Δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα

Όσοι, στο Γυμνάσιο, είχαν την τύχη να διδαχθούν Ηρόδοτο από μερακλή φιλόλογο, στοιχηματίζω ότι θα τον θυμούνται να αφηγείται, με έξαψη, τα συστήματα κρυπτογράφησης των μηνυμάτων αλλά και επιβεβαίωσης της γνησιότητάς τους που είχαν αναπτύξει Έλληνες και Πέρσες στο πλαίσιο των εκστρατειών κατασκοπείας και αντικατασκοπείας που σχεδίαζαν μανιακά ο ένας σε βάρος του άλλου.

Είναι από τις αρχαιότερες ιστορίες του κόσμου τα πρωτόκολλα ασφαλούς επικοινωνίας και δεν χρειάζεται να έχεις αποφοιτήσει από το Harvard Business School για να το γνωρίζεις. Ένα απλό απολυτήριο Γενικού Λυκείου αρκεί.

Όμως, όταν έχεις κάνει σημαία την αριστεία για να πείσεις το εκλογικό σώμα ότι είσαι διαφορετικός από τους προκατόχους σου που τους έκανες απίστευτο κάζο, ακόμα κι όταν ξένοι ηγέτες τους χάριζαν δημοσίως γραβάτες επειδή δεν φορούσαν (ο Ζόραν Ζάεφ στον Αλέξη Τσίπρα κατά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών), τους έπαιρναν, δήθεν χιουμοριστικά, από το χεράκι στις συνεντεύξεις Τύπου στην κορύφωση της ελληνικής κρίσης χρέους (ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ πάλι τον Αλέξη Τσίπρα) ή οι δανειστές έδιναν διαρροές για τις διαπραγματεύσεις με την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, στο Spiegel και στους Financial Times που «έριχναν» το σκληρό paywall ώστε όλοι στην Ελλάδα να έχουν πρόσβαση στα «αποκλειστικά ρεπορτάζ» που εξέθεταν την τότε κυβέρνηση, όταν έχεις κάνει σημαία όλες αυτές τις απρέπειες σε βάρος Έλληνα πρωθυπουργού, πρέπει να έχεις πολύ θράσος για να κουνάς, σήμερα, το δάχτυλο σε όσους «σε παίρνουν στο ψιλό» για τη φάρσα των δύο Ρώσων.

Επειδή ανήκω στους ελάχιστους που τότε έγραφαν ότι δεν έβρισκαν καθόλου αστείες «τις πλακίτσες» σε βάρος ενός Έλληνα πρωθυπουργού (του κ.Τσίπρα τότε) πιστεύω ότι μπορώ να δείξω ενοχλημένη με τα αστεία σε βάρος του Συμβούλου Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, κ.Θάνου Ντόκου, αν μη τι άλλο δείχνω συνεπής.

Ο κ.Θάνος Ντόκος έχει στοχοποιηθεί επανειλημμένως από τους πατριώτες του πληκτρολογίου για τις θέσεις που εξέφραζε δημοσίως και με μετριοπάθεια, όταν ήταν Γενικός Διευθυντής στο ΕΛΙΑΜΕΠ. Έχουν αμφισβητήσει τις γνώσεις του αλλά πάνω απ’όλα τον πατριωτισμό του, μια διαδεδομένη πρακτική στους κύκλους της άκρας και λαϊκής δεξιάς.

Παρ’όλα αυτά κι ενώ ο κ.Ντόκος και οι συνεργάτες του βέβαια, ήξεραν ότι και το παραμικρό στραβοπάτημα θα μεγενθύνονταν στον υπερθετικό βαθμό, δεν τήρησαν τα πρωτόκολλα ασφαλούς επικοινωνίας και την πάτησαν. Έπρεπε να παραιτηθεί ακαριαία, ακόμα κι αν δέχτηκε πιέσεις να παραμείνει. Μέχρι και ο Πίνατ αυτό θα τον παρότρυνε να κάνει, αν τον ρωτούσε.

Το πρόβλημα όμως, δεν περιορίζεται στον κ.Ντόκο αλλά είναι αυτό που ανέφερα ήδη: το θράσος. Αυτή είναι η πηγή των μεγαλύτερων δεινών που έχουν βρει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και κατ επέκταση και τη χώρα. Το θράσος. Η έπαρση. Η εμπεδωμένη πεποίθηση του Πρωθυπουργού και των συνεργατών του ότι δεν δεσμεύονται από το Σύνταγμα, τους θεσμούς, τους νόμους και τα πρωτόκολλα ασφαλείας.

Επτά χρόνια τώρα καλούμαστε όχι απλώς να καταπιούμε αλλά και να χειροκροτήσουμε, κατά προτίμηση όρθιοι, την παραβίαση των κανόνων κάθε οργανωμένης πολιτείας. Αυτοί που μας έπεισαν ότι ο κ.Τσίπρας και το τότε κόμμα του ήταν ανίκανοι με τρόπο επικίνδυνο για τη χώρα γιατί δεν γνώριζαν πως λειτουργεί ο κόσμος, πιάστηκαν κορόιδα από Ρώσους φαρσέρ.

Δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα. Είναι άλλη μια ιστορία που πρέπει να παράγει δάκρυα αντί για τρανταχτά γέλια. Είναι άλλη μία ιστορία που θα μπει στην ήδη μακρά λίστα των προς αξιολόγηση σφαλμάτων και παραλήψεων της κυβέρνησης όσο θα πλησιάζουμε προς την κάλπη.