Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ “ΕΚΡΥΨΕ” ΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

Ο Στέφανος Ληναίος δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας άνθρωπος του θεάτρου. Υπήρξε ένας δημιουργός που αντιλαμβανόταν τη σκηνή ως ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας — ως χώρο όπου η τέχνη δεν απομονώνεται, αλλά συνομιλεί με την εποχή της, αντιδρά και, όταν χρειάζεται, παίρνει ξεκάθαρη θέση.

Αυτή η αντίληψη αποτυπώθηκε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο στο Θέατρο Άλφα, τον χώρο που δημιούργησε και σημάδεψε για περισσότερες από πέντε δεκαετίες. Ένα θέατρο στο κέντρο της πόλης, που δεν υπήρξε μόνο σκηνή παραστάσεων, αλλά μάρτυρας της ίδιας της αθηναϊκής πραγματικότητας — παρόν στις μεγάλες μετατοπίσεις της, στις εντάσεις, στις ρωγμές και στις αλλαγές της.

Έχει ιστορικό ενδιαφέρον το γεγονός πως τις ημέρες του Πολυτεχνείου το 1973, πριν από 51 χρόνια δηλαδή, το Θέατρο Άλφα ήταν ανοιχτό, αλλά παραστάσεις του αντιπολεμικού και αντιφασιστικού έργου του Μίλαν Κούντερα «Οι Κλειδοκράτορες» δε δίνονταν.

Το θέατρο Άλφα τις Ημέρες του Πολυτεχνείου ήταν ανοιχτό για τους φοιτητές και μόνο- Οι ιστορικές συσκέψεις στο φουαγιέ του

Τις ημέρες του Πολυτεχνείου στο θέατρο Άλφα δε δίνονταν παραστάσεις, μολονότι ακόμη δεν είχαν λογοκριθεί οι “Κλειδοκράτορες”. Ο Στέφανος Ληναίος και οι συνεργάτες του θεώρησαν πιο σπουδαίο να στηρίξουν τον αγώνα των φοιτητών που ήθελαν να κάνουν συσκέψεις στο φουαγιέ του θεάτρου. Μέσα στο Πολυτεχνείο οι χαφιέδες ήταν πολλοί και οι φοιτητές φοβούνταν να συζητούν ανοιχτά. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου μάλιστα, το θέατρο Άλφα, όπως και το διπλανό Αλάμπρα, προσέφεραν καταφύγιο σε πολλούς φοιτητές.

Ο Στεφανός Ληναίος, στην επέτειο του Πολυτεχνείου του 2018, είχε πει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Τις ημέρες του Πολυτεχνείου, από την Τετάρτη που μπήκανε οι φοιτητές μέσα, ως την Πέμπτη και την Παρασκευή που εξοντώθηκαν τα παιδιά, είχαμε συνεχείς επαφές στο φουαγιέ του θεάτρου Άλφα. Έγιναν ιστορικές συσκέψεις. Γιατί γινόταν αυτό; Γιατί μέσα στο Πολυτεχνείο υπήρχαν χαφιέδες. Όμως προσέξτε τώρα. Έρχονταν 10 παιδιά του Πολυτεχνείου και συζήταγαν τι να κάνουν. Κι εμείς τους λέγαμε ότι θα σταματήσουμε να παίζουμε παραστάσεις, όπως και έγινε.

Δώσαμε ως ηθοποιοί και θιασάρχες εντολή. Άλλοι σταματήσανε, άλλοι δεν σταματήσανε. Την άλλη μέρα, λοιπόν, με καλεί το τμήμα και μου λένε “εχτές στο θέατρό σου έγινε αυτό, αυτό κι αυτό”. Θέλω να πω ότι ακόμα και μέσα σε αυτούς τους 10 υπήρχαν χαφιέδες.

Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου εμείς και το πλαϊνό θέατρο, το Αλάμπρα, κρύψαμε πάρα πολλούς. Φτάσαμε, όμως, σε ένα σημείο όπου τα καπνογόνα άρχισαν και έμπαιναν μέσα στο θέατρο και κινδυνεύαμε να πνιγούμε. Κι εκεί κάναμε την ηρωική έξοδο, στην κυριολεξία. Βγήκαμε και γλυτώσαμε. Θέλω όμως μια χάρη. Ό,τι γράψετε να το γράψετε στο πληθυντικό. Γιατί η γενιά εκείνη τα έκανε όλα, και μέσα σε αυτούς κι εμείς».