ΟΣΟ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ “ΒΡΩΜΙΚΟ 2015”, Η ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΔΟΜΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ

Βιβλία έχουν γραφτεί αρκετά.

Η Ιθάκη του Τσίπρα, το Ενήλικες στο Δωμάτιο του Βαρουφάκη, Η Τελευταία Μπλόφα των Βαρβιτσιώτη-Δενδρινού, Στο Κόκκινο Σακίδιο του Τσακαλώτου, η βιογραφία της Μέρκελ, τα απομνημονεύματα του Σόιμπλε και πολλά άλλα λιγότερο κεντρικών πρωταγωνιστών της επίμαχης περιόδου.

Ντοκιμαντέρ, επίσης, αρκετά.

Από τον Αυγερόπουλο, τον Χατζηστεφάνου, πιο πρόσφατα τον Χαρίτο, από το News 24/7 πέρυσι το καλοκαίρι στη δέκατη επέτειο του δημοψηφίσματος και, φυσικά, η σειρά Στο Χιλιοστό, βασισμένη στην Τελευταία Μπλόφα, που έκανε πρεμιέρα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και συζητήθηκε τόσο πολύ την εβδομάδα που μας πέρασε αναμοχλεύοντας πάθη δεκαετίας. (Μην ξεχνάμε, επίσης, και την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Βαρουφάκη από τον Κώστα Γαβρά.)

Καλό είναι αυτό. Όσες περισσότερες οπτικές υπάρχουν, τόσο το καλύτερο – ακόμα κι αν εξυπηρετούν είτε ύστερη προσωπική δικαίωση, είτε τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι τελείως δειλή αυτή η ιδέα ότι τα πράγματα πρέπει να τα συζητάμε παρά μόνο όταν σιτέψουν ιστορικά, τότε που δε θα είναι κανείς μας εδώ γύρω για να κάνει λόμπινγκ στον ιστορικό του μέλλοντος. 

Φυσικά, υπάρχουν όρια. Μόνοι μας τα βάζουμε, αφού κάθε φορά που υπάρχει μια νέα κατάθεση στη δημόσια σφαίρα, τη μεταβολίζουμε με προκάτ συμπεράσματα. Σε γενικές γραμμές, έχουμε αποφασίσει τι κρατάμε και τι αφήνουμε από το 2015. Στα μέσα μας μπορεί και να έχουμε κάνει κάποιες παραδοχές, στα έξω μας στήνουμε χαρακώματα. Κι άντε ο κόσμος στα σόσιαλ, το καταλαβαίνεις αφού έτσι λειτουργούν τα ΜΚΔ, μια εντύπωση όμως σου την κάνει (για να το πούμε κομψά) πώς τόσοι πολλοί δημοσιογράφοι και σχολιαστές έβγαλαν τόσα πολλά συμπεράσματα από ένα μόνο επεισόδιο. Με τέτοια σπουδή από την πρεμιέρα να το κλειδώσουμε ως «βρώμικο 2015», μέχρι να ολοκληρωθεί η σειρά οι ΣΥΡΙΖΑιοι θα έχουν βρεθεί να έχουν ανταλλάξει τις Θερμοπύλες με τη συμφωνία για το χρέος και το σύμφωνο συμβίωσης με εκείνη την ψήφο που μας έλειψε και δεν έγιναν τα ελληνικά επίσημη διεθνής γλώσσα. 

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν ότι η ιστορία τελείωσε τότε και οι άλλοι που πιστεύουν ότι η ιστορία τότε μόλις άρχισε – 2015 that is. Είναι προφανές φυσικά ότι η κουβέντα δεν είναι πλήρης αν δε συζητήσουμε και τι μας οδήγησε εκεί. Όχι μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης και τον δικομματισμό που έριξε τη χώρα στα βράχια, αλλά και στην περίοδο 2010-2015. Δε γίνεται να μη συζητήσουμε για το αδικοχαμένο δημοψήφισμα του ΓΑΠ, για τις Κάννες, για το PSI, βασικά για την εκ των υστέρων παραδοχή όσων παράγγελναν τα μνημόνια ότι δεν ήξεραν τι έκαναν και, αν ηξεραν, η συνταγή ήταν λάθος και πρόδηλα τιμωρητική. Και, κυρίως, δε γίνεται να συζητήσουμε σε τι κατάσταση βρέθηκε η ελληνική κοινωνία μετά από 5 χρόνια ακραίας φτωχοποίησης, απώλειας του 1/4 του ΑΕΠ και εργασιακών κεκτημένων δεκαετιών, επέλασης του φανατισμού με νεοναζί στη Βουλή, απόλυτης κανονικοποίησης της ακροδεξιάς. Αλλά, αυτά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που προσπαθούν να πουν (ή να ξαναγράψουν) σήμερα την ιστορία, δεν τα έζησαν στο πετσί τους για να τα καταλάβουν.

Αν τα είχαν ζήσει, θα μπορούσαν να εξηγήσουν καλύτερα τη συμπεριφορά των Ελλήνων μπροστά στις κάλπες το 2015 και μετά κάνουμε καφενείο αν Τσίπρας αντάλλαξε το Μακεδονικό με τις συντάξεις…(Σχετικά με αυτό το debate πάντως, τα πράγματα είναι απλά αν και όντως το σχετικό απόσπασμα στο βιβλίο Βαρβιτσιώτη-Δενδρινού είναι διφορούμενο ως προς την ερμηνεία του. Αν οι συγγραφείας δεν το εννοούσαν ότι υπήρχε συναλλαγή, όπως δεν έχουμε κανένα λόγο να μην τις πιστέψουμε, θα έπρεπε να έχουν δημόσια διαψεύσει και τον Κυριάκο Μητσοτάκη που το 2019 έκανε το συγκεκριμένο «επιχείρημα» πυλώνα της προεκλογικής του εκστρατείας.)

Να μην πάμε και στο τι ακολούθησε. Οι ΣΥΡΙΖΑιοι συγκυβέρνησαν με τον Καμμένο, δεν πρόσεξαν το κενό της αυταπάτης μεταξύ διαμαρτυρίας κι εξουσίας, έκαναν το κόμμα τους ριάλιτι. Οι υστερικές φωνές του Μένουμε Ευρώπη είδαν τη θεσμικότητα που δήθεν κρατούσαν ως λάβαρο στις δικές τους συγκεντρώσεις να γίνεται το πιο τραυματισμένο θεσμικά κράτος δικαίου που θυμόμαστε όσο είμαστε ζωντανοί με την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό που προσκύνησαν να ελέγχεται από παντού. 

Ή μάλλον να πάμε και στο τι ακολούθησε. Στο τι γίνεται σήμερα. 

Σήμερα, λοιπόν, το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου κλείνει τέσσερις δομές υποδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων στην Αττική, η Παρασκευή που μας πέρασε ήταν η τελευταία μέρα λειτουργίας τους αφού πήραν εντολή «να τα μαζέψουν και να φύγουν». Μην βιάζεστε, δεν υπάρχει καν η πρόφαση ελλιπούς χρηματοδότησης, οικονομικής δυσπραγίας, οποιουδήποτε λειτουργικού εμποδίου. Το σημειώνουμε πολύ συχνά σε τούτη την στήλη, στην εποχή μας δεν υπάρχουν προσχήματα, δεν χρειάζονται. Ο υπουργός Πλεύρης δήλωσε στην τηλεόραση του MEGA στις 23 Φεβρουαρίου: «Ο βασικός στόχος είναι η Ελλάδα να μην είναι ελκυστικός προορισμός για τους μετανάστες (…) Δε θα πρέπει να δίνουμε την αίσθηση ότι είμαστε ξενοδοχείο (…) Η λογική μείωσης όλων των παροχών που αποφασίσαμε να εφαρμόζουμε το τελευταίο διάστημα δεν είναι τόσο οικονομικό. Είναι να μην γινόμαστε μαγνήτης». 

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Η ασυνόδευτη ακροδεξιά, στην οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εμπιστευθεί ένα τόσο ευαίσθητο υπουργείο (προκάτοχος του κυρίου Πλεύρη ήταν ο κύριος Βορίδης), επιτίθεται σε ανήλικα παιδιά. Καταργώντας χώρους που παρέχουν ιατρική φροντίδα και ψυχολογική υποστήριξη, εφαρμόζοντας ένα pushback στην στεριά, προφανώς χωρίς να υπάρχει καμία πρόβλεψη για το τι θα απογίνουν όλα αυτά τα παιδιά. 

Θα θυμάστε ότι είχαμε Ειδική Γραμματεία για τα Ασυνόδευτα Προσφυγόπουλα (σήμερα υπάγεται στη Γενική Γραμματεία Ευάλωτων Πολιτών και Θεσμικής Προστασίας). Θα θυμάστε ότι εμπνευστής και δημόσιος υποστηρικτής της ήταν ο Απόστολος Δοξιάδης, θα θυμάστε ότι πρώτη Ειδική Γραμματέας υπήρξε η Ειρήνη Αγαπηδάκη (σήμερα αναπληρώτρια υπουργός Υγείας) – αμφότερες φωνές που έχουν δώσει μάχες υπέρ της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Δε θα θυμάστε να τους έχετε ακούσει τις τελευταίες μέρες να σχολιάζουν τις εξελίξεις γιατί η κυρία Αγαπηδάκη ασχολείται με τις κρητικές βεντέτες στην τηλεόραση και ο κύριος Δοξιάδης παρότι «γράφει δημόσια σχόλια, με ένα απλό follow τα βλέπουμε» για το θέμα δεν έχει ακόμα γράψει κάτι. 

Κάπως έρχεται και δένει ειρωνικά αυτή η αδιανόητη είδηση, για την οποία η αντιπολίτευση κοιμάται (με εξαίρεση μια τυπική ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς), με το θέμα που δικαίως έχει σηκωθεί τις τελευταίες εβδομάδες με την απαγόρευση παρακολούθησης συναυλιών από ανήλικους λόγω της τροποποίησης του νόμου για τα αλκοολούχα ποτά σε κέντρα διασκέδασης. Στην περίπτωσή τους, ακόμα κι αν συνοδεύονται από τους γονείς τους. 

First world problem αυτό, ναι, αλλά γενικά δύσκολη η φάση στην ομορφότερη χώρα του κόσμου αν είσαι έφηβος-η. Είτε συνοδεύεσαι, είτε όχι…