ΤΟ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟ (;) WINE BAR ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΟΛΙΣ ΑΝΟΙΞΕ ΣΤΟ ΠΑΓΚΡΑΤΙ

Στα οκτώ χρόνια που τη διέσχιζα καθημερινά, η πλατεία Βαρνάβα με γοήτευε σταθερά, μια και, αν και έχει ζωή από το πρωί, διατηρούσε παράλληλα και διαχρονικά χαμηλούς τους τόνους. Είχα εκεί ένα αγαπημένο μπαρ όπου έδινα αυτά τα ανακουφιστικά ραντεβού που έχουμε ανάγκη μετά τη δουλειά, το ομώνυμο Βαρνάβα.

Όσο έφτιαχνα τις κούτες της μετακόμισης, άνοιξε δυο βήματα μακριά της ένα από τα καλύτερα μοντέρνα εστιατόρια της τελευταίας πενταετίας, το Ex Machina του Άνταμ Κοντοβά. Και τώρα, μόλις εμφανίστηκε εκεί ένα wine bar τόσο απλό και τόσο ξεκούραστο που ταιριάζει γάντι στο σημείο.

Μαγαζί γωνία στην πλατεία έπιασε ο Κωστής Καρατζιάς από την ομάδα του επίσης πολύ κουλ Fysika Athens, στο Κουκάκι. Κάτοικος της περιοχής απ’ όταν ήρθε στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη, νοίκιασε αυτό το μαγαζί, μόλις 13 τετραγωνικών μέτρων, που ήταν ξεκάθαρο στο μυαλό του από την αρχή πως θα σερβίρει κρασί. Ήθελε, μάλιστα, όσο φτιαχνόταν, να κολλήσει μια αφίσα στη τζαμαρία του που θα το προανήγγειλε ως το μικρότερο μπαρ του είδους του στον κόσμο.

Το έψαξε λοιπόν πριν την τυπώσει και διαπίστωσε πως μάλλον είχε δίκιο, αν και δεν υπάρχει κάποια σχετική παγκόσμια βάση καταγραφής που να το αποδεικνύει.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μια σταλιά.

Παρεπιπτόντως, έχουμε κι άλλο πολύ ωραίο και πολύ μικρό wine bar στην επικράτεια και αυτό είναι η Ρώγα στην Ερμούπολη της Σύρου. Να την επισκεφθείτε κι αυτή, αν σας βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί.

Πίσω στη νέα άφιξη της Αθήνας και του Παγκρατίου, το εν λόγω wine bar έχει και μια ακόμα ιδιαιτερότητα, αφού θα είναι μονοθεματικό, αφιερωμένο αποκλειστικά σε κρασιά από την περιοχή της Αλσατίας. Φασεϊσμός, θα μου πείτε. Και τι σημασία έχει, θα πω, αφού σίγουρα θα πιούμε ωραίες δουλειές από έναν από τους πιο γνωστούς δρόμους του κρασιού του (παλιού) μάλιστα κόσμου, στον οποίο διασταυρώνονται η γαλλική με τη γερμανική οινοποιητική φιλοσοφία.

Όλη αυτή η ιδέα με τα αλσατικά κρασιά προέκυψε όταν ο Κωστής άρχισε να ψάχνει γιατί τα μπουκάλια τους είναι ψηλά, λεπτά, χωρίς τους έντονους «ώμους» που έχουν αυτά του Μπορντό.

Το ψηλόλιγνο, λοιπόν, σχήμα του παραδοσιακού αλσατικού μπουκαλιού, της περίφημης flûte d’Alsace ή flûte du Rhin, συνδέεται ιστορικά με τις αμπελουργικές περιοχές του Ρήνου. Λέγεται πως η στενή και μακριά σιλουέτα του σχετίζεται και με τη μεταφορά των κρασιών με βάρκες και σχεδίες κατά μήκος του ποταμού. Το σχήμα της, άλλωστε, ήταν πρακτικό για την αποθήκευση, καθώς οι φιάλες μπορούσαν να στοιβάζονται πιο πυκνά, εξοικονομώντας χώρο.

Στον «ποταμό» της Μελισσού που εκβάλλει στην πλατεία Βαρνάβα και στο Vin d’Alsace, που χωράει εντός του έως επτά άτομα, ενώ εκτός θα βγάζει δέκα τραπέζια των δύο και των τριών ατόμων, τα πράγματα που σερβίρονται είναι λίγα, πολύ συγκεκριμένα.

Μικρή σαν το Vin d’Alsace είναι και η ίδια η Αλσατία, αλλά παρ’ όλα αυτά, σε μια περιοχή που είναι περίπου το ένα τρίτο της Πελοποννήσου, είναι ενεργοί κοντά 120 οινοποιοί. Σε αυτόν τον τόπο που είναι γεμάτος αμπελοτόπια, η βιοδυναμική οινοποίηση είναι μια παλιά συνήθεια, χωρίς να τη διατυμπανίζουν κιόλας. Αυτό ήξεραν και έτσι έκαναν από πάντα τα κρασιά τους.

Οι «ευγενείς ποικιλίες» της περιοχής είναι το Riesling, το Pinot Gris και το Muscat, το Gewürztraminer και αυτές είναι που θα διαβάζουμε στον κατάλογο του Vin d’Alsace. Ούτε ονόματα παραγωγών που δεν γνωρίζουμε ούτε τίποτα άλλο. Περαιτέρω πληροφορίες θα μας τις επικοινωνεί το σέρβις και αυτό νομίζω πως είναι πολύ βοηθητικό για όσους ντρέπονται να ρωτήσουν, μην τυχόν και πει κάποιος ότι δεν γνωρίζουν από κρασί. Δεν θα έχει καμία σημασία σε αυτό το wine bar· ζητούμενο είναι να απολαύσουμε.

Αν πάλι έχετε δυο γνώσεις παραπάνω, θα μπορείτε εύκολα να συγκρίνετε δύο διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας ποικιλίας.

Τα κρασιά στη λίστα του Vin d’Alsace θα ανανεώνονται, ενώ, μια και φτάνουν μέχρι το Παγκράτι απευθείας από μικρά οινοποιεία, δίχως να υπάρχουν μεσάζοντες, και μια και, στο μυαλό του Κωστή, το κρασί ήταν και παραμένει ένα αγροτικό προϊόν, οι τιμές θα είναι χαμηλές για κρασιά εισαγωγής. Θα βρίσκουμε δηλαδή φιάλες από 26 ευρώ, θα φτάνουν μέχρι τα 50, ενώ όλες οι διαθέσιμες ετικέτες θα σερβίρονται σε ποτήρι.

Όσο για τα πιάτα που θα βγαίνουν προκειμένου να μην πίνουμε ξεροσφύρι, θα είναι απλά και γνώριμα δε, όπως αυτό με το ψωμί από τον γειτονικό Μονόκερο, με βούτυρο με αλάτι, με Zwan ωμό –καλά διαβάσατε– και πίκλα. Θα βρίσκουμε και ελληνικές σαρδέλες από κονσέρβα –που είναι πια τάση στα ντόπια wine bars– κίμτσι, πίκλες και πατατάκια, αλλά και Gildas, δηλαδή τα καλαμάκια στα οποία περνάνε μια βουτυράτη ελιά, πιπεριά τουρσί και γαύρο, που τον μαρινάρει ο ψαράς που βγάζει την πραμάτεια του δίπλα στο wine bar.

Δεν θα κάνουν κρατήσεις, δεν έχουν τηλέφωνο. Όσο για τη μουσική, στο Vin d’Alsace θα ακούμε ραδιόφωνο, Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα· δεν χωράει ούτε DJ ούτε βινύλια.