Διδάγματα από μια ιστορία χουλιγκανισμού

Οι MAGA είναι χούλιγκαν. Έτσι. Σκέτο. Χωρίς τον επιθετικό προσδιορισμό «πολιτικοί» γιατί δεν υπάρχει τίποτα πολιτικό στην ίδια τους την ύπαρξη, πόσο μάλλον στο λόγο τους και τη συμπεριφορά τους.

Στην ίδια κατηγορία ανήκει και η γυναίκα που έστειλαν εδώ ως πρέσβειρα των ΗΠΑ, γιατί έτσι φερόταν από τη συχνότητα του FOX News όταν μας καθύβριζε ως λαό, έτσι φέρθηκε από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στη χώρα.
Την υπόθεση Γκιλφοιλ όμως, την ανέλυσε εξαιρετικά, από κάθε πλευρά, δημοσιογραφική και πολιτική, χθες, ο Χρήστος Δεμέτης και δεν έχω κάτι να προσθέσω.

Βρίσκω όμως μια αξία στο να συζητηθεί το δεύτερο μέρος του άρθρου του στο οποίο αναφέρεται εκτενώς στο ρόλο του Τύπου στη χώρα, περισσότερο γιατί μας απασχολεί όλους πολύ.

Ο Τύπος είναι ένα από τα ελάχιστα επαγγέλματα που βρίσκονται υπό την προστασία του Συντάγματος που ορίζει και εγγυάται τους όρους της άσκησής του. Γι’ αυτό άλλωστε θεωρείται και είναι ο λεγόμενος τέταρτος πυλώνας της Δημοκρατίας μετά την Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική εξουσία.

Παρόλα αυτά όμως, ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν ξέρω πόσο ανεξάρτητος μπορεί να είναι ο Τύπος σε μια χώρα που το μεγαλύτερο πορτοφόλι το κρατάει το Κράτος, όταν οι μεγαλύτερες δουλειές που μπορεί να πάρει κανείς είναι κρατικές, όταν η μεγαλύτερη διαθέσιμη διαφημιστική δαπάνη είναι η κρατική.

Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα: δεν υπάρχει αγαθό ή ελεήμον Κράτος. Δεν είναι τυχαίο που οι «αρχαίοι ημών» το έβλεπαν ως δίδυμο αδελφό της Βίας.

Κράτος σημαίνει Εξουσία και τον 21ο αιώνα, ακόμα και η πλέον δημοκρατική εξουσία, έχει στόχο να αναπαράγει την ισχύ της γι αυτό και ο δείκτης της ελευθερίας δεν καθορίζεται αποκλειστικά από το πόσο ελεύθερες είναι οι εκλογές που αναδεικνύουν τις κυβερνήσεις που τη διαχειρίζονται αλλά από το πόσο ελεύθερα μπορούν να ασκούν τον έλεγχό της ο Τύπος, οι ΜΚΟ, τα εργατικά συνδικάτα, οι πολίτες ως άτομα.

Οι θιασώτες του αυταρχισμού, ειδικά του αριστερού, ακόμα και σήμερα προσπαθούν να ωραιοποιήσουν το Κράτος συγχέοντάς το με το Κοινωνικό Κράτος.

Αν δεν γίνεται εκ του πονηρού, πρόκειται περί βαθιάς αδαημοσύνης.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία θεμελιώνεται εξ ορισμού πάνω στο αίτημα για ένα κράτος δίκαιο δηλαδή κοινωνικό. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι μια πολιτική θεωρία που στοχεύει στη χειραφέτηση του φτωχού, της μειοψηφίας και των μη προνομιούχων. Οι πλούσιοι και οι ισχυροί δεν έχουν καμία ανάγκη τα Δικαιώματα τα οποία μόνον οι φιλελεύθεροι αναγνωρίζουν ως καθολικά και ζητούν να τα απολαμβάνουν όλοι, χωρίς «ναι μεν αλλά».

Σε μια κρατικοδίαιτη, κλειστή οικονομία, λοιπόν και ο Τύπος δεν μπορεί να κάνει πολλά και αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι θεωρούμε, κυριολεκτικά, ήρωες τους δημοσιογράφους που κάνουν τη δουλειά τους.

Να προσθέσω ακόμα ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο ακριβή είναι η παραγωγή της είδησης, του ρεπορτάζ, ακόμα και του άρθρου γνώμης, γι αυτό και αξιώνουμε να τα καταναλώνουμε δωρεάν.

Πολλοί από εμάς πληρώνουμε με χαρά συνδρομή στη Wall Street Journal και κοκορευόμαστε, μάλιστα, γιαυτό. Για πόσα ελληνικά Μέσα βάζουμε το χέρι στην τσέπη;

Όσο το Κράτος παραμένει ισχυρό, όσο ελέγχει την Οικονομία και κάθε δραστηριότητα που προϋποθέτει την οποιαδήποτε συναλλαγή (και αναφέρομαι σε νόμιμες συναλλαγές) μην περιμένουμε ότι θα αλλάξει κάτι.

Το αίτημα να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας δεν είναι ένα ακόμα σύνθημα που εξευτέλισε αυτή η κυβέρνηση. Δεν εξαντλείται καν σε μια διαφορετική διανομή του πλούτου, όπως ευαγγελίζεται η προοδευτική αντιπολίτευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ε.ΛΑ.Σ. Μιλάμε για ένα διαφορετικό τρόπο για να γεμίζει το πορτοφόλι και ο τρόπος που γεμίζει το πορτοφόλι, όπως μας έχει διδάξει ο μεγάλος διανοούμενος του 19ου αιώνα (ο Κάρολος Μαρξ, βέβαια), είναι που τελικά που δημιουργεί συνείδηση της πραγματικότητας.

Όλα τα υπόλοιπα είναι «να χουμε να λέμε».