Τέμπη: Ναι, υπάρχει παρηγοριά και δικαίωση

Με αιφνιδίασε η άποψη που διάβασα στο χθεσινό άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη ότι το πιο έντιμο που μπορούμε να κάνουμε απέναντι στους συγγενείς της τραγωδίας των Τεμπών είναι να παραδεχθούμε την αδυναμία μας να τους πούμε λόγια που θα τους παρηγορήσουν και να αποδεχτούμε ότι η δικαστική απόφαση δεν πρόκειται να τους λυτρώσει από την οργή και τον πόνο.

Ο λόγος που αιφνιδιάστηκα είναι γιατί από την πρώτη στιγμή που συνέβη το δυστύχημα, όλοι οι Έλληνες βουτηχτήκαμε στο πένθος ωσάν τα θυματα να ήταν δικά μας παιδιά, δικά μας αδέλφια, δικοί μας συγγενείς και φίλοι. Μιλάμε για ένα πένθος που ήταν και παραμένει αβάσταχτο γιατί το δυστύχημα έγινε επειδή το κράτος που διαχειρίζονται οι κυβερνήσεις που εκλέγουμε με τη δική μας ψήφο δεν έκανε, πάλι, τη δουλειά του.

Μάλιστα, εμείς, οι υπόλοιποι, εκτός από το βαρύ πένθος έχουμε να διαχειριστούμε και την συχνά ασφυκτική αίσθηση του χρέους να πιέζουμε οι ευθύνες να αποδοθούν, οι ένοχοι να τιμωρηθούν μετά από μια δίκαιη δίκη και οι πολιτικοί υπεύθυνοι και αυτής της τραγωδίας να απομακρυνθούν από τη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων επειδή είναι ακατάλληλοι.

Είχαμε χρέος να φωνάξουμε όταν βλέπαμε τον πρόεδρο της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής κ. Δημ.Μαρκόπουλο να τραμπουκίζει συγγενείς και να κάνει πλακίτσες περί «γουρλίδικης επιτροπής».

Είχαμε χρέος να ζητάμε εμμονικά να πληροφορηθούμε τι πήγε λάθος και γιατί δεν είχε εγκατασταθεί το σύστημα της τηλεδιοίκησης.

Μήπως είχαν διοριστεί πάλι ακατάλληλοι για να εξυπηρετηθεί το πελατειακό δίκτυο;

Με τη διαχείριση του χώρου του δυστυχήματος τι ακριβώς έγινε;

Αλλά και αργότερα, όλοι αυτοί οι τύποι που εμφανίζονταν στα κανάλια και αράδιαζαν θεωριες συνωμοσιας ποιες ακριβώς ευθύνες έχουν; Και οι δημοσιογράφοι στα κανάλια γιατί τους έδιναν βήμα;

Οι απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να δοθούν μόνο στους συγγενείς αλλά σε όλους μας.

Ακριβώς επειδή δεν ήμασταν εμείς που θάψαμε τα παιδιά μας είχαμε από την πρώτη στιγμή την υποχρέωση να γίνουμε η φωνή των νεκρών και των συγγενών τους και το πιο έντιμο που μπορούμε να κάνουμε απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, είναι να παρακολουθούμε τη δίκη ανελλιπώς ώστε να γνωρίζουν άπαντες ότι «τους βλέπουμε» και τους ελέγχουμε και φυσικά πρώτοι εμείς να σηκώνουμε το δάχτυλο για να δείξουμε όσους ακόμα και σήμερα τολμούν να κάνουν απάνθρωπες δηλώσεις για το ζήτημα.

Δεν χρειάζονται τα λόγια μας οι συγγενείς των Τεμπών. Τη ενεργητική μας συμπαράσταση είναι που χρειάζονται. Αφού κανείς δεν μπορεί να φέρει πίσω τους αδικοχαμένους έχουμε την υποχρέωση να απαιτήσουμε μαζί τους την τιμωρία των υπεύθυνων και να μην ξαναγίνει.

Ναι, υπάρχει παρηγοριά και δικαίωση για τους συγγενείς των νεκρών των Τεμπών και αυτή δεν είναι άλλη από την ανάληψη της ευθύνης που έχουμε όλοι οι υπόλοιποι να σταθούμε δίπλα τους, να γίνουμε οι πολλαπλασιαστές της φωνής τους και του αιτήματος «Ποτέ ξανά!».

Στην τραγωδία στο Μάτι δεν τα καταφέραμε και τόσο καλά ως κοινωνία. Από ένα σημείο και μετά οι συγγενείς εκείνων των θυμάτων έμειναν μόνοι τους, τους αφήσαμε μόνους τους. Θα είναι ατιμία αν επαναλάβουμε το ίδιο λάθος.