“Εγώ, δεν θα κλέψω”

Ας υποθέσουμε ότι είστε από αυτούς που έχουν τη συνήθεια να διαβάζουν έγκριτο έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο συλλέγοντας σε ένα σημειωματάριο, ηλεκτρονικό ή αναλογικό, τις σημαντικότερες ειδήσεις κάθε ημέρας, φιλτράροντας την παραπολιτική, το κουτσομπολιό, τους σκηνοθετημένους καυγάδες στη Βουλή, τον καταγγελτικό πολιτικό λόγο.

Μόνο χθες θα εντοπίζατε στη ροή των ειδήσεων τουλάχιστον πέντε αναφορές σε νέες υποθέσεις διαφθοράς που διερευνούν οι ελληνικές και ευρωπαϊκές εισαγγελικές αρχές, δίπλα στις υπόλοιπες που ήδη «τρέχουν» και απασχολούν την επικαιρότητα.

Τι θα κάνατε; Θα τις ξεχωρίζατε ως σημαντικές;

Αν είστε στους ελάχιστους εναπομείναντες που πιστεύουν στο θεσμό της Δικαιοσύνης θα διστάζατε, θα εξετάζατε ποιος έκανε την καταγγελία, σε ποιο Μέσο δημοσιεύθηκε και κυρίως τον τόνο που θα ήταν γραμμένο το ρεπορτάζ. Όμως, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως το κρίνατε αξιόπιστο, θα το ανθολογούσατε ως σημαντική είδηση της ημέρας;

Δύσκολο, δεδομένου ότι σημαντική είδηση είναι η ετυμηγορία του δικαστηρίου και δευτερευόντως η καταγγελία και με δεδομένο ότι στον Τύπο σπανίως μαθαίνουμε τη δικαστική έκβαση κάθε υπόθεσης, θα το αφήνατε στην άκρη με ένα ερωτηματικό.

Την Τετάρτη το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Μελιγγώνη News 2.0 στο κανάλι της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ, ο δημοσιογράφος Χρήστος Ξανθάκης είπε, μεταξύ άλλων, το εξής: ερωτώμενοι οι βουλευτές και τα στελέχη της Αντιπολίτευσης για το κυβερνητικό τους πρόγραμμα, η μοναδική απάντηση που θα πρέπει να δίνουν είναι η εξής: «Το πρόγραμμά μου στην Παιδεία; Εγώ, δεν θα κλέψω!», «Το πρόγραμμά μου για την Υγεία; Εγώ, δεν θα κλέψω!» και πάει λέγοντας.

Δείχνει λογικό και εύστοχο και πράγματι, στην παρούσα συγκυρία θα έκανε «επικοινωνιακό γκελ».

Όμως, όσοι έχουμε μεγαλώσει στη Μεταπολίτευση μπορούμε να θυμηθούμε τουλάχιστον δύο φορές την «Κάθαρση» να γίνεται κεντρικό σύνθημα προεκλογικής εκστρατείας.

Κι όμως, η διαφθορά και η διαπλοκή σε κάθε επίπεδο αντί να περιοριστεί, επεκτάθηκε.

Κι επειδή έχουν, πλέον, κυβερνήσει οι πάντες: Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά αν και η Αριστερά δεν ενεπλάκη σε σκάνδαλα, κανείς δεν είναι σε θέση να κουνήσει το δάχτυλο σε κανέναν.

Σε μια χώρα που το μεγαλύτερο πορτοφόλι το κρατάει το Κράτος και όχι ο κόσμος της Βιομηχανίας και των Επιχειρήσεων, πρέπει να είναι αναμενόμενο ότι όλοι και διαχρονικά, θα προσπαθούν να βρουν τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό.

Ούτε πρωτότυπο ούτε ιδιαίτερα σοφό είναι το παραπάνω. Κι όμως, ακόμα και σήμερα, η εκάστοτε Αντιπολίτευση επιμένει να περιγράφει το προβληματικό οικονομικό μοντέλο με όρους ηθικής. «Διαπλέκονται γιατί είναι Δεξιοί, αυτή είναι η φύση τους» λένε οι μεν για να απαντήσουν οι δε «Κλείσατε τις τράπεζες γιατί είστε δέσμιοι της ιδεοληψίας σας».

Σε λίγες ημέρες ο Αλέξης Τσίπρας θα ανακοινώσει το κόμμα του. Είχε προηγηθεί η δημοσίευση ενός μανιφέστου από το Ινστιτούτο που φέρει το όνομά του, το οποίο δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στον τρόπο που η χώρα πρέπει να παράγει λεφτά και να γεμίζουν τα πορτοφόλια.

Πράγματι, ο κ.Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν συνδέθηκαν με σκάνδαλα και το επιχείρημα των εμμονικών αντιπάλων του ότι «Ήθελε να κλέψει αλλά δεν μπορούσε γιατί ήμασταν υπό καθεστώς μνημονίων» είναι φαιδρό. Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν προτείνουν ως λύση στη διαπλοκή και τη διαφθορά την επιστροφή της Τρόικας;

Όχι, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκλεψε. Όμως αυτό δεν αρκεί ως υπόσχεση γιατί αυτό που λείπει από την Ελλάδα είναι οι πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές εξαιτίας του τρόπου που παράγεται ο πλούτος.

Θα καταργήσει την εκχώρηση του έργου των υπηρεσιών του γενικού Δημοσίου αλλά και άλλων κρίσιμων υπηρεσιών όπως της Παιδείας και της Υγείας στον ιδιωτικό τομέα; Κι αν ναι που θα εργαστούν οι πολλοί Έλληνες με προσόντα; Οι εταιρείες συμβούλων, η ιδιωτική περίθαλψη και παιδεία έχουν δημιουργήσει μεγάλες αγορές εργασίας που απορροφούν Έλληνες με προσόντα.

Πώς θα παράγεται και πώς θα διανέμεται ο πλούτος; Αυτό είναι που περιμένουμε να ακούσουμε από τον κ.Τσίπρα αλλά και την υπόλοιπη δημοκρατική αντιπολίτευση.