13 Μαρτίου 1963: Όταν ακούστηκε το πρώτο Χάιλ Χίτλερ στην ελληνική Βουλή

Το γύρο του κόσμους έκανε η είδηση με τις οξύτατες λεκτικές αντιπαραθέσεις του βουλευτής της Χρυσής Αυγής Παναγιώτη Ηλιόπουλο με τον αντιπρόεδρο της Βουλής Γιάννη Δραγασάκη.

Η απόφαση του κ. Δραγασάκη να καλέσει τον Φρούραρχο και να αποβάλλει με μομφή το βουλευτή της Χρυσής Αυγής, προκάλεσε λεκτικές αντιπαραθέσεις και σύμφωνα με τα πρακτικά της Βουλής, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Πάντζας εκστομίσε με ειρωνική διάθεση  μεταξύ άλλων και τη φράση “Χάιλ Χίτλερ”

Η αναπαραγωγή της τηλεοπτκής σκηνής σόκαρε και προκάλεσε συζητήσεις, όμως ιστορικά έχει προηγούμενο.

Μεταπολεμικά και συγκεκριμένα στη δεκαετία του 1960,  η ατμόσφαιρα πολιτικά είναι φορτισμένη , καθώς είχα προηγηθεί οι εκλογές του 1961 με καταγγελίες για νοθεία. Επίσης οι μνήμες  του εμφυλίου ήταν νωπές με αποτέλεσμα οι σχέσεις των βουλευτών της Ενωμένης Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ)  με τους βουλευτές της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΕΡΕ) του Κώστα Καραμανλή , να είναι τεταμένες.

Μάλιστα βουλευτές της ΕΔΑ, όπως ο δολοφονηθέντας Γρηγόρης Λαμπράκης και ο Ηλίας Ηλίου  κατήγγειλαν ανοικτά κάποιους βουλευτές της ΕΡΕ, ως φασίστες, υποστηρίζοντας ότι συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις.

Σε μία συνεδρίαση στις 13 Μαρτίου 1963, ,ο βουλευτής της ΕΔΑ, Ηλίας Ηλιού, προσπαθεί να τοποθετηθεί στη Βουλή, εκφράζοντας για μια ακόμη φορά, τη διαμαρτυρία του κόμματός του, για όσα είχαν προηγηθεί στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, με αφορμή τη συζήτηση μιας σειράς τροποποιήσεων στον νόμο περί Εσωτερικής Ασφάλειας του Ελληνικού Κράτους. Επικράτησε ένταση  καθώς  ο βουλευτής της ΕΔΑ, δεχόταν συνεχείς διακοπές, από τον βουλευτή Κιλκίς της ΕΡΕ Κώστα Παπαδάπουλο, που έιχε κατηγορηθεί ότι  ως οπλαργηγός του Εθνικού Ελληνικού Στρατού (Ε.Ε.Σ) είχε συνεργαστεί με τους Γερμανούς.

Το κλίμα οξύνθηκε με συνεχείς λεκτικούς διαξιφισμούς και ακολούθησαν ακόμα και χειροδικίες με τον Κώστα Παπαδόπουλο να επιτίθεται στον βουλευτή της ΕΔΑ Αντώνη Μπριλλάκη, για να δεχτεί κατάμουτρα τη γροθιά του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο οποίος με τη σειρά του έγινε στόχος ομάδας βουλευτών της ΕΡΕ κι ενός κλητήρα της Βουλής. Η συνεδρίαση διακόπηκε και, με απόφαση του προεδρείου, οι επίμαχες φράσεις σβήστηκαν από τα επίσημα πρακτικά.      

Σύμφωνα με το βιβλίο του Τάσου Κωστόπουλου: «Η αυτολογοκριμένη Μνήμη. Τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική Εθνικοφροσύνη» (σελ. 109-110):

“Το σίγουρο είναι ότι από ένα σημείο και μετά οι μονόλογοι των υπερασπιστών των Ταγμάτων Ασφαλείας διεξάγονται ουσιαστικά εν κενώ, χωρίς να προκαλούν  οποιονδήποτε διάλογο. Κατά πάσα πιθανότητα, άλλωστε, αυτός ήταν ο σκοπός τους: να «εκφράσουν» συμβολικά – από το βήμα του Κοινοβουλίου – την εκδοχή εκείνη της εγχώριας εθνικοφροσύνης που εκλαμβάνει την πολιτική, όχι σαν αντιπαράθεση προγραμμάτων, αλλά σαν μνημόσυνο.

Υπήρξαν, ωστόσο, κάποιες εξαιρέσεις. Η σημαντικότερη συνδέθηκε με την πολύχρονη παρουσία του ΕΕΣίτη , του Ελληνικού Συναγερμού και της ΕΡΕ στο νομό Κιλκίς. Στην εμφυλιοπολεμική Βουλή του 1946, η παρουσία του προκαλεί ούτως ή άλλως ελάχιστο ενδιαφέρον.Θα μπορέσει, έτσι, να αγορεύσει εν ονόματι του ΕΕΣ κατά τη διάρκεια της πρώτης κοινοβουλευτικής συζήτησης για την Εθνική Αντίσταση (23.7.46), χωρίς να σημειωθεί η παραμικρή αντίδραση.

Δεν συνέβη ωστόσο το ίδιο και με τα επόμενα σώματα. Όταν επιχείρησε λ.χ. να πάρει το λόγο τον Απρίλιο του 1950, κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Πλαστήρα, έγινε δεκτός από κεντρώους συναδέλφους του με τις κραυγές «Παύσε εσύ!» και «είσαι ένας  Γερμανός, ένας δολοφόνος, ένας προδότης». Η κατακραυγή έπιασε τόπο, όπως διαπιστώνουμε από το γεγονός ότι ο Παπαδόπουλος ένιωσε υποχρεωμένος, δυο μέρες αργότερα, να προσκομίσει στη Βουλή ένα καταφανώς πλαστό έγγραφο του ΕΛΑΣ, με το οποίο «πιστοποιούνταν» ανύπαρκτες ενέργειές του εναντίον της Βέρμαχτ.

Δεκατρία χρόνια αργότερα, ο ίδιος βουλευτής θα γίνει πρωταγωνιστής ενός πασίγνωστου κοινοβουλευτικού επεισοδίου, με πέτρα του σκανδάλου – κι εδώ – την κατοχική του δράση. Αντικείμενο της συζήτησης ήταν ένα νομοσχέδιο για την τροποποίηση του Ν.Δ. 4324/62 (του νομοθετήματος, δηλαδή, που αντικατέστησε το Ν.509/47). Στην αγόρευσή του, ο Παπαδόπουλος, δηλώνει ότι «επέρασε η εποχή του σφαξίματος και της κονσέρβας» και απειλεί την ΕΔΑ ότι «θα την εκκαθαρίσει» (ή, σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή των ρεπορτάζ της επομένης, ότι «ήρθε ο καιρός να σας σφάξουμε», για ν’ ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος:

Ένας βουλευτής: Χάιλ Χίτλερ!

Κ. Χιωτάκης: Στην Κατοχή τι έκανες;

Γρ. Λαμπράκης: Ήσουν αξιωματικός των Ες – Ες!

Κ. Παπαδόπουλος: Σκάσε π…!

Η. Ηλιού: Ο κ. Παπαδόπουλος μπόρεσε να βάλει στην ναφθαλίνη την στολή του Γερμανού αξιωματικού, την οποίαν έφερε, δεν μπόρεσε όμως να βάλει στην ναφθαλίνην την χιτλερικήν νοοτροπίαν του.

Κατάληξη της κοινοβουλευτικής αυτής «αναμόχλευσης παθών» ήταν η μετατροπή των εδράνων σε αρένα: ο Παπαδόπουλος χειροδίκησε κατά του βουλευτή της ΕΔΑ Αντώνη Μπριλλάκη, για να δεχτεί κατάμουτρα τη γροθιά του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο οποίος με τη σειρά του έγινε στόχος ομάδας βουλευτών της ΕΡΕ κι ενός κλητήρα της Βουλής. Η συνεδρίαση διακόπηκε και, με απόφαση του προεδρείου, οι επίμαχες φράσεις σβήστηκαν από τα επίσημα πρακτικά”.