Οι λέξεις που δεν είπε

Είναι αλήθεια πως όταν δεν ανήκεις σε ένα χώρο, έχεις την ψυχραιμία και αλλά και τη διάθεση να βουτήξεις στις λέξεις μιας ιδρυτικής ομιλίας όπως αυτή που εκφώνησε χθες στο Θησείο ο π. Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.

Οι λέξεις που περιγράφουν ένα εγχείρημα είναι πιο δυνατά σημεία από τα λογότυπα και τις επωνυμίες, αν και ξέρω ότι αρκετοί θα διαφωνήσουν, με πρώτους τους designers.

Στην ομιλία στο Θησείο λοιπόν οι λέξεις που με εντυπωσίασαν ήταν αυτές που… δεν ειπώθηκαν.

Ο κ. Τσίπρας δεν εκστόμισε ούτε μία φορά τη λέξη «Δεξιά» και μάλιστα με αρνητικό πρόσημο κι ας φώναζαν οι συγκεντρωμένοι αντιδεξιά συνθήματα.

Δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά απαξιωτικά στον κόσμο της Δεξιάς και δη με όρους ηθικού πλεονεκτήματος, μια έννοια (το ηθικό πλεονέκτημα) που ο ίδιος καθιέρωσε στα πολιτικά πράγματα της χώρας και ειδικά στο δημόσιο διάλογο.

Δεν είπε ούτε μία φορά το όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη, μόνον αναφέρθηκε στην κυβέρνηση ενώ τα ονόματα των πολιτών που είπε ότι συνάντησε κατά τις περιοδείες του και αφηγήθηκε τις ιστορίες τους, είναι όσα και των αγωνιστών της Αριστεράς που αναφέρει στο τέλος: έξι. Έξι σύγχρονοι καθημερινοί Έλληνες και έξι ήρωες της Αριστεράς κάποιοι εξ αυτών μάλιστα όχι της Αριστεράς αποκλειστικά.

Ιδιαίτερα προσεκτικά τοποθετήθηκε και στο Μεσανατολικό: επέκρινε την κυβέρνηση Νετανιάχου και όχι τον λαό του Ισραήλ ενώ μίλησε για τα κορμιά που πέφτουν στην Ουκρανία.

Αν βγάζει κάποια είδηση η ομιλία αυτή λοιπόν, είναι το ίδιο της το ύφος, η μετριοπάθεια της, η αποφυγή φορτισμένων και εμπρηστικών λέξεων.

Αν βγάλαμε κάποια είδηση χθες είναι ότι κ.Τσίπρας έδειξε ότι δεν προτίθεται να παράγει με τον λόγο του βαναυσότητα και η άρνηση να παράγεις βαναυσότητα είναι το σήμα κατατεθέν της Κεντρώας μετριοπάθειας.

Αυτό είναι το άνοιγμα στο Κέντρο που έκανε χθες ο Αλέξης Τσίπρας: η μετριοπάθεια. Και δεν μιλάμε για ένα απλό «κλείσιμο του ματιού» προς το Κέντρο αλλά για την υιοθέτηση του κεντρώου ύφους και του κεντρώου λεξιλογίου που είχε επιλεγεί προσεκτικά ώστε να μην λειτουργήσει εμπρηστικά.

Είναι σαν να μας είπε: «Δεν έχω τίποτα προσωπικό με κανέναν Έλληνα. Μόνο με τα προβλήματα της χώρας σκοπεύω να αντιπαρατεθώ».

Είναι αυτονόητο ότι ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του δεν θα κριθούν από την ομιλία αυτή, θα δούμε πως θα αντιδρούν στις προκλήσεις και στην οργανωμένη προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να τον σύρει στο βούρκο της τοξικότητας.

Το ζήτημα για ολόκληρη την Αντιπολίτευση σήμερα δεν είναι το ποιος μπορεί να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία. Οι Έλληνες δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία, τον Κυριάκο Μητσοτάκη ψηφίζουν και ελπίζω να μην στεναχωρήσω τους φίλους Νεοδημοκράτες με αυτή την επισήμανση.

Κι εδώ να συμπληρώσω πως όταν μιλάμε για «ήττα», πρέπει να εννοούμε απλώς τη συρρικνωση των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας σε βαθμό που θα οδηγήσουν τον κ. Μητσοτάκη σε παραίτηση, γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο για οποιοδήποτε άλλο κόμμα να αναδειχθεί πρώτο, τουλάχιστον όπως έχουν σήμερα τα πράγματα.

Παρόλα αυτά όμως, ακόμα κι αν αυτός, «ο κάποιος», βρεθεί, το παιχνίδι δεν θα κριθεί στην αντιπαράθεση ή την κατά μέτωπο σύγκρουση. Τον Κυριάκο Μητσοτάκη «θα τον στείλει σπίτι του» και μαζί και με αυτόν, μοιραία, και το κόμμα του, όποιος καταφέρει να σταθεί δίπλα του, όχι απέναντι του και με μετριοπάθεια, χωρίς μίσος και εμφυλιοπολεμική ρητορική, μας πείσει ότι η ασφάλεια της χώρας και η συλλογική ευημερία των ανθρώπων της δεν συνδέεται με την αντίληψη του κ. Μητσοτάκη περί διακυβέρνησης.

Τις εκλογές θα τις έχει κερδίσει όποιος καταφέρει να δείξει και να εξηγήσει ότι αυτό που ζούμε από το 2019 βρίσκεται πολύ μακριά από το αίτημα των Ελλήνων να υπερβούμε τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης. Αυτό το αίτημα παραμένει ζωντανό και συνεχίζει να μας καίει. Η Ελλάδα είναι και δική μας χώρα.