Μέτρα ουσίας, όχι εντυπωσιασμούς…

Ποιο θα είναι το πρώτο ζητούμενο στις προσεχείς εκλογές; Να αλλάξει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το λένε οι πολίτες, σε συντριπτικά ποσοστά, σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Για πολλούς λόγους. Διότι πλησιάζει στη λήξη της δεύτερης θητείας της (καμία κυβέρνηση δεν έχει κερδίσει τρίτη συνεχόμενη). Διότι έχει πνιγεί στις σκανδαλώδεις υποθέσεις και πασχίζει να τις κουκουλώσει. Και, πρωτίστως, διότι η ζωή των (περισσότερων…) πολιτών-και ιδίως των νέων- χειροτερεύει. Ζούσαν καλύτερα στο πρώτο μεταμνημονιακό έτος (2019) παρά σήμερα. Το έχουν πει κι αυτό κι ας βαυκαλίζεται για το αντίθετο η κυβερνητική προπαγάνδα.

Γιατί, άραγε, συμβαίνει αυτό; Η απάντηση βρίσκεται σε δύο λέξεις: εισόδημα και ακρίβεια. Αν προσθέσουμε και την κρίση στέγης, έχουμε μπροστά μας το βασικό πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας, το οποίο ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει η σημερινή κυβέρνηση. Τα δεδομένα είναι όλα γνωστά και δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.

Όσοι, λοιπόν, φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τη σημερινή κυβέρνηση πρέπει να έχουν απαντήσεις σε αυτό το πρόβλημα: πως θα τιθασεύσουν την ακρίβεια (στο σούπερ μάρκετ και στα σπίτια), ώστε το εισόδημα να επαρκεί για αξιοπρεπή διαβίωση. Υπάρχουν και πολλά άλλα, αλλά αυτό είναι το πρωτεύον.

Το τελευταίο διάστημα οι αρχηγοί των δύο μεγαλύτερων (δημοσκοπικά) κομμάτων της αντιπολίτευσης ανακοίνωσαν δύο νέα μέτρα που σκοπεύουν να πάρουν, όταν αναλάβουν τη διακυβέρνηση.
Πρώτον, δωρεάν μετακίνηση με τις δημόσιες συγκοινωνίες (Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης). Και
δεύτερον, κατάργηση των εξετάσεων για εισαγωγή στα ανώτατα ιδρύματα (Τσίπρας).

Παρατήρηση πρώτη: το μέτρο της δωρεάν μετακίνησης δεν είναι νέο ούτε ανέφικτο, όπως λέει η κυβερνητική προπαγάνδα. Το εφάρμοσε, για πρώτη φορά, η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1981 και μερικώς η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 (μόνο για ανέργους). Άρα είναι μέτρο που δεν είναι απαγορευτικό, απλώς θέλει μελέτη και επεξεργασία.

Παρατήρηση δεύτερη: Το βασικό πρόβλημα στις μετακινήσεις σήμερα δεν είναι οικονομικό. Αλλά ότι τα δημόσια μέσα μεταφοράς δεν καλύπτουν επαρκώς όλο το λεκανοπέδιο. Επίσης, ότι η κίνησή τους είναι αραιή και αργή. Κι έτσι πολλοί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ΙΧ αυτοκίνητα. Όποιος κυκλοφορεί με το μετρό τις ώρες αιχμής ξέρει ότι λείπουν συρμοί. Και τα λεωφορεία είναι λίγα.

Παρατήρηση τρίτη: Μια κάρτα απεριορίστων διαδρομών για ένα μήνα κοστίζει 27 ευρώ (και για ειδικές κατηγορίες το μισό). Δεν είναι απαγορευτικό το κόστος. Το ενοίκιο ενός (οποιουδήποτε) σπιτιού σπανίως είναι κάτω από 500 ευρώ.

Παρατήρηση τέταρτη: η κατάργηση ενός θεσμού που επιζεί μισόν αιώνα παρά τα μειονεκτήματά του, όπως είναι οι εξετάσεις για τα ΑΕΙ, δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν είναι για την προεκλογική αρένα. Το ότι δεν το έκανε καμιά κυβέρνηση μέχρι τώρα κάτι δείχνει. Τα κόμματα έχουν στις τάξεις τους καθηγητές και άλλους ειδικούς, που μπορούν να μελετήσουν το πρόβλημα και να προτείνουν, αν βρουν, άλλες λύσεις, φυσικά με μεταβατικές περιόδους.

Εισαγωγή χωρίς εξετάσεις (είτε πριν είτε μετά) δεν υπάρχει. Το πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα δεν είναι (μόνο) πώς μπαίνει ένα παιδί στο πανεπιστήμιο, αλλά και πού μπαίνει και πώς συνδέεται αυτό με το «μετά» της ζωής του. Μήπως, δηλαδή, χρειαζόμαστε καλύτερο επαγγελματικό προσανατολισμό.

Συμπέρασμα πρώτο: όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν πρέπει να πουν πώς θα βελτιώσουν τη ζωή των πολιτών, περιορίζοντας την ακρίβεια και αυξάνοντας το εισόδημα. Για παράδειγμα, θα μειώσουν τον ΦΠΑ στα τρόφιμα; Θα βάλουν μπροστά ένα μεγάλο πρόγραμμα κατασκευής κοινωνικών κατοικιών. Αυτά έχουν γίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε αυτά έχει αποτύχει, δεν θέλει και δεν μπορεί να τα κάνει. Έχει επιλέξει άλλα μέτρα (επιδόματα και δάνεια), που απλώς εκτοξεύουν κι άλλο τις τιμές, το λένε όλοι στην αγορά κατοικιών. Επίσης, η ακρίβεια δεν τιθασεύεται με τα διάφορα pass και τις «συμφωνίες κυρίων». Είναι ακρίβεια κερδών των μεγάλων εταιρειών. Και όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν σε αυτό θα πρέπει να απαντήσουν. Αλλιώς θα αποτύχουν και αυτοί.

Συμπέρασμα δεύτερο: τα κόμματα που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν, αν οι ψηφοφόροι διώξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, πρέπει να μιλήσουν για μέτρα ουσίας και να αφήσουν τις εξαγγελίες χάριν του προεκλογικού εντυπωσιασμού.

ΥΓ: Υπάρχουν και θέματα που δεν έχουν οικονομικό κόστος και μπορούν να αποτελέσουν προνομιακό πεδίο για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αν φιλοδοξούν να κυβερνήσουν διαφορετικά. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διπλασίασε το μισθό των Μητροπολιτών.Αλλά ούτε η ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα ούτε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη είπαν το παραμικρό.

Κάποτε η Αριστερά ήταν υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας. Και το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση το 2000, συγκρούστηκε με τον τότε Αρχιεπίσκοπο, που ήθελε να επιβάλει στο Κράτος τη θέληση της Εκκλησίας σε ένα άσχετο με τη θρησκεία θέμα(αστυνομικές ταυτότητες).

Αν σήμερα δεν τολμούν να ψελλίσουν μια αντίρρηση σε μια τόσο προκλητική απόφαση, σε τι διαφέρουν από τη «Δεξιά του Κυρίου»;