Οι “απέξω”, τα λάθη του Τσίπρα και οι γέφυρες…

Χτες εξηγήσαμε γιατί το ΠΑΣΟΚ φυτοζωεί από (και επί) χρόνια παρά τις ευκαιρίες που του έδωσαν οι δύο βασικοί αντίπαλοί του, από δεξιά και αριστερά. Ας δούμε σήμερα, όπως υποσχεθήκαμε, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας και η νεόκοπη ΕΛ.Α.Σ του αδυνατούν, μέχρι στιγμής, να κάνουν το αλματάκι που χρειάζεται, για να γίνουν η Εναλλακτική απέναντι στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Πριν από δέκα και πλέον χρόνια, μεταξύ του 2012 και του 2015, ο Τσίπρας κατάφερε να συσπειρώσει το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι των κεντροαριστερών και αριστερών ψηφοφόρων και να φτάσει έτσι με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 36% και στην κυβέρνηση. Βεβαίως, επικρατούσαν ειδικές συνθήκες (χρεοκοπία, Μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), αλλά και πάλι το επίτευγμα ήταν μεγάλο για έναν πολιτικό χώρο που μέχρι τότε βολόδερνε γύρω από το 3%.

Η συνέχεια είναι γνωστή, όπως και οι προσωπικές του ευθύνες. Δεν χρειάζεται άλλη ανάλυση. Ο Τσίπρας παραμέρισε το 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το δρόμο προς τη διάλυση. Ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι. Το ΠΑΣΟΚ αδυνατούσε να τον ανασυντάξει και ο Μητσοτάκης πορευόταν ανενόχλητος.

Βλέποντας αυτό το κενό ο Τσίπρας επανήλθε. Με δύο αλληλένδετους στόχους, όπως ο ίδιος τους προσδιόρισε: Να ενώσει τον προοδευτικό χώρο και να αποτρέψει την τρίτη θητεία της ΝΔ και του Μητσοτάκη. Θεωρητικά, τα ίδια λέει και το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα με την παροιμιώδη φράση «νίκη με μια ψήφο διαφορά».

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί, όπως έχουν αποδείξει μέχρι στιγμής οι εξελίξεις. Διότι, με(σκάρτο) 13% στις ευρωεκλογές και πάνω κάτω το ίδιο στις δημοσκοπήσεις, η «νίκη» κινείται στη σφαίρα της φαντασίας, ακόμα κι η αν η ΝΔ του Μητσοτάκη κινηθεί γύρω από το 25%.

Επομένως, το στόχο αυτόν πρέπει να πετύχει η ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα. Άλλη λύση δεν διαφαίνεται μέχρι στιγμής. Μπορεί;

Η αρχική αίσθηση ήταν ενθαρρυντική. Ο Τσίπρας έκανε ένα καλό «μπάσιμο», έφτασε με άνεση στη δεύτερη θέση, άφησε το ΠΑΣΟΚ πίσω του και η προσδοκία ήταν να κάνει ένα νέο «ξεπέταγμα», ώστε το ποσοστό του να γράψει το «2» μπροστά και να γίνει επικίνδυνος για τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει να συντρέξουν δύο προϋποθέσεις.

Πρώτον, ο Τσίπρας πρέπει να πάρει μαζί του το σχεδόν 18% στο οποίο άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ το 2023 όταν αποχώρησε. Πάνω κάτω δείχνει να τα καταφέρνει, θα δούμε πού θα «κάτσει» και πόσο θα του κόψει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερο και κυριότερο, ο Τσίπρας πρέπει να απευθυνθεί στο άλλο κομμάτι των «χαμένων» ψηφοφόρων(32% είχε το 2019, παρά την ήττα του). Αυτό το «χαμένο» 15% δεν πήγε πουθενά το 2023.

Κι εδώ αρχίζουν τα λάθη.

Ενώ ο Τσίπρας μιλάει για συμπόρευση όλου του προοδευτικού χώρου(και το άλλο κομμάτι του είναι το ΠΑΣΟΚ), η εκπρόσωπός του είπε «το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρος». Αστόχαστο.

Ενώ ο Τσίπρας λέει σωστά ότι αντίπαλός τους είναι μόνο ο Μητσοτάκης, πετάγεται ο Καρτερός με το, επειεικώς ανόητο, ερώτημα «είναι βλάκας ο Ανδρουλάκης;». Η δικαιολογία ότι ο Καρτερός γράφει ελεύθερα τη γνώμη του ως δημοσιογράφος δεν στέκει. Είμαι σίγουρος ότι μόνος του το έγραψε και δεν ζήτησε την άδεια του Τσίπρα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τα πράγματα. Ο Καρτερός δεν είναι μόνο δημοσιογράφος. Μετέχει σε κομματικό όργανο, ήταν και σύμβουλος του πρωθυπουργού Τσίπρα. Άρα, ό,τι λέει αντανακλά σε εκείνον. Οι δημοσιογράφοι που πολιτεύονται(υπουργοί, βουλευτές, υποψήφιοι, σύμβουλοι) δεν είναι πλέον (μόνο) δημοσιογράφοι, ιδιαίτερα αν μιλάνε και γράφουν για το κόμμα και τον αρχηγό τους ή για τους αντιπάλους τους. Στοιχειώδες.

Ο προοδευτικός κόσμος-πλην των φανατισμένων ή ανεγκέφαλων- απωθείται από το εκατέρωθεν ξεκατίνιασμα. Διότι καταλαβαίνει το στοιχειώδες: Αν το εκλογικό σώμα αποφασίσει να διώξει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη, πώς θα συνεργαστούν οι άλλοι που σήμερα τρώνε τις σάρκες τους;

Η μάχη για τη δεύτερη θέση θα αποδειχθεί άχρηστη, αν την εκμεταλλευθούν η ΝΔ και ο Μητσοτάκης και πετύχουν τρίτη κυβερνητική θητεία. Τότε οι δευτερότριτοι θα είναι συνυπεύθυνοι.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, εδώ τις μεταξύ τους άγονες κοκορομαχίες. Το εκλογικό σώμα θα δείξει αν και ποιον από τους δύο θέλει να βγάλει μπροστά. Ώστε μετά να μπορούν να συνυπάρξουν, αν οι περιστάσεις το επιτρέψουν.

Όπως λέει η σοφή παροιμία, «μη γκρεμίζεις τη γέφυρα που μόλις πέρασες, μπορεί να χρειαστεί να την ξαναπεράσεις»…