Αν ο Τραμπ ήταν παππούς σου, θα του είχες πάρει τα κλειδιά

Ο Τραμπ έγινε ο πρώτος δυτικός ηγέτης, μετά τον Ερρίκο Η’, που τα έβαλε με τον Πάπα. Ασφαλώς ο Ερρίκος είχε πολύ πιο σοβαρούς λόγους. Ηθελε να αλλάξει συζύγους. Ο Τραμπ απλώς δυσαρεστήθηκε επειδή ο Πάπας υπηρέτησε το ρόλο του και μίλησε για την ειρήνη.

Μετά ανήρτησε εικόνα με τον ίδιο ως Ιησούς που θεραπεύει αν και αργότερα διευκρίνισε ότι έπαιζε τον γιατρό. Ακόμα και έτσι, το να βλέπεις τον πρόεδρο των ΗΠΑ να επιδίδεται σε παιχνίδι ρόλων είναι κομματάκι ανησυχητικό και λίαν εξωφρενικό.

Επίσης, ο Τραμπ, έχει εμφανιστεί ως Πάπας, Superman, Θείος Σαμ, Ράμπο, Ρόκι, Κάπτεν Αμέρικα, Jedi από το Star Wars, Μωυσής, Βίκινγκ, πιλότος μαχητικού, αστροναύτης, περιπατητής της Γροιλανδίας συντροφιά με πιγκουίνο.

Πρόκειται για ένδειξη βαθύτατης ναρκισσιστικής διαταραχής ή προχωρημένο μάρκετινγκ; Φοβάμαι ότι ισχύουν και τα δύο. Εχεις έναν ογδοντάχρονο που παραληρεί και εικονογραφεί τις φαντασιώσεις τους. Είναι από τις περιπτώσεις που τον κρατάς στο σπίτι, του παίρνεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου και εγκαθιστάς πρόγραμμα στο κινητό ώστε να παρακολουθείς τις κινήσεις του. Ομως να που είναι πρόεδρος των ΗΠΑ.

Θα μπορούσε, με θεσμικό τρόπο, να αμφισβητηθεί η επάρκεια του για το αξίωμα; Φυσικά. Αρκεί να κινηθεί το υπουργικό του συμβούλιο και ο αντιπρόεδρος και στη συνέχεια να επιληφθεί το Κογκρέσο. Δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Ακόμα και τον Νοέμβριο, όταν, λογικά, οι συσχετισμοί στο Κογκρέσο θα διαμορφωθούν υπέρ των Δημοκρατικών, δεν θα υφίσταται η θεσμική δυνατότητα για απομάκρυνση του προέδρου χωρίς τη συναίνεση του αντιπροέδρου και του υπουργικού συμβουλίου.

Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δομικό πρόβλημα της δημοκρατίας, ειδικά στην προεδρική εκδοχή της. Η δημοκρατία είναι ένα σύστημα κανόνων. Στην πράξη, όμως, είναι ένα σύστημα αυτοσυγκράτησης. Οι θεσμοί προϋποθέτουν ότι αυτός που κατέχει την εξουσία θα αποδεχθεί τα όρια της. Είναι μια σιωπηρή συμφωνία, άγραφη αλλά κρίσιμη: να μην κάνεις όλα όσα μπορείς να κάνεις. Ομως όταν εμφανιστεί κάποιος που δεν αναγνωρίζει αυτή την υποχρέωση, οι κανόνες αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Αυτό το είδαμε και στα δικά μας, στις περιπτώσεις των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η πολιτική βούληση εργαλειοποίησε τους θεσμούς.

Δεν ξέρω αν η τραυματική εμπειρία που προκαλεί ο Τραμπ στην Αμερική οδηγήσει στο μέλλον σε πολιτειακές αλλαγές προκειμένου να τεθούν περισσότερες δικλείδες ασφαλείας για την προστασία του πολιτεύματος και της ομαλότητας. Αν μπορεί, δηλαδή, το σύστημα διακυβέρνησης να γίνει πιο «αυτόματο». Ισως είναι μάταιο. Οταν αυτός που κυβερνάει διακατέχεται από θεϊκό σύνδρομο, η τελική εικόνα θα πάρει το πρόσωπο του.

Εχουμε μπροστά μας άλλα δύο χρόνια Τραμπ. Και όταν καταλάβει ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια, τότε, πράγματι, μπορεί ο κόσμος και ο πολιτισμός να τελειώσουν υπό τη μορφή που τους γνωρίσαμε. Με πάρτι στο Οβάλ Γραφείο, όπου διάφοροι θεόμουρλοι, με καπελάκια από πάρτι γενεθλίων, θα παρακολουθούν τον πρόεδρο να πατάει κόκκινα κουμπιά, με ένα θεαματικό ρέψιμο από diet Coke. Γιατί τι νόημα έχει ο κόσμος αν δεν του ανήκει;

Υ.Γ. Θα πλήρωνα για ένα σχόλιο των εγχώριων υποστηρικτών και φίλων του προέδρου σχετικά με τους χειρισμούς που επιτελεί και την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.