Μέλος του στόλου για τη Γάζα μιλά στο NEWS 24/7 για τα βασανιστήρια στα χέρια του Ισραήλ

«Με χτύπησαν με γονατιές, μπουνιές, τις κάνες και τα κοντάκια των όπλων. Μου έσπασαν μύτη, σπονδύλους και πλευρά, και δεν ήμουν ο μόνος. Αρκετός κόσμος δέχτηκε taser. Μετά από το σακάτεμα αυτό αντιμετωπίσαμε την σκληρή πραγματικότητα. Ήμασταν στην μέση του πουθενά, αιχμάλωτοι και δαρμένοι, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε και χωρίς να ξέρει κανείς πού είμαστε.»

Ο Δημήτρης Μπιτουλάς-Κουρούσης, είναι ένας από τους πιο βαριά τραυματίες από τα 19 μέλη της ελληνικής αποστολής του Global Summud Flotilla. Τα μέλη του στόλου απήγαγε το Ισραήλ σε διεθνή ύδατα, έξω από την Κύπρο, ενώ έπλεαν στα σκάφη τους μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Έκτοτε, υπέστησαν μια σειρά από καλά σχεδιασμένα βασανιστήρια από τις ισραηλινές δυνάμεις, όπως αφηγήθηκαν μετά τον επαναπατρισμό τους στην Ελλάδα την Παρασκευή το βράδυ.

Με τον Δημήτρη, μιλήσαμε το μεσημέρι της Δευτέρας (25/5), όταν πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο. Η προσωπική του εμπειρία από τις ώρες που βρέθηκε στα χέρια των Ισραηλινών δυνάμεων, έχει τον εξής απολογισμό: Τέσσερα σπασμένα αριστερά πλευρά, ένα δεξί, δύο ραγισμένους σπονδύλους, ένα μικρό ράγισμα στην μέση και σπασμένη μύτη.

Μίλησε στο NEWS 24/7 για όσα τούς συνέβησαν, ξεκινώντας από τη στιγμή που η αποστολή δέχθηκε την επίθεση. Του ζητήσαμε αρχικά να μάς περιγράψει τη στιγμή εκείνη.

Η στιγμή που οι ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν στα πλοία του στόλου

«Γνωρίζαμε από την πειρατεία που έγινε στα ανοιχτά της Κρήτης ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν θα μας βοηθούσε, αλλά μπορεί και να συνέδραμε στην πειρατεία οπότε δεν είχαμε καμιά ελπίδα για βοήθεια. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο προφανώς και κάθε κράτος που έχει στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ.» είπε αρχικά και περιέγραψε την στιγμή που στρατιώτες των IDF κατέλαβαν τα πλοία τους:

«Δεδομένου αυτού αλλά και της πολιτικής της μη-βίας του στόλου, όταν ήρθαν οι κομάντος υπακούσαμε στις εντολές τους, μας έψαξαν, μας έβαλαν στο φουσκωτό χωρίς τα πράγματα μας και στη συνέχεια κατέστρεψαν το σκάφος. Καταστράφηκε δηλαδή ξένη περιουσία και χάθηκαν τα πράγματα μας στη θάλασσα 200 και βάλε ναυτικά μίλια μακριά από το Ισραήλ.»

«Ποιο νομικό πλαίσιο υπάρχει για να νομιμοποιήσει αυτή την ενέργεια; Ποιος θα μας αποζημιώσει για το σκάφος και τα πράγματα μας και σε ποιον θα απευθυνθούμε νομικά για την απαγωγή μας όταν αυτή γίνεται εκτός κάθε νομικού πλαισίου;» διερωτάται.

Το χρονικό των βασανιστηρίων

Στη συνέχεια της κουβέντας μας, του ζητήσαμε να μάς περιγράψει τι συνέβη από τη στιγμή που το σκάφος δέχθηκε επίθεση μέχρι την απέλασή τους από το Ισραήλ και για τις μορφές βίας και εκφοβισμού που ασκήθηκαν πάνω τους. Ακολουθεί το χρονικό της παραμονής τους στα χέρια των ισραηλινών αρχών:

«Μετά την πειρατεία μεταφερθήκαμε σε ένα πλοίο φυλακή, μια επόμενη κατάφορη παραβίαση κάθε δικαιώματος. Εκεί μας πέταξαν σε νερά, μας έγδυσαν και στη συνέχεια έκαναν μια απόπειρα νομιμότητας, να μας πάρουν ιατρικό ιστορικό. Για να έχετε εικόνα, το πλοίο είχε δύο πύργους ελέγχου, ανάμεσα σε αυτούς είχε στηθεί ένα παραλληλόγραμο με δύο κοντέινερ στις μεγάλες και ένα στις μικρές πλευρές. Ένα εκ των κοντέινερ είχε δυο πόρτες και λειτουργούσε ως είσοδος. Από αυτή την είσοδο περνώντας ξυλοκοπηθήκαμε όλα τα άτομα πριν μας πετάξουν στον χώρο που δημιουργούσε το παραλληλόγραμο των κοντέινερ.

Με χτύπησαν με γονατιές, μπουνιές, τις κάνες και τα κοντάκια των όπλων. Μου έσπασαν μύτη, σπονδύλους και πλευρά, και δεν ήμουν ο μόνος. Αρκετός κόσμος δέχτηκε taser.

Μετά από το σακάτεμα αυτό αντιμετωπίσαμε την σκληρή πραγματικότητα. Ήμασταν στην μέση του πουθενά, αιχμάλωτοι και δαρμένοι, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε και χωρίς να ξέρει κανείς πού είμαστε. 

Ο IDF έχει κάνει μέθοδο το βασανιστήριο με όλους τους τρόπους. Θα αναφέρω ενδεικτικά πως όταν αντιλήφθηκαν ότι κοιτάμε τη σημαία του πλοίου για να καταλάβουμε την κατεύθυνση την μάζεψαν ώστε να μην έχουμε αίσθηση προσανατολισμού. Όταν έδερναν κόσμο στο κοντέινερ παράλληλα χτυπούσαν με σφυριά τις λαμαρίνες ώστε οι κραυγές να αναμιγνύωνται με δυνατούς ήχους και να αυξάνεται ο τρόμος. Χρησιμοποιούσαν δηλαδή οπτικά και ακουστικά μέσα για να εντείνουν την αβεβαιότητα, που ήταν κομβικό στοιχείο του βασανιστηρίου. Το ίδιο συνέβη και την τρίτη μέρα στο πλοίο όταν μας έβαλαν τον εθνικό τους ύμνο 42 φορές ενώ καθόμασταν γονυκλινείς. 

Το φαγητό, δηλαδή ξεροκόματα, ήταν ελάχιστο, πεταμένο στο πάτωμα και παγωμένο. Το νερό που μας έδιναν στο πλοίο αντιστοιχούσε σε 200ml στον καθένα ενώ έλειπαν βασικά στοιχεία υγιεινής τα οποία ήρθαν μετά από διεκδικήσεις. 

Οι μέρες στο πλοίο κυλούσαν σε λούπα. Οι μπάτσοι του IDF έμπαιναν στον χώρο πετώντας βομβίδες κρότου, μας κολλούσαν με πλαστικές ασπίδες στον τοίχο για να κάνουν ελέγχους στα κοντέινερ και για να μας αφήσουν τα ελάχιστα του νερού και φαγητού. Έριχναν πλαστικές σφαίρες για εκφοβισμό, κάποιες εκ των οποίων βρήκαν στόχο. Δεν μας άφηναν να κοιμηθούμε καθώς χτυπούσαν τα κοντέινερ με σφυριά από την έξω πλευρά και έστρεφαν προβολείς και λέιζερ από τα όπλα μέσα στα κοντέινερ. Όλα συνέτειναν στο ότι τα βασανιστήρια αυτά ήταν όλα προβαρισμένα, και ξέρουμε καλά ότι ήταν σε σώματα χιλιάδων Παλαιστινίων. 

Μετά από δύο μέρες αυτών των συνθηκών ξεκίνησε ο εξευτελισμός μας με τα βίντεο που είδατε. Εκκίνηση αποτέλεσε ο εθνικός ύμνος που προανέφερα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαμε σε εξωτερικό χώρο στο λιμάνι, σε μια σκηνή στον οποίο καθίσαμε στην ίδια stress position κάποιοι για πάνω από 3 ώρες. Εκεί ήταν που μας επισκέφθηκε ο εγκληματίας Μπεν Γκβιρ. Στο ενδιάμεσο μας έγδυσαν ξανά και μας χτυπησαν ξανά. 

Ακολούθησε μια καφκική διαδικασία γραφειοκρατίας και εξευτελισμού στις εγκαταστάσεις του λιμανιού. Οι εκφοβιστικές προσπάθειες τους να υπογράψουμε οικειοθελείς αποχωρήσεις από την χώρα εναλλάσσονταν με σφαλιάρες και διαδικασίες υποβίβασης. Όλη αυτή η διαδικασία κράτησε άλλες 3 ώρες στις οποίες ήμασταν ακόμα δεμένοι και συνεχώς με πιέσεις στο κεφάλι από τους φρουρούς με αποτέλεσμα όταν περπατάμε να προχωράμε σε σχήμα Γ αλλιώς να είμαστε γονυκλινείς στο έδαφος. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για όσους είχαμε σπασμένα πλευρά… 

Μετά από άλλα 3(!) γδυσίματα και φωτογραφήσεις για δήθεν έγγραφα μας μετέφεραν στην φυλακή. Για να μην σας κουράζω, η διαδικασία των εγκαταστάσεων του λιμανιού επαναλήφθηκε στην φυλακή. Αέναη καυκική γραφειοκρατία, μελετημένη ώστε να εξαντλεί και να μην φαίνεται ορίζοντας, stress positions, σφαλιάρες και μπουνιές, και άλλα γδυσίματα και κλοπή των ρούχων μας, στοίβαγμα σε μικρά κελιά και στέρηση νερού. 

Μετά από μια δίκη παρωδία που κατηγορηθήκαμε και καταδικαστήκαμε για παράνομη είσοδο στην χώρα, μια είσοδο που δεν έγινε με δικιά μας βούληση καθώς απαχθήκαμε 200 ναυτικά μίλια μακριά απτο Ισραήλ… μας έβαλαν για ύπνο σε ανοιχτά κελιά. Την επόμενη μέρα, μετά από μια μερική συνέχεια της γραφειοκρατικής τρομοκρατίας μας έβαλαν σε κλούβες και μας απέλασαν.»

“Όλα τα μέλη της αποστολής έχουν τραύματα”

Ρωτήσαμε επίσης αν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί και τι συνέβη στην δική του περίπτωση: «Κόσμος τραυματίστηκε σοβαρά ναι. Όλοι είχαν τραύματα. Εγώ υπέφερα από τέσσερα σπασμένα αριστερά πλευρά, ένα δεξί, δύο ραγισμένους σπονδύλους, ένα μικρό ράγισμα στην μέση και σπασμένη μύτη. Ήμουν από τους βαριά τραυματίες, τα ίδια υπέφερε και ένας σύντροφος ακόμη από την ελληνική αποστολή ενώ μια συντρόφισσα αδυνατεί ακόμα να βαδίσει σωστά…» είπε χαρακτηριστικά.

Συζητήσαμε περισσότερο για την βία την οποία υπέστησαν. Ρωτήσαμε αν τα βασανιστήρια ήταν συνεχόμενα, αν υπήρχε η ίδια μεταχείριση σε όλα τα μέλη της αποστολής ή υπήρχαν διαφοροποιήσεις λόγω φύλου ή εθνικότητας, για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης ή σεξουαλικών επιθέσεων.

«Όπως περιέγραψα, τα βασανιστήρια ήταν πολλαπλά και συνεχή. Θεωρώ ότι δεν είχαμε περίοδο κράτησης ουσιαστικά πλην των ωρών που κοιμηθήκαμε στην φυλακή. Δεν είναι κράτηση η παραμονή 80 ανθρώπων σε έναν κοντέινερ 4*20, είναι βασανιστήριο. Βασανιστήριο ακόμα ήταν και η τυχαιότητα της βίας. Δεν χτυπούσε κάποιος σονι και ντε λόγω σωματοδομής ή εθνικότητας. Η βία ήταν τυχαία και χωρίς λόγο ώστε να μην ηρεμείς ποτέ.» εξηγεί στο NEWS 24/7.

Ως προς τη σεξουαλική βία, είπε τα εξής: «Μας ανέφεραν σύντροφοι σεξουαλική κακοποίηση. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι το σύνολο της βίας που μας ασκήθηκε είχε σεξουαλικά χαρακτηριστικά, οι βρισιές, τα γδυσίματα, το σφίξιμο στα γενετικά όργανα στο ψάξιμο, όλα αυτά που τα περάσαμε όλοι συνιστούν σεξουαλική βία ακόμα και αν δεν εικονοποιείται τόσο θεαματικά.»

«Η σεξουαλική βία στη σιωνιστική οντότητα είναι μέθοδος εκφοβισμού και επίθεσης. Θα είδατε και το πρόσφατο δημοσίευμα των NYT για το θέμα. Είναι αποδεδειγμένο και γνωστό το ότι βιάζονται και κακοποιούνται εκατοντάδες Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, ακόμη και με σκυλιά…» συμπλήρωσε.

Για το κρεσέντο μίσους και απανθρωποποίησης με πρωταγωνιστή τον ακροδεξιό υπουργό ασφαλείας του Ισραήλ, Μπεν Γκβιρ, που προκάλεσε σφοδρές διεθνείς αντιδράσεις, είπε: «Δεν τον είδαμε ποτέ εμείς. Αν τον έβλεπα πιστεύω θα τον έφτυνα με όποιο κόστος. Τιμή και θαυμασμός στην συντρόφισσα που του φώναξε συνθήματα μες στα μούτρα.»

“Δεν είχαμε καμιά επικοινωνία”

Μια άλλη πτυχή είναι η πρόσβαση σε δικηγόρους, συγγενείς ή τις ελληνικές αρχές κατά τη διάρκεια της παράνομης κράτησής τους. «Δεν είχαμε καμιά επικοινωνία» εξήγησε, για να προσθέσει πως «το ελληνικό κράτος έπραξε ως καλοθελητής ξανά». «Δεν μου έκανε καμία εντύπωση η δουλικότητα του και η αδυναμία του να δράσει. Το αστείο είναι ότι το ίδιο εκτίθεται στους πολίτες του. Ποια ισχυρή διπλωματία και ποια κυρίαρχα δικαιώματα; Έγιναν βασανισμοί (στην Κρήτη) και απαγωγές στα ελληνικά χωρικά ύδατα, ξένα πλοία ενήργησαν στην Ελλάδα και μετά Έλληνες πολίτες απήχθησαν σε διεθνή ύδατα.» συνέχισε και πρόσθεσε: «Η μόνη κυριαρχία που έχει το ελληνικό κράτος είναι αυτή του ΑμερικανοΝΑΤΟϊκού άξονα και της συμμαχίας με το Ισραήλ, και όσο του ασκείται, άλλο τόσο την ασκεί και εσωτερικά». 

Αναφορικά με ιατρικά ευρήματα, φωτογραφίες ή μαρτυρίες για τα βασανιστήρια που δέχτηκαν οι ακτιβιστές και αν αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν νομικά διεθνώς αν σχεδιάζουν να προχωρήσουν σε τέτοιες ενέργειες, μάς είπε πως «θα γίνουν όλες οι απαραίτητες νομικές ενέργειες για να εκτεθούν τα όσα ζήσαμε». «Προσωπικά, δεν έχω καμία ελπίδα για τους διεθνείς θεσμούς. Δεν σταματάνε την γενοκτονία, δεν θα δράσουν για τα όσα ζήσαμε. Η μόνη χρησιμότητα είναι η έκθεση της αδυναμίας της υπάρχουσας διεθνούς νομικής τάξης πραγμάτων μπροστά στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική πραγματικότητα. Η εξάντληση των νομικών μέσων είναι η οδός για μια πιο επαναστατική αντίληψη του κόσμου για την ανάγκη και την έννοια της αλληλεγγύης.» πρόσθεσε.

“Δεν περάσαμε τίποτα σε σχέση με όσα περνάνε οι Παλαιστίνιοι”

Για την απόφασή του να συμμετέχει σε ένα από τα σκάφη του Global Sumud Flotilla και τον στόχο της αποστολής, είπε: «Ο στόχος εξ αρχής ήταν διπλός. Από τη μια ήταν το ζήτημα του να σπάσει εμπράκτως ο παράνομος αποκλεισμός και να δημιουργηθεί ανθρωπιστικός διάδρομος από τη θάλασσα, από την άλλη, και για μένα κυρίαρχα, ήταν η αφύπνιση των δυτικών κοινωνιών και η εκκίνηση μιας διαδικασίας επιτάχυνσης του κινήματος, που θα οδηγήσει σε κλείσιμο των ΝΑΤΟικων βάσεων και τερματισμό της κάθε συνεργασίας με τη σιωνιστική οντότητα. Τον δεύτερο μπορούμε να πούμε ότι σε έναν βαθμό τον πετυχαίνουμε κιόλας.»

Σε αυτό που επιμένει, είναι πως πρέπει να μην ξεχαστεί η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, η οποία, όπως σημειώνει, έχει και ελληνική εμπλοκή. «Θεωρώ κομβικής σημασίας την πολιτική στόχευση της ελληνικής εμπλοκής στη Γενοκτονία και ήθελα να στραφεί εκεί η προσοχή. Κυρίαρχο βαθμό προφανώς έπαιξε στο να μπούμε στα καράβια η συνέχεια της γενοκτονίας αλλά και η διεύρυνση του ιμπεριαλισμού στην περιοχή με τον πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν και την εισβολή στον Λίβανο.»

Ρωτήσαμε ακόμη τί ήταν αυτό που τους κράτησε όρθιους, ενώ δεχόντουσαν όλη αυτή τη βία: «Η Παλαιστινιακή αντίσταση. Ένας λαός που πριν ακόμα την Νάκμπα το 1948 υποφέρει όλα τα δεινά του κόσμου και δεν σκύβει το κεφάλι, και όταν του το κρατάνε με τη βία κάτω υψώνει καλάσνικοφ και χαρταετούς. Δεν περάσαμε τίποτα σε σχέση με τα όσα περνάνε.»

«Το μυαλό μου βρισκόταν σε όλους τους παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες που υποφέρουν στις φυλακές και μόλις βγαίνουν σηκώνουν κατευθείαν το κεφάλι, το βιβλίο, το ραβδί για τις ελιές και το όπλο. Είμαστε πολύ λίγοι για να πούμε ότι υποφέραμε μπροστά σε όσα ζουν. » εξήγησε.

Σχετικά με το αν η βίαιη εκστρατεία των ισραηλινών δυνάμεων είχε στόχο να τρομοκρατήσει συνολικά το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, η απάντηση ήταν θετική.

«Προφανώς και αυτό συνέβη. Προσπάθησαν να μας εκφοβίσουν. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη ικανοποίηση από την υποστήριξη που λάβαμε από τις Παλαιστινιακές και μη αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ό,τι απέμεινε από την Παλαιστινιακή κοινωνία των πολιτών.»

«Θέλω να προσθέσω ότι αυτή η αποστολή κατάφερε διπλωματικά και σε διεθνές πολιτικό επίπεδο να τρίξει τους συσχετισμούς. Τώρα είναι η ώρα για δράση στα μετόπισθεν. Αν δεν σταματήσει κάθε κράτος την συμμετοχή στον μηχανισμό του ΝΑΤΟ, αν δεν σταματήσει η στρατιωτική, ηθική και Πολιτική στήριξη στο Ισραήλ από την Δύση, δεν θα σταματήσει η γενοκτονία. Τα χέρια μας εδώ για να τους σταματήσουμε, τα μάτια και οι καρδιές μας στην Παλαιστίνη και στην Μέση ανατολή για να εμπνεόμαστε.» κατέληξε.