ΓΙΑΤΙ ΤΟ HEAVY METAL ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΚΜΑΙΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 2026

Το μέγα πλήθος (αλλά και το μέγα πάθος) στη συναυλία των Metallica στο ΟΑΚΑ στις 9 Μαϊου άνοιξε πάλι τη συζητήση. Πώς μία μουσική που είναι τελείως out of season, έχει ιστορία σχεδόν 60 ετών και την άκουγα στα νιάτα τους οι σημερινοί 55άρηδες και 45άρηδες καταφέρνει ακόμα να γεμίζει στάδια.

Να το πούμε αλλιώς: Γιατί το κάποτε παρεξηγημένο και περιφρονημένο heavy metal διατηρεί μία ασυναγώνιστη διαχρονικότητα, γιατί έγινε και γίνεται μέρος της pop κουλτούρας με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Τρεις γνώστες του εξαιρετικά γοητευτικού metal χώρου καταθέτουν την οπτική τους στο NEWS 24/7 λίγες ώρες πριν ανέβουν στη σκηνή του ΟΑΚΑ και οι Iron Maiden. 

“Ενα ολοκληρωμένο μουσικό βίωμα”

Ο Σάκης Φράγκος είναι διοργανωτής του rockhardfestival.gr και…metal freak από τα μικράτα του. Ξέρει το metal στερέωμα σαν τις παλάμες του, οπότε οι δικές του καταγραφές έχουν ιδιαίτερη αξία. “Πρέπει να πούμε, πρώτα απ’ όλα, ότι τα παλιά, κλασικά συγκροτήματα παραμένουν ενεργά και είναι ίσως μεγαλύτερα από ποτέ στην απήχησή τους. Μιλάω για τους Iron Maiden, τους Μetallica, τους Judas Priest και πάει λέγοντας.

Το αποδεικνύουν τα νούμερα. Είχαν παίξει οι Priest πριν από πολλά χρόνια μπροστά σε 5.000 άτομα στην Ελλάδα, πιο πρόσφατα έφτασαν τις 20.000. Στο ΟΑΚΑ για τους Metallica έσπευσαν 90.000 άτομα. Οι περιοδείες τους είναι μεγαλύτερες, τα σκηνικά καλύτερα, οι διοργανώσεις επίσης, άρα μαζεύεται και περισσότερος κόσμος” τονίζει αρχικά.

“Το heavy metal, αν και δεν είναι trend, έχει κόσμο “τσιμέντο” κατά το κοινώς λεγόμενο. To loyalty είναι κάτι τρομερό. Αγοράζουν ακόμα φυσικά προϊόντα (δίσκους, cd), ταξιδεύουν στο εξωτερικό για τις αγαπημένες τους μπάντες. Όλα αυτά δεν μπορεί να τα προσπεράσει κανείς αδιάφορα“.

Ναι, αλλά γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; “Κατά τη γνώμη μου είναι πολλοί οι λόγοι. Η μουσική αυτή έχει πολλά υποείδη και αυτό βοηθά στο να αποκτά κανείς επιλογές. Το metal, την ίδια ώρα που ανανεώνεται, παραμένει ίδιο στον πυρήνα τους. Τα μέσα διάδοσης σήμερα βέβαια είναι πολλά περισσότερα, αφού τα social media βοηθούν σ’ αυτό. Ειδικά το tik-tok φέρνει το metal στις οθόνες των παιδιών” απαντά.

“Και αν μιλήσουμε ειδικά για την Ελλάδα, πρόκειται για τη χώρα με τη μεγαλύτερη αναλογία σε σχέση με τον πληθυσμό heavy metal συγκροτημάτων στον κόσμο. Υπάρχει πολύς κόσμος που όχι μόνο ακούει τη μουσική, αλλά την παίζει. Το metal μπορεί να παιχθεί. Αυτό σε βάζει σε μία διάσταση δημιουργίας και εκτέλεσης. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεταλλάδες έχουν καλή, ολοκληρωμένη μουσική παιδεία” συμπληρώνει.

Tελικά τι αποδεικνύεται από όλα τα παραπάνω; “Ότι το metal υπήρχε, υπάρχει και θα εξακολουθήσει να υπάρχει. O φαν αυτής μουσικής ψάχνεται, βοηθά στο να αναδειχθούν νέα συγκροτήματα, πολλά εκ των οποίων προέρχονται από τον underground χώρο. Τώρα, βέβαια, με τον αλγόριθμο υπάρχει μία υπερπροσφορά μουσικής. Αλλά την ίδια ώρα υπάρχει ακόμα περιοδικό, το μetal Hammer. Αυτό κάτι δείχνει.

Και να πούμε και αυτό, αν μου επιτρέπεις: Το heavy metal είναι μία ολοκληρωμένη μουσική εμπειρία, ένα βίωμα. Η νέα γενιά αντιλαμβάνεται ότι σ’ αυτό υπάρχει κάτι διαχρονικό, όχι παλιό. Ο κόσμος έχει σταματήσει να αντιμετωπίζει τους μεταλλάδες ως χούλιγκαν και φρικιά. Τατουάζ και μαλλιά έχουν οι πάντες πλέον”.

Δεν είναι βέβαια όλα ρόδινα, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλωστε: “Το πρόβλημα της σκηνής παγκοσμίως είναι ότι τα μεγάλα, κλασικά συγκροτήματα είναι πλέον πολύ μεγάλα και “κλέβουν” χώρο ανάπτυξης από τα νεότερα. Τα μεγάλα φεστιβάλ φιλοξενούν τις μεγάλες μπάντες των οποίων η παρουσία ανακυκλώνεται συνεχώς. Ε, αυτό είναι θέμα. Είναι γερασμένη μουσική το metal; Πιθανώς αλλά ταυτόχρονα τα νέα παιδιά στα live είναι πάρα πολλά”.

“Mέρος της pop κουλτούρας”

Ο Χρήστος Παπαδάτος κατέχει το δισκοπωλείο “No Remorse” όπως και την ομώνυμη δισκογραφική εταιρία.

“Η διαχρονικότητα του heavy metal είναι ένα ζήτημα με διαφορετικές παραμέτρους και προσεγγίσεις που αλλάζουν και διαμορφώνονται ανα εποχή. Αν και μετράει πάνω από μισό αιώνα ζωής – με δεδομένο σημείο έναρξης το ντεμπούτο των Black Sabbath του 1970 – παραμένει επίκαιρο” μάς λέει αρχικά.

“Τη δεκαετία του ’90 εμφανίστηκαν νέες τάσεις και υποείδη, και παρότι η πιο παραδοσιακή του μορφή πέρασε σε δεύτερη μοίρα τότε, η συνέπεια και συνέχεια των κλασικών σχημάτων συντήρησε και γιγάντωσε τη μορφή τους, βοηθώντας αυτή τη μουσική στο σύνολό της.

Σχήματα όπως οι Black Sabbath, Iron Maiden και Metallica, διαμόρφωσαν τον ευρύτερο ήχο του metal με τα κλασικά τους albums, επηρέασαν τις επόμενες γενιές τους, έφεραν (και συνεχίζουν να το κάνουν) νέες γενιές οπαδών, και έχουν καταφέρει να κάνουν το metal, μέρος της pop κουλτούρας”. Αυτό είναι και το σημείο-κλειδί. Το metal έτσι μπήκε στα σπίτια των πολλών χωρίς όμως να χάσει την ψυχή του.

“Tη μουσική αυτών των σχημάτων την ακούς πλέον μέχρι και σε blockbuster ταινίες και σειρές, συντηρώντας τη σε ένα ευρύτερο κοινό. Ταυτόχρονα, οι νέες τάσεις συνέβαλαν σε μια σύγχρονη προσαρμοστικότητα στην ευρύτερη μουσική, οπότε άγγιξε και νέες γενιές που θεωρούσαν «παλιό» και γερασμένο το είδος.

Το metal πλέον δεν είναι κάτι επικίνδυνο όπως θεωρούσαν κάποιοι, κυρίως τη δεκαετία του ’80, αλλά είναι κάτι προσβάσιμο σε όλους, γιατί έχει καταφέρει να προσαρμοστεί στη σύγχρονη εποχή και κοινωνία, ενώ σημαντικό μέρος του κοινού του, παραμένει πιστό σε αυτό, δημιουργώντας αυτό που λέμε διαχρονικότητα και όχι εφήμερη μόδα”.

Όπως εξηγεί, το metal βρήκε τη χρυσή τομή για να δημιουργήσει νέες γενιές οπαδών. Να πως: “Η πληθώρα κυκλοφοριών βρίσκεται σε μεγάλα νούμερα, τα οποία μπορεί πλέον να βρίσκονται σε χαώδη διαφορά φυσικών πωλήσεων σε σχέση με την προ-ψηφιακή εποχή, αλλά αυτή η συνέχεια δημιουργεί και νέους ήρωες για τις μικρότερες γενιές”.

“Ενδεχομένως να αλλάξουν κάποια πράγματα όταν αποσυρθούν οι τελευταίες μπάντες που συνεχίζουν να γεμίζουν αρένες, αλλά το metal – σε όλες τους τις διαφορετικές μορφές – δείχνει ότι μπορεί να προσαρμοστεί σε νέες εποχές, διατηρώντας και το προφίλ του «κλασικού», το οποίο είναι πάντα διαχρονικό, όπως γίνεται σε όλα τα πράγματα στη κοινωνία” συνεχίζει.

Ιδού και το τελικό του συμπέρασμα για τη διαχρονικότητα του metal: “Κατά την οπτική μου, οφείλεται στη συνέπεια, τη συνέχεια, την προσαρμοστικότητα, τη μετάβαση και παρουσία κάποιων σχημάτων στην ευρύτερη pop κουλτούρα, τη συνεχή πίστη και στήριξη των οπαδών του. Πέρα από αυτά όμως, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και άλλον ένα βασικό παράγοντα. Την ίδια τη μουσική, και την καλλιτεχνική αξία αμέτρητων σπουδαίων δίσκων που έχτισαν και διαμόρφωσαν το heavy metal“.

“To είδος είναι πλέον κλασικό”

O Θάνος Δούλιας είναι ιδιοκτήτης του Monsterville, που πουλάει άφθονα heavy metal είδη. Όπως ο ίδιος δηλώνει έκανε τη μεγάλη αγάπη του, επάγγελμα.

“Η μουσική κάνει κύκλους, σαν μόδα που πάει και έρχεται. Φαίνεται για το metal ότι ήρθε ξανά η ώρα του. Οι μεγάλες μπάντες μαζεύουν πια πάρα πολύ κόσμο, ακόμα και στην Ελλάδα, στους Maiden στο ΟΑΚΑ μπορεί να δούμε 70.000 φίλους τoυ metal” τονίζει.

“Το βλέπω στο γιο μου, που είναι 9 χρόνων και στους φίλους του. Στο σχολείο εμφανίζονται με τα χαρακτηριστικά μπλουζάκια στα παιδικά πάρτι. Iron Maiden και άλλων συγκροτημάτων. Καταλαβαίνει κανείς εύκολα τι σημαίνει αυτό” συμπληρώνει.

“Εγώ” εκμυστηρεύεται “μεγάλωσα από τα 12 χρόνια μου μ’ αυτή τη μουσική. Το χόμπι έγινε σιγά-σιγά επάγγελμα. Την αγαπώ πολύ. Και ναι, το metal έχει γίνει κλασικό. “Δεινοσαυρικό” λένε πολύ αλλά δεν το νομίζω”.

Ωστόσο, είναι ρεαλιστής, δεν κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί: “Δυστυχώς δεν βγαίνουν πλέον νέα συγκροτήματα, φαίνεται ότι το πράγμα έχει στερέψει”.

Τον ρωτάμε αν η περαιτέρω ανάπτυξη των μεγάλων συγκροτημάτων “κλέβουν” χώρο από τα νέα: “Ισως στην Ελλάδα να υπάρχει ένα τέτοιο φαινόμενο, όχι τόσο στο εξωτερικό. Από τις πωλήσεις πάντως προκύπτει ότι το μεγάλο κομμάτι της πίτας πάει στα μεγάλα, γνωστά συγκροτήματα. Και στα μεγάλα φεστιβάλ αυτά βλέπουμε”.

“Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε μία ανανέωση. Στην πρόσφατη συναυλία των Metallica υπήρχε πολύ πάθος. Μπορούμε, έτσι, να ελπίσουμε ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα για την αγαπημένη μας μουσική. Κάποτε, μάς κατάπιε το grunge αλλά επιστρέψαμε δυναμικά” καταλήγει.

Δεν έχει άδικο. Το metal μοιάζει με εφτάψυχη γάτα τα πολλά τελευταία χρόνια…