Το αδιέξοδο των δυσαρεστημένων

Διαβάζεται σε 3'
Το αδιέξοδο των δυσαρεστημένων
Δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνονται τα κόμματα, αλλά οι πολίτες μάλλον δεν μοιράζονται τους προβληματισμούς τους για τις μετεκλογικές συνεργασίες SOOC

Μελετήστε τις δημοσκοπήσεις και παρακολουθήστε τις δηλώσεις των πολιτικών στελεχών. Ολοι είναι δυσαρεστημένοι ή ανησυχούν βαθιά για την κατάσταση που αποτυπώνουν οι μετρήσεις και τα σενάρια για την επομένη των εκλογών. Οι πολίτες θέλουν αλλαγή, αλλά δεν εμπιστεύονται την αντιπολίτευση. Τι μπορεί να προκύψει από αυτήν την εικόνα;

Μπορεί, στα αλήθεια, να υπάρξει μία κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό κατά την οποία όλοι οι παίκτες να είναι δυσαρεστημένοι; Φυσικά και μπορεί. Είναι η κατάσταση που ζούμε τώρα.

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται μακριά από την αυτοδυναμία και εσχάτως ακούει τη συζήτηση για το όριο του 25% και το ενδεχόμενο αποχώρησης του Κυριάκου Μητσοτάκη από την πολιτική. Ταυτόχρονα, αποδέχεται μόνο το ΠΑΣΟΚ ως εν δυνάμει μετεκλογικό συνεργάτη αν και, όταν βγουν τα νούμερα, ενδεχομένως δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να τα βρει με τον Βελόπουλο.

Ο δεύτερος, δημοσκοπικά, Τσίπρας παλινωδεί ανάμεσα στον παλιό και στον νέο εαυτό του. Η βελόνα κόλλησε, ακούγονται γκρίνιες και διαπιστώνει ότι το εγχείρημα δεν είναι και τόσο εύκολο, τουλάχιστον όσο το είχε φανταστεί.

Το ΠΑΣΟΚ δίνει αγώνα για τη δεύτερη θέση και είναι το κόμμα που, κατά τις δημοσκοπήσεις, θα τα πήγαινε καλύτερα αν είχε άλλη ηγεσία. Και την ίδια στιγμή στριμώχνεται στη γωνία ενός blame game ακυβερνησίας: αν αρνηθεί την πρόταση της ΝΔ για συνεργασία, θα κατηγορηθεί ότι αφήνει τη χώρα στα χέρια του Βελόπουλου. Αν, από την άλλη, αποδεχθεί την πρόταση, θα ανέβει σε ένα καράβι που ήδη μπάζει νερά.

Από εκεί και κάτω, οι υπόλοιποι, πλην ΚΚΕ που απολαμβάνει την ιδιαίτερη αμεριμνησία του, θα δώσουν μάχες χαρακωμάτων για την επιβίωση τους. Ενδεχομένως σε αυτήν την κατηγορία κομμάτων να κάνει όνειρα ο Βελόπουλος για συμμετοχή στην κυβέρνηση. Ο ίδιος το έχει αποκλείσει, αλλά αυτή θα είναι μία εύκολη τούμπα «για το καλό της χώρας» και άλλα χαριτωμένα.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και τα παράδοξα. Η ΝΔ χρειάζεται συνεργάτη που δεν θέλει να συνεργαστεί. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να αποδείξει ότι αποτελεί εναλλακτική κυβέρνηση, αλλά μπορεί να κληθεί να στηρίξει εκείνη που θέλει να αντικαταστήσει. Ο Τσίπρας χρειάζεται να αποστασιοποιηθεί από το παρελθόν του, ενώ αυτό αποτελεί το βασικό πολιτικό του κεφάλαιο. Αυτό περιγράφεται και αλλιώς. Κανένας δεν μπορεί να μας υπαγορεύσει την αφήγηση του για το μέλλον. Η ΝΔ δεν μπορεί να πείσει ότι η συνέχιση της διακυβέρνησης της αποτελεί λύση. Αλλά το ΠΑΣΟΚ και ο Τσίπρας δεν πείθουν ότι μπορούν να την αντικαταστήσουν.

Και τώρα ας βάλουμε και τους ψηφοφόρους στο παιχνίδι. Αυτοί δεν αποφασίζουν με γνώμονα τις αγωνίες των πολιτικών αρχηγών. Μπορούν να καταψηφίσουν την κυβέρνηση χωρίς να εμπιστεύονται την αντιπολίτευση. Να ζητούν αλλαγή χωρίς να συμφωνούν πώς πρέπει να είναι. Και να στείλουν στη Βουλή έναν συσχετισμό δυνάμεων θα μας αφήσει όλους με το στόμα ανοιχτό.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά πώς θα διαχειριστούν όλοι οι παίκτες το αποτέλεσμα. Πιθανότατα θα είναι η πρώτη φορά που στο μετεκλογικό παιχνίδι δεν θα έχουν λόγο ένας ή δύο, αλλά περισσότεροι. Ομως ακόμα είναι νωρίς. Οι εκλογές βρίσκονται μισό χρόνο μακριά, αλλά είναι το μοναδικό που μας απασχολεί. Και όσο εμείς μετράμε ποσοστά, συμμαχίες και πιθανές καραμπόλες, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ταχύτητα που δεν περιμένει την ελληνική κάλπη. Είμαστε ένας σκύλος που κυνηγάει την ουρά του και δεν βλέπει τα αυτοκίνητα που τρέχουν γύρω του.

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερα