Η απεξάρτηση αφορά όλους μας

Συνηθίζω να λέω ότι ο 21ος αιώνας είναι η εποχή που, διαβάζοντας τις ειδήσεις, αισθάνεσαι ανακουφισμένος αν δεν έχεις παιδιά και είναι αυτονόητο ότι το λέω για κακό.

Αν και γνωρίζω πολύ καλά ότι οι ειδήσεις επιλέγονται με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων, δεν ευθύνονται αυτές για την εμπέδωση της πεποίθησης ότι οι προκλήσεις για τους νέους και τις οικογένειές τους σήμερα είναι πολλές και σύνθετες. Οι κοινωνικές έρευνες έχουν αποδείξει ως πραγματικό πρόβλημα που δεν μπορούμε να αγνοούμε, μια σειρά από συμπεριφορές, όπως τη νεανική βία και παραβατικότητα και βέβαια την εξάρτηση από τα ναρκωτικά και το διαδίκτυο. Είναι δύσκολο σήμερα να είσαι γονιός και δεν πρέπει να λογίζεται ως «ηθικός πανικός» η αγωνία για το τι θα κάνεις, αν το παιδί σου βρεθεί εξαρτημένο από τα ναρκωτικά, το διαδίκτυο, τον τζόγο και δευτερευόντως από το αλκοόλ γιατί οι νεότεροι πίνουν λιγότερο αλλά καταναλώνουν περισσότερα ναρκωτικά.

Το περιστατικό που αποκάλυψε το NEWS 24/7 με τον θάνατο ενός άνδρα με ιστορικό χρήσης στο Ηράκλειο της Κρήτης ο οποίος είχε προσεγγίσει δομή του ΕΟΠΑΕ ( Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης & Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων) και δεν έγινε δεκτός πρέπει, επιτέλους, να φέρει στη δημόσια συζήτηση στο θέμα της απεξάρτησης. Μας αφορά όλους και κυρίως όσους έχουν παιδιά. Το ότι το θέμα ήρθε στη Βουλή είναι μια καλή αρχή αλλά δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστο.

Η κυβέρνηση κατάργησε μια από τις θεμελιώδεις αρχές της λειτουργίας των κοινοτήτων απεξάρτησης που είναι η αυτοδιοίκηση τους.

Δεν χρειάζεται να έχεις ασχοληθεί ιδιαιτέρως με την Κοινωνική Ψυχολογία και τις Θεωρίες των Συμπεριφορών για να καταλάβεις ότι η δυνατότητα των κοινοτήτων αυτών να αυτοδιοικούνται είναι μέρος τόσο της διαδικασίας απεξάρτησης αλλά κυρίως της επανένταξης. Κατά τη διαδικασία της απεξάρτησης, οι άνθρωποι αυτοί καλούνται να αναλάβουν και την ευθύνη της λειτουργίας της κοινότητας που στηρίζει και καθοδηγεί σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Εδώ και καιρό οι πασίγνωστες σε όλους, για το έργο τους, κοινότητες όπως το ΚΕΘΕΑ, το 18 ΑΝΩ, η Αργώ, στη Θεσσαλονίκη και άλλες, «φωνάζουν» ότι οι κυβερνητικές παρεμβάσεις τις έχουν, κυριολεκτικά, ακρωτηριάσει αλλά στην πλειοψηφία μας δεν ασχολούμαστε γιατί θεωρούμε ότι το θέμα δεν μας αφορά.

Μετά από μια σύντομη έρευνα που έκανα, πληροφορήθηκα ότι από τότε που ιδρύθηκε ο ΕΟΠΑΕ σταμάτησε και η αξιολόγηση του έργου των κοινοτήτων αυτών. Προηγουμένως οργανώνονταν «αποφοιτήσεις» από τα προγράμματα απεξάρτησης και γνωρίζαμε επακριβώς τον αριθμό των ατόμων που είχαν ολοκληρώσει με επιτυχία το πρόγραμμα. Πόσοι έχουν απεξαρτηθεί από ιδρύσεως του ΕΟΠΑΕ; Κανείς δεν γνωρίζει. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό και ειδικά επί των ημερών μιας κυβέρνησης που ομνύει στην έννοια της αξιολόγησης;

Θα μπορούσα πανεύκολα να επιχειρηματολογήσω στη βάση της επίκλησης της αυθεντίας. Δηλαδή, να δηλώσω απλώς ότι πιστεύω περισσότερο όσα λέει για το θέμα η θρυλική Κατερίνα Μάτσα από τις δικαιολογίες της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας και στοιχηματίζω ότι δεν είμαι και η μόνη.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες σήμερα θα βρεθούν αντιμέτωπες με την εξάρτηση και ελπίζω να έχει γίνει αντιληπτό ότι η εξάρτηση από το Διαδίκτυο δεν είναι λιγότερο καταστροφική από την εξάρτηση από τις ουσίες. Πού θα βρουν στήριξη;

Στις ιδιωτικές κλινικές που στηρίζουν τις θεραπευτικές τους προσεγγίσεις κυρίως στα φάρμακα;

Δεν επιθυμώ να μπω στη συζήτηση αυτή γιατί είναι και επιστημονική αλλά δεν γίνεται να μην διακρίνω τον ταξικό χαρακτήρα που αποκτά και αυτός ο τομέας της Υγείας.

Δεν μπορούμε να αποστρέφουμε το βλέμμα από το γεγονός ότι η Κυβέρνηση συνειδητά και βάσει σχεδίου, ενισχύει την ιδιωτικοποίηση της Υγείας κάτι που και ο πιο ακραιφνής Φιλελεύθερος είναι αδύνατον να αποδεχτεί καθώς από το Διαφωτισμό ακόμα έχουμε συμφωνήσει ότι δεν μπορεί κάποιος να πεθαίνει επειδή είναι φτωχός.

Η απεξάρτηση μας αφορά όλους, ο τομέας της Υγείας μας αφορά όλους. Συνεχίζουμε να αποφεύγουμε τη συζήτηση με πρόφαση συμπεριφορές συνδικαλιστών, ιδεολογικές μάχες οπισθοφυλακής και ελάχιστα πειστικές για την ειλικρίνειά τους πολιτικές στάσεις. Δεν είναι απλώς επιζήμιο, όλο και πιο συχνά γίνεται και θανατηφόρο.