Psych, Μπόλιγουντ και λίγο Guns ‘n’ Roses: Το καλά κρυμμένο μουσικό μυστικό του 2026
Διαβάζεται σε 7'
Πώς ένα ντουέτο που μεγάλωσε βλέποντας τη Βόρεια Θάλασσα έφτασε να κάνει μουσική τόσο ηλιόλουστη όσο η Καλιφόρνια, παίρνοντας μεγάλα δάνεια από το ινδικό σινεμά κι έχοντας το «θράσος» να διασκευάσει τους θρύλους του hard rock;
- 01 Νοεμβρίου 2026 09:39
Ένα ντουέτο που, κυριολεκτικά από εκεί που δεν το περιμένεις, βγάζει έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2026, ένα συνεπές αουτσάιντερ της βρετανικής σκηνής με επιφανείς φίλους και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες (και μάλλον υποτιμημένες;) μπάντες της εγχώριας σκηνής.
Αυτό είναι το μενού μας για σήμερα μαζί με λίγο Πάτι Σμιθ και Μπίλι Κόργκαν…
Pleasurewood, Electric Telepathy
(Farfalla, 2026)
Ας πούμε ότι δεν ξέρεις ποιοι είναι οι Pleasurewood – όχι παράλογο, μέχρι πριν έναν μήνα είχαν στο ενεργητικό τους ένα LP, ένα EP με διασκευές και μερικά singles που δεν είναι κι ότι έκαναν τον πλανήτη να ταρακουνηθεί την τελευταία τετραετία. Κι ακούς προσεκτικά τα 38 λεπτά του δεύτερου άλμπουμ τους, Electric Telepathy, και κάποιος σου βάζει ένα κουίζ να μαντέψεις των τόπο από τον οποίο προέρχονται. Θα το βρεις;
Είναι πιθανό το μυαλό να πάει στην Καλιφόρνια, αν χρειαζόταν μόνο μια λέξη για να χαρακτηρίσει τον δίσκο το «ηλιόλουστος» θα ήταν άριστη επιλογή. Αλλά θα ήταν λάθος – άλλη μια προσπάθεια; «Ε, πρέπει να είναι κάποια ευρωπαϊκή μητρόπολη», θα σκεφτόσουν. Από την πολυπολιτισμικότητά της είναι που, λογικά, θα προέκυψε αυτό το blend που τραγουδά λίγο αλλά στ’ αγγλικά, έχει ξεκάθαρες ανατολίτικες καταβολές που παραπέμπουν στα σάουντρακ του Μπόλιγουντ, διατηρεί ως αφετηρία το τέμπο του funk αλλά οι παρακάμψεις του το βγάζουν και προς το dub, την κοσμική disco, ακόμα και την jazz, με την φαρφίσα να χαρίζει τα psych ξεσπάσματα. Άρα Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; Και πάλι λάθος.
Για να μην παίζουμε για πάντα αυτό το παιχνίδι, ας το πάρει το ποτάμι. Ή μάλλον η Βόρεια Θάλασσα που βλέπει το Σάφολκ, αυτή η κομητεία στην ανατολική Αγγλία -πατρίδα του ντικενσιανού Ντέιβιντ Κόπερφιλντ και μέρος που μεγάλωσε ο Ed Sheeran (!)- η οποία αποτελεί τη βάση από την οποία οι Pleasurewood, το ντουέτο των Paul Elliott και Dan Smith ανοίγουν το παράθυρό τους στον κόσμο. «Στειλτε μας μια καρτ ποστάλ από το μέρος που θα σας ταξιδέψει το Electric Telepathy» είναι άλλωστε το σλόγκαν τους.
Με έναν πολύ πιο συμπαγή τρόπο απ’ ότι στο ντεμπούτο τους They Live (που μοιραία θα βάλετε να ακούσετε μετά την Ηλεκτρική Τηλεπάθεια), οι Pleasurewood δίνουν λοιπόν ένα άλμπουμ-έκπληξη στην παριζιάνικη Farfalla, εύκολα στα καλύτερα της χρονιάς.
Το “Mojave Desert”, μάλλον το πιο προφανές ό,τι-κοντινότερο-σε-single με τα φωνητικά που ακούγονται σαν από την άλλη άκρη του ακουστικού, θα θυμίσει στους επιμελείς το “Tiger Phone Card” των ξεχασμένων Dengue Fever, πάντα ευπρόσδεκτο όταν σκάσει στο ραδιόφωνο ή το σερβίρει ο αλγόριθμος. Το “The Hoverfly part 2” φορτώνει και εκρήγνυται σαν ο psych δυναμίτης που είναι, μαζί με τα “Chump Change” και “RAMMM” επαληθεύουν απόλυτα το κλισέ «σάουντρακ για κάποιο φιλμ που ακόμα δεν έχει γυριστεί» – μόνο που εδώ αυτό το φιλμ ανήκει αυστηρά στο Hindi cinema. Στα “Good Falcon” και “Pitch Fork” οι Pleasurewood γίνονται πιο εσωτερικοί και ποιητικοί, φυλώντας ως κερασάκι στην τούρτα μια υπνωτικά γκρουβάτη διασκευή του “It’s So Easy” των Guns ‘n’ Roses από το αξεπέραστο Appetite For Destruction που θα κλείσει του χρόνου τα 40 (!!).
Ναι, το Electric Telepathy ταιριάζει πολύ ωραία με τον Ραφαήλ Μελετέα για τον οποίο θριαμβολογούσαμε πριν λίγες εβδομάδες. Ναι, είναι πολύ κοντά με τους Yin Yin για τους οποίους γράφαμε (και είδαμε) πριν λίγους μήνες. Ναι, όλοι αυτοί -μαζί και με τους Glass Beams- ομαδοποιούνται ως Khruangbin effect. Σε μια εποχή διάσπασης προσοχής που τα ανοιχτά tabs σε μυαλό και οθόνη είναι μονίμως πολλά, η μουσική που παίζει στο background δεν μπορεί πια να είναι αδιάφορη…
Samples
– Το πρόβλημα με τα χιλιάδες talk podcasts εκεί έξω είναι ότι οι περισσότερες συζητήσεις είναι προβλέψιμες και αδιάφορες, ενώ οι αληθινά ενδιαφέρουσες χάνονται ακριβώς εξαιτίας της υπερπροσφοράς. Όλα αυτά μέχρι ο Billy Corgan των Smashing Pumpkins να πάει στο Popcast των New York Times, να τα βάλει με τη σύγχρονη pop και το Pitchfork, αλλά και να προκαλέσει τη femme μήνη.
– Απολύτως συγγενείς με τις μουσικές για τις οποίες μιλάμε σήμερα στο ΚΙΟΥΡΕΪΤΟΡ, οι BALTHVS από την Κολομβία εμφανίστηκαν περύσι στο Release και πέρασαν κι από τον En Lefko για mini concert
– Εκείνη η φορά που ο Michael Stipe των R.E.M. τηλεφώνησε μεθυσμένος στην Patti Smith και της πρότεινε να είναι ο Βαλεντίνος της. Δείτε τo punk icon να διηγείται την ιστορία στη Dua Lipa, στο πλαίσιο τους πρόσφατου Good Literature Festival στο Λονδίνο. «Δεν έμεινε ούτε ένα μάτι στεγνό», ήταν ένα σχόλιο…
– Καινούριο εγχώριο label η Mo’Fi Records που μας συστήνεται με single των Glass Rebel και μια βραδιά στο Ρομάντσο το Σάββατο 7/11. Δύο stages: στο ισόγειο λάιβ από Kay-Chi & Keymon / Ledeloue και Glass Rebel και σΤο υπόγειο μοντέρνο italo με dj sets από τον ιταλό Franz Scala και τον γερμανό Italo Brutalo (ανοίγουν ο Chevy με τον υπογράφοντα)
Little Barrie, Gravity Freeze
(Easy Eye Sound, 2026)
Είναι υποχρεωτικά βράδυ, τα φώτα στο δωμάτιο ντιμαρισμένα, ένα καλό ποτό σερβιρισμένο, η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, αν ήταν ταινία θα ακολουθούσε ένας αισθησιακός χορός. ΟΚ, δεν είναι ταινία και μάλλον δεν είστε εσείς που θα το δώσετε, όμως το σάουντρακ της περίστασης είναι διαθέσιμο. Γιατί το sexy psych-funk των Little Barrie, με τις μίνιμαλ συνθέσεις και το απογυμνωμένο ωμό groove, ποτέ μα ποτέ, δεν απογοητεύει.
Ούτε στο φετινό άλμπουμ Gravity Freeze, άλλη μια απόδειξη ότι ο ηγέτης τους Barrie Cadogan δεν είναι απλά ο αγαπημένος κιθαρίστας των αγαπημένων σας μουσικών (έχει δουλέψει με Primal Scream, The The, Morrissey, Paul Weller, τώρα περιοδεύει με τους Black Keys) ούτε ότι οι Little Barrie είναι απλά το συγκρότημα που έγραψε το θέμα για την αρχή κάθε επεισοδίου του Better Call Saul…
Los Tre, Taha Mu
(Lostrekords, 2025)
Οι Los Tre έχουν μια εντυπωσιακή συνέπεια εδώ και 15 χρόνια, (αυτο)κυκλοφορώντας μισή ντουζίνα άλμπουμ από τις εποχές του CDr από χέρι σε χέρι μέχρι το τελευταίο που βγήκε πριν ακριβώς έναν χρόνο. Κι, αν μη τι άλλο, σου τραβάει την προσοχή με την καταπληκτική φωτογραφία του εξωφύλλου: το καπνισμένο στιγμιότυπο του Γιάννη Κανάκη από ένα καφενείο στο οποίο βλέπουμε επτά πρόσωπα (ανάμεσά τους και τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο) να ενσαρκώνουν τα στοιχεία του δίσκου που είναι μάλλον και ο καλύτερος της αθηναϊκής τετράδας ως τώρα – τσιγάρο και καφές, τάβλι και ραχάτι, μάσκα και μυστήριο, βιβλίο και απομόνωση, κουβέντα και εγγύτητα. (Πιστέψτε με – κανείς, απολύτως κανείς, δεν είδε αυτό το cover και δε θέλησε να μάθει περισσότερα.)
Από το εναρκτήριο και ομότιτλο “Taha Mu” ακούγονται σαν να έχουν λυμένα τα ζωνάρια των ενισχυτών ως άλλοι VIC, πολύ γρήγορα όμως το anadolu στοιχείο αποκαλύπτεται, τους δίνει ταυτότητα και κάνει τη διαφορά. Οι Los Tre επί 41 λεπτά χαιρετάνε και προς το ρεμπέτικο αλλά και προς τους Altın Gün και την παράδοση του τούρκικου psych funk, απλώνουν σπάταλα τις συνθέσεις σαν να ξεχνιούνται τζαμάροντας, παίζουν με τις μισές φράσεις στους τίτλους των τραγουδιών, θυμούνται μέχρι και τα Κατάπολα…
4 Δεκεμβρίου στο Gazarte μαζί με τους MOb. Add this to calendar…
