του στην εκπομπή του CNN State of the Union.

Οι συνήγοροι της Πάικ ισχυρίζονται ότι οι εσφαλμένα τοποθετημένες ενδοφλέβιες γραμμές επέτρεψαν στο φάρμακο, με το οποίο της έγινε ένεση, να εισέλθει στους ιστούς αντί στο αίμα, αφήνοντας και τα δύο της χέρια σοβαρά τραυματισμένα.

Το Υπουργείο Σωφρονισμού του Τενεσί διατήρησε τη θέση ότι ακολούθησε κάθε βήμα του νόμιμου πρωτοκόλλου εκτέλεσης της πολιτείας. Επιπλέον, το υπουργείο ανέφερε ότι το πρωτόκολλο δεν επέτρεπε τη διενέργεια πρόσθετων διαδικασιών πέραν των βημάτων που πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη.

Ο Κράουσον δήλωσε ότι οι αναφορές πως οι αξιωματούχοι ακολούθησαν το γραπτό πρωτόκολλο και ότι η εκτέλεση χειρίστηκε εσφαλμένα δεν είναι απαραίτητα αντιφατικές.

«Η πολιτεία καταρτίζει ένα πρωτόκολλο και, συνήθως, οι πολιτείες που είναι πρόθυμες να επιβάλουν τη θανατική ποινή δεν συνυπολογίζουν πραγματικά την ιατρική επιστήμη στις συζητήσεις τους όταν διαμορφώνουν αυτά τα πρωτόκολλα», ανέφερε.

Ο Κράουσον δήλωσε ότι οι αναφερόμενοι τραυματισμοί φάνηκαν να συνάδουν με τις ανησυχίες που είχαν εκφραστεί πριν από την εκτέλεση, επικαλούμενος τη θεωρία ότι το φάρμακο εισήλθε στους περιβάλλοντες ιστούς αντί να κυκλοφορεί κανονικά μέσω της κυκλοφορίας του αίματος της Πάικ.

Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο για τον βασανισμό και τη δολοφονία το 1995 της 19χρονης Κολίν Σλέμερ (Colleen Slemmer), συναδέλφου της σπουδάστριας στο Knoxville Job Corps, όταν ήταν 18 ετών. Ο τότε σύντροφός της και συγκατηγορούμενός της, Ταντάριλ Σιπ (Tadaryl Shipp), ήταν 17 ετών και δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για τη θανατική ποινή, καθώς του επιβλήθηκε ποινή ισόβιας κάθειρξης.

Αυτό το χάσμα στην τιμωρία, το οποίο βασίζεται σε μια μικρή διαφορά ηλικίας, παραμένει σημαντικό για τον Κράουσον, ο οποίος ανέφερε ότι αυτό απεικονίζει αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως την αυθαίρετη φύση της θανατικής ποινής.

«Είναι λίγους μήνες μεγαλύτερη από το νεαρό αγόρι που συμμετείχε στην ίδια πράξη, και παλεύει για τη ζωή της εδώ και 32 χρόνια», δήλωσε ο Κράουσον. «Εκείνος βρίσκεται ακόμα στη φυλακή, αλλά δεν έχει υποβληθεί στη θανατική ποινή».

Ο Κράουσον εκπροσώπησε την Πάικ κατά τη διάρκεια μιας φάσης της μετακαταδικαστικής της υπόθεσης περίπου 16 χρόνια νωρίτερα και ανέφερε ότι την επισκέφθηκε «δεκάδες φορές» στο πτέρυγα των μελλοθανάτων. Διευκρίνισε ότι η τελευταία φορά που της μίλησε ήταν το 2009.

Περιέγραψε την Πάικ εκείνη την εποχή ως «πολύ επιφανειακά γοητευτική» και προσεκτική απέναντι στους ανθρώπους γύρω της. Ωστόσο, σημείωσε ότι το άτομο που γνώριζε είχε ελάχιστα κοινά σημεία με την έφηβη της οποίας το έγκλημα την έστειλε στο θάλαμο εκτελέσεων.

«Δεν είδα ποτέ την Κρίστα που διέπραξε αυτά τα εγκλήματα τα οποία την οδήγησαν στη φυλακή», δήλωσε ο Κράουσον. «Αυτό το πρόσωπο υπάρχει, προφανώς».

Ο πυρήνας της μετακαταδικαστικής έφεσης, όπως εξήγησε, ήταν η αναποτελεσματική νομική εκπροσώπηση. Η ομάδα του υποστήριξε ότι οι αρχικοί συνήγοροι της Πάικ απέτυχαν να παρουσιάσουν επαρκώς αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ψυχική της ασθένεια, την εγκεφαλική βλάβη και το ιστορικό σοβαρότατης παιδικής κακοποίησης κατά τη φάση της ποινικής δίκης.

Η Πάικ εξάντλησε τελικά τα ένδικα μέσα της χωρίς ποτέ να τύχει ελάφρυνσης, παρά το γεγονός ότι οι δικηγόροι της προσκόμισαν αποδεικτικά στοιχεία για διάγνωση διπολικής διαταραχής και διαταραχής μετατραυματικού στρες.

«Μου πήρε πολλά χρόνια ακόμη και για να συνειδητοποιήσω τη βαρύτητα αυτού που είχα κάνει», είχε δηλώσει η Πάικ σε προηγούμενη αίτηση χάριτος. «Ακόμη περισσότερα για να αποδεχτώ πόσες ζωές επηρέασα. Αφαίρεσα τη ζωή του παιδιού, της αδελφής, της φίλης κάποιου. Με αηδιάζει τώρα να σκέφτομαι ότι είχα την ικανότητα να διαπράξω ένα τέτοιο έγκλημα».

Πιο πρόσφατα, ο Κράουσον σχολίασε ότι «υπήρχαν πολλά στοιχεία που είχαν παραλειφθεί» κατά την εποχή της καταδίκης της Πάικ. «Θα είχε κάνει τη διαφορά; Δεν γνωρίζω. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν έντονα συναισθήματα, και το έγκλημά της ήταν αποτρόπαιο και φρικιαστικό».

Οι επόμενες εξελίξεις εξαρτώνται από το αν η Πάικ θα καταφέρει τελικά να επιζήσει από την αποτυχημένη εκτέλεση και, σε θετική περίπτωση, από την έκταση τυχόν μόνιμων τραυματισμών.

Ο Κράουσον δήλωσε ότι αναμένει ισχυρή πίεση προς τον Μπιλ Λι (Bill Lee), κυβερνήτη του Τενεσί, προκειμένου να μετατρέψει την ποινή της Πάικ σε ισόβια κάθειρξη εάν αναρρώσει. Στην περίπτωση που έχει υποστεί σοβαρή νευρολογική βλάβη, πρόσθεσε, τα ζητήματα γύρω από την ικανότητά της θα βρεθούν στο επίκεντρο οποιασδήποτε προσπάθειας του Τενεσί να την οδηγήσει εκ νέου σε εκτέλεση.

Οι πολιτικές προεκτάσεις της αποτυχημένης εκτέλεσης διευρύνθηκαν το Σάββατο, όταν ο Λι ανακοίνωσε ότι ο Φρανκ Στράντα (Frank Strada), επίτροπος του Υπουργείου Σωφρονισμού του Τενεσί, θα παραιτηθεί εντός του Οκτωβρίου. Ο Λι διέταξε τη διενέργεια ανεξάρτητης επανεξέτασης και ανέστειλε τις εκτελέσεις στην πολιτεία για το υπόλοιπο του έτους.

Η παραίτηση του Στράντα αποτέλεσε μια προβλέψιμη συνέπεια μιας αποτυχημένης εκτέλεσης που βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο του εθνικού ενδιαφέροντος, σύμφωνα με τον Κράουσον, ο οποίος τόνισε: «Όποτε σημειώνεται μια τέτοια καταστροφή, θα υπάρξουν αναπόφευκτα συνέπειες».

Επιπλέον, σύμφωνα με συνηγόρους υπεράσπισης της θανατικής ποινής, η περίπτωση της Πάικ ήταν τουλάχιστον η πέμπτη εκτέλεση που είχε αποτυχηθεί επί θητείας του Στράντα από το 2022, τόσο στο Τενεσί όσο και στην Αριζόνα όπου εργαζόταν παλαιότερα.

Ο Κράουσον εξέφρασε την ελπίδα ότι η υπόθεση της Πάικ θα οδηγήσει την κυβέρνηση σε μια επανεξέταση της θανατικής ποινής ως λειτουργικής νομικής κύρωσης. Όπως σημείωσε, υπάρχει μια ξεκάθαρη σύνδεση μεταξύ των ατόμων που καταδικάζονται σε θάνατο και ενός ιστορικού τραύματος και ψυχικής νόσου που δεν λαμβάνεται υπόψη κατά τη διάρκεια της δίκης και της επιβολής της ποινής.

«Θεωρώ ότι εμείς ως έθνος διατηρούμε μια περίεργη σχέση με την ψυχική ασθένεια», κατέληξε. «Συχνά υποτιμάται και αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση. Είναι λυπηρό».