Δαδακαρίδης: “Με τσάκισε η απώλεια των γονιών μου – Η στενοχώρια έρχεται συνήθως τη νύχτα”
Διαβάζεται σε 3'
Όσα εξομολογήθηκε ο ηθοποιός Πυγμαλίων Δαδακαρίδης για την απώλεια των γονιών του.
- 17 Νοεμβρίου 2026 17:13
Στην απώλεια των γονιών του αναφέρθηκε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης αποκαλύπτοντας πως ήταν ένα γεγονός που τον “τσάκισε” τονίζοντας μάλιστα πως συναισθηματικά η νύχτα είναι πιο δύσκολη.
Ο ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή “Happy Day”, η οποία και προβλήθηκε το πρωί της Τρίτης (17/11) και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο να δημιουργήσει την δικιά του οικογένεια.
«Δεν κάνουμε όλοι για όλους τους ρόλους στη ζωή μας, δεν είμαι καθόλου αρνητικός στο να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια, θέλω να πιστεύω όπως ο Τζέικομπ Μακνίλ στο έργο, σε αυτό που μπορεί να υπάρξει, σε αυτό που μπορεί να συμβεί και να συλλειτουργήσουν οι άνθρωποι και να φτιάξουν. Θέλω να είμαι καλά με τους ανθρώπους μου, με εκείνους που αγαπάω και εάν ο Θεός μας δώσει όλη τη χαρά που εμείς εκφράζουμε σαν λέξεις οι άνθρωποι, τότε θα είμαι δέκα φορές πιο ευλογημένος, γιατί νομίζω ότι δεν υπάρχει και κάτι πιο σημαντικό».
Στην συνέχεια ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μίλησε και για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε με την απώλεια των γονιών του.
«Δύσκολα πολύ ήταν, αν με ρωτάς. Και ακόμα είναι. Υπάρχουν στιγμές που είναι πραγματικά δύσκολες πολύ. Τους γονείς δεν θα σταματήσω να τους σκέφτομαι, να τους αγαπάω, να τους ευγνωμονώ για αυτά που έκαναν για μένα. Και από την άλλη, από αυτή την αγάπη που είναι κάπως πιο συμπαντική αυτή τη στιγμή, σε ό,τι πιστεύει ο καθένας, εγώ αντλώ δύναμη για να ξαναλειτουργώ», εξομολογήθηκε ο ηθοποιός.
«Αλλά με τσάκισε λίγο. Η προηγούμενη χρονιά μού έδωσε και κατάλαβα και… μου έδωσα και κατάλαβα με διάφορους τρόπους. Και περισσότερο με έφτασε πιο κοντά στο να καταλάβω λάθη μου, λάθη δικά μου, λάθη συμπεριφοράς μου, λάθη ανθρώπινα, λάθη σκέψης. Μου έκανε ένα restart σε πολλά. Και τη ματαιότητα των περισσότερων πραγμάτων που καμιά φορά η ρουτίνα μάς τρέχει και τα ξεχνάμε. Δεν είναι τελικά τόσο όλα σημαντικά».
«Πολλές φορές μου τυχαίνει να κυκλοφορώ μέσα στην Αθήνα και να θυμάμαι στιγμές σε δρόμους ή σε στενά που περπατάγαμε με τον έναν, με τον άλλον και να ταξιδεύω πάλι στις κουβέντες μας. Αλλά με βαθιά αγάπη, με καμία θλίψη. Η στενοχώρια έρχεται συνήθως, όπως λέει και στο έργο, τη νύχτα. Η νύχτα είναι λίγο πιο δύσκολη».