Σπαρακτικός Μέσι για τον πατέρα του: “Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, πώς να συνεχίσω”

Ο Λιονέλ Μέσι είναι συγκλονισμένος από τον θάνατο του πατέρα του Χόρχε, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών μετά από πολύμηνη μάχη με σοβαρή ασθένεια που νοσηλεύονταν σε κλινική του Ροζάριο.

Όπως γράφει το SPORT24, ο Αργεντινός θρύλος προχώρησε σε μια συγκλονιστική ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Instagram, όπου εξέφρασε όλα τα συναισθήματα που τον κατακλύζουν αυτές τις δύσκολες μέρες.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Μέσι:

“Πατέρα, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν καταρρέω ή, καλύτερα, δεν θέλω να καταρρεύσω. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ και ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε. Ήξερα ότι υπέφερες και ότι αυτό ήταν το καλύτερο για σένα, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα τόσα πολλά να ζήσουμε και να απολαύσουμε μαζί.

Τόσο πολύ μου ζητούσες να παίξω στο τελευταίο Μουντιάλ και, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει, ήταν η στιγμή που η κατάστασή σου χειροτέρεψε περισσότερο.

Ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν μαζί μου σε ένα τουρνουά, αλλά η μαμά μου έλεγε ότι θα γινόσουν καλύτερα και ότι θα ήσουν καλά, ώστε να μπορέσεις να ταξιδέψεις. Σου έλεγα ότι θα φτάναμε μέχρι τον τελικό, για να μπορέσεις να ταξιδέψεις.

Κάθε φορά που τελείωνε ένας αγώνας, περίμενα και περίμενα το μήνυμά σου. Εκεί κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν πραγματικά πολύ σοβαρή. Κι όμως, δεν σταμάτησα να σκέφτομαι ότι έπρεπε να φτάσω όσο πιο μακριά γινόταν, για να σου δώσω χαρά και να μπορέσεις να δεις έστω έναν αγώνα.

Φτάσαμε μέχρι τον τελικό και δεν μπόρεσες να είσαι εκεί. Ήθελα να τον κερδίσω για να μπορέσω να σου τον αφιερώσω και να σου δείξω μια καινούργια στιγμή. Δεν τα κατάφερα, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν άλλο.

Αυτή τη φορά προσπάθησα να πάω κόντρα στις αντοχές του σώματός μου, αλλά δεν μπόρεσα. Ποτέ δεν κατάφερα να νιώσω πραγματικά καλά.

Όταν έφτασα, πίστευες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε για όλα όσα είχαν συμβεί. Δεν μπόρεσες να χαρείς τίποτα. Δεν γίναμε πρωταθλητές, αλλά δεν ξέρεις πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για ακόμα μία φορά, είχες δίκιο: έπρεπε να είσαι εκεί και να το ζήσεις.

ου τα λέω όλα αυτά γιατί ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο δεν προλάβαμε να μιλήσουμε, γιατί για όλα τα υπόλοιπα τα ξέρεις ήδη. Μιλούσαμε κάθε μέρα και βρισκόμασταν όποτε μπορούσα, ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου.

Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Εγώ έπαιζα μόνο ποδόσφαιρο και τώρα έχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα. Θέλω περισσότερο χρόνο. Ήσουν δίπλα μου από την αρχή, ήσουν το στήριγμά μου σε όλη τη διαδρομή, μέχρι το τέλος. Γιατί δεν άντεξες λίγο ακόμα, για να μπορούσαμε να τελειώσουμε αυτή την πορεία μαζί;

Ξέρω ότι η ευτυχία σου ήταν να είσαι καλά με την οικογένειά σου, με τη γυναίκα σου, με τα παιδιά σου και, πάνω απ’ όλα, χωρίς να σε νοιάζει τι θα έλεγαν οι άλλοι, να μας βλέπεις μαζί…

Από μικρός ήσουν πάντα έτσι. Με πήγαινες σε όλες τις προπονήσεις, μόλις έβγαινες από τη δουλειά. Πολλές φορές με πήγαινε η μαμά, επειδή εσύ δούλευες.

Φυσικά, δεν έχανες ούτε έναν αγώνα. Πόσο υπέφερες βλέποντάς με και πόσο χαιρόσουν μαζί μου, παρόλο που ποτέ δεν μου έκανες πολλά κομπλιμέντα.

Ήσουν πατέρας, φίλος και μάνατζέρ μου. Ήσουν πάντα ο άνθρωπος που έπρεπε να είναι εκεί σε κάθε στιγμή και δεν έκανες ποτέ λάθος σε τίποτα. Πέρα από κάποιες επιπλήξεις ή καβγάδες, πάντα είχες δίκιο. Στο τέλος, όμως, κατέληγα να κάνω αυτό που μου έλεγες.

Θα μου λείψεις πάρα πολύ, αλλά πάντα θα είσαι παρών, και πάνω απ’ όλα στην ανατροφή των παιδιών μου, γιατί θα τα μεγαλώσω και θα τα εκπαιδεύσω όπως κάνατε εσείς μαζί μου.
Αναπαύσου εν ειρήνη και να μας προσέχεις από εκεί ψηλά, όπως έκανες και εδώ. Σε ευχαριστώ για όλα.

Σ’ αγαπώ, μπαμπά”.