Οκτώ χρόνια από τη φωτιά στο Μάτι: “Για εμάς, είναι σαν να πέρασαν οκτώ λεπτά”

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την πολύνεκρη πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής που άφησε πίσω της 104 νεκρούς το καλοκαίρι του 2018, καθώς και δεκάδες τραυματίες αλλά για την Κάλλι Αναγνώστου, εγκαυματία εκείνης της ημέρας και πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών “δεν έχει περάσει ούτε καν μια μέρα. Είναι σαν οκτώ λεπτά μετά”.

“Πάντοτε έχει πόνο. Μιλούν όλοι τώρα για τα οχτώ χρόνια. Για εμάς όμως δεν έχει περάσει ούτε καν μια μέρα. Είναι σαν οκτώ λεπτά μετά ή οκτώ λεπτά πριν ξεσπάσει“, είπε στο Orange Press Agency.

“Για μας δεν έχει περάσει ούτε καν μια μέρα. Είναι σαν να είναι οχτώ λεπτά μετά ή οχτώ λεπτά πριν ξεσπάσει. Κοιμόμουν μαζί με το παιδάκι μου αγκαλιά. Φιλοξενούμουν βασικά τότε στο Μάτι. Εμείς ζούσαμε στο εξωτερικό και είχαμε έρθει εδώ για διακοπές, για να δούμε τη γιαγιά και τον παππού. Οπότε για να απαντήσω σε αυτό που λέτε για το τι θυμόμαστε από τη στιγμή είναι μια ζωή κανονική”, λέει η Κάλλι Αναγνώστου.

“Η φωτιά είχε μετατραπεί σε τσουνάμι”

Η ίδια, αναφερόμενη στην πρώτη της επαφή με τις φλόγες εξηγεί πως “μπήκε μέσα στο σπίτι (η φωτιά) και δυστυχώς το καταλάβαμε όταν ήταν μέσα στο σπίτι. Να πρέπει εκείνη την ώρα να πάρουμε μια ακραία απόφαση για το αν μένουμε μέσα ή φεύγουμε, όπου εννοείται ότι αν πλέον βλέπεις τις φλόγες και μέσα στο σπίτι σου δεν θα κάτσεις. Αναγκαστικά θα βγεις. Και βγήκαμε και καήκαμε εκεί. Στο δρόμο. Γιατί η φωτιά πλέον όταν έφτασε κάτω σε εμάς εκεί είχε μετατραπεί σε τσουνάμι. Όχι νωρίτερα όμως, γιατί νωρίτερα υπήρχε αρκετό περιθώριο για την αντίδραση των υπευθύνων και το να σταματήσουν την εξέλιξή της, να την περιορίσουν και να τη σβήσουν”.

“Πλέον δεν ορίζω εγώ το σώμα μου”

Η πρόεδρος του Συλλόγου αναφέρεται στον μακρύ και επώδυνο δρόμο της αποκατάστασης, αλλά και στο σκληρό αποτύπωμα που άφησε η φωτιά ακόμα και στα μικρότερα παιδιά.

“Δυστυχώς, ζω ακόμα μέσα σε εκείνη την ημέρα. Έχουν περάσει οχτώ χρόνια. Είναι σαν να είναι οχτώ λεπτά όπως είπα πριν ή μετά και ταυτόχρονα είναι σαν να έχει περάσει και μια αιωνιότητα. Γιατί έχεις όλο αυτό που κουβαλάς, που δεν ιαίνεται. Και ήταν άλλη μια πληγή αυτό. Η αναγνώριση ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποκατασταθεί όλο αυτό. Πέρα από την νοσηλεία στο νοσοκομείο έκανα νοσηλεία κατ οίκον για πάνω από έναν χρόνο. Σε αποστειρωμένο περιβάλλον, αρκετούς περιορισμούς γιατί ήταν έντονα και εκτενή τα εγκαύματά μου, το οποίο σήμαινε ότι έπρεπε να είμαι εδώ για να λαμβάνω τυπικά φροντίδα και θεραπείες, τα οποία βέβαια δεν μπορώ να πω ότι γινόντουσαν πιο πολύ προσωπικά οτιδήποτε γινόταν, αλλά ήταν αδύνατο να φύγουμε. Το οποίο σήμαινε λοιπόν ότι έπρεπε να επιστρέψουμε στη ζωή μας εδώ”, λέει.

Η κ. Αναγνώστου τονίζει ότι “πλέον δεν ορίζω εγώ το σώμα μου. Το σώμα μου ορίζει εμένα. Δεν μπορώ να είμαι λειτουργική όπως θέλω. Δεν ελέγχω ποιες μέρες του χρόνου θα είμαι ικανή ακόμη και για να περπατήσω. Δεν αποκαθίσταται. Φροντίζεις απλά αυτό που έχεις και που κουβαλάς, το οποίο επηρεάζει όχι μόνο δερματικά αλλά και κινητικά, νευρολογικά, παθολογικά και αφήνει πάρα πολλά θέματα και προβλήματα”.

“Η φωτιά αφάνισε κάθε πρότερη μνήμη του, είναι ο μικρότερος εγκαυματίας”

Η Κάλλι Αναγνώστου μιλά για τον γιο της, ο οποίος ήταν μόλις πεντέμισι ετών όταν η φωτιά τύλιξε το σπίτι:

“Είναι ο μικρότερος εγκαυματίας θύμα. Θα σας το πω πολύ απλά: Αυτή η φωτιά αφάνισε όποια μνήμη είχε από την πρότερη ζωή του και αναγκάστηκε να δημιουργήσει νέες συνθήκες στηριγμένες πάνω σε… σε μια αποδοχή ότι θα ζει έτσι. Δεν είναι καθόλου εύκολο να το διαχειριστείς αυτό”.

“Η φύση αναγεννάται, για εμάς τους ανθρώπους δεν είναι εύκολο”

Κάθε χρόνο, την ημέρα της “μαύρης” επετείου, κάτοικοι από τον Νέο Βουτζά, το Μάτι και τις γύρω περιοχές, μεταβαίνουν στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, στον Νέο Βουτζά, όπου έχει στηθεί το Μνημείο των Θυμάτων.

“Το συγκεκριμένο μνημείο απεικονίζει την αλήθεια όπως είναι, ωμή, χωρίς τερτίπια, χωρίς περιττά φτιασίδια, ας το πούμε έτσι. Κάθε ένας από εμάς είναι εκεί μέσα” σχολιάζει η κ. Αναγνώστου.

Η φύση, ωστόσο, δείχνει να επουλώνει τις πληγές της ταχύτερα, καθώς αρκετές εκτάσεις από τα σημεία που κατέκαψε η φωτιά, σήμερα αρχίζουν να πρασινίζουν. Για τους ανθρώπους, σύμφωνα με την Κάλλι Αναγνώστου, δεν συμβαίνει το ίδιο:

“Η φύση έχει τον τρόπο να αναγεννάται. Παρά το γεγονός ότι είχε κατακαεί όλη η περιοχή, κατάφερε να αναγεννηθεί και να βλέπουμε πάλι δεντράκια να γεννιούνται, να πρασινίζει ο τόπος. Βέβαια, ανάμεσα σε όλα αυτά τα δεντράκια, στα λουλούδια και σε οτιδήποτε βγαίνει τώρα, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά θα δεις και καμένους κορμούς, κουκουνάρια ακόμα καμένα. Υπάρχουν τα υπολείμματα. Απλά φροντίζει (η φύση) και μπορεί και προχωρά. Απλά δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει και με εμάς. Οι άνθρωποι δεν είναι εύκολο να αναγεννηθούμε. Δεν μπορούν να επιστρέψουν οι νεκροί μας και δεν μπορούν να επιστρέψουμε και εμείς στο πώς ήμασταν πριν. Εμείς δυστυχώς θα παραμένουμε πληγωμένοι”.