Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΗΝΑΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ – ΕΞΙ ΛΟΑΤΚΙ+ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΟ NEWS 24/7

Ο μήνας Pride, που τιμάται κάθε Ιούνιο διεθνώς, αποτελεί μια περίοδο με διπλή σημασία: από τη μία πλευρά λειτουργεί ως γιορτή ορατότητας, υπερηφάνειας και συλλογικής παρουσίας για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, και από την άλλη ως υπενθύμιση μιας μακράς ιστορικής διαδρομής διεκδικήσεων για ισότητα και δικαιώματα.

Από τα γεγονότα του Stonewall το 1969 έως τις σύγχρονες μορφές ακτιβισμού και κοινωνικής κινητοποίησης, το Pride παραμένει ένας συμβολικός αλλά και πολιτικός χρόνος, που αναδεικνύει τόσο τις κατακτήσεις όσο και τις εκκρεμότητες.

Σήμερα, το 2026, ο μήνας αυτός εξακολουθεί να αποκτά διαφορετικό νόημα για κάθε άτομο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ανάλογα με τις προσωπικές εμπειρίες, το κοινωνικό περιβάλλον και τις καθημερινές συνθήκες ζωής. Για κάποια πρόσωπα αποτελεί χώρο γιορτής και ελευθερίας, για άλλα μια υπενθύμιση δυσκολιών που παραμένουν, ενώ για πολλά άλλα λειτουργεί ως στιγμή αναστοχασμού γύρω από την έννοια της ορατότητας και της αποδοχής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το NEWS 24/7 συγκέντρωσε έξι προσωπικά μηνύματα από άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, τα οποία μοιράζονται τι σημαίνει για τα ίδια ο φετινός μήνας Pride. Μέσα από τις παρακάτω μαρτυρίες, αποτυπώνονται διαφορετικές εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα που συνθέτουν μια πολυφωνική εικόνα της σημερινής πραγματικότητας.

Βανέσα Βενέτη – Κοττίκα: «Οι ζωές μας αξίζουν το ίδιο»

«Μήνας pride ο Ιούνιος και για κάθε άνθρωπο που ανήκει στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα αυτός ο μήνας και το pride ως γεγονός φέρνει σκέψεις και μνήμες.

Προσωπικά δεν θα ξεχάσω ποτέ τη δική μου πρώτη φορά που πήγα σε pride και αυτή ήταν το 2005 όταν έγινε για πρώτη φορά pride στη χώρα μας με τη μορφή και τη συνέχεια όπως το γνωρίζουμε πια, στην Αθήνα πρώτα και σε πολλές πόλεις έπειτα.

Έχοντας πάει στο pride του 2005 στην πλατεία Κλαυθμώνος τότε που είμαστε όλα κι όλα περίπου 500-600 άτομα και εγώ σε πολύ πρώιμη φάση σχετικά με τη δική μου φυλομετάβαση, χαίρομαι διπλά σήμερα που βλέπω μαζική συμμετοχή και περίπου 100 χιλιάδες άτομα (ίσως και περισσότερα) να συμμετέχουν πια.

Τότε το 2005 ούτε εγώ ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, τότε ζούσα στα Γιάννενα και είχα προγραμματίσει τις δουλειές που είχα στην Αθήνα με τρόπο που να μπορώ να βρίσκομαι στο Pride, τότε δεν είχα ξεκινήσει καν τη φυλομετάβαση, ενώ τώρα την έχω ολοκληρώσει και ασχολούμαι ενεργά με τον ακτιβισμό και τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών για τα τρανς άτομα.

Πέρυσι, τη χρονιά που συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τη δική μου πρώτη φορά σε Pride, αλλά και από το πρώτο Pride, δυστυχώς δεν κατάφερα να πάω, καθώς ήμουν πρόσφατα χειρουργημένη και η κατάσταση της υγείας μου, δεν μου το επέτρεπε, φέτος όμως ανυπομονώ, γιατί φεστιβάλ υπερηφάνειας σημαίνει να μη νιώθουμε ενοχές για τη ταυτότητα του φύλου μας ή για τον σεξουαλικό προσανατολισμό μας, όπως η κοινωνία μας έχει εκπαιδεύσει να νιώθουμε, δεν το επιλέξαμε και οι ζωές μας αξίζουν το ίδιο.»

Αλέξης Μουσουράκης: «Η ουσία βρίσκεται στη μνήμη, στη διεκδίκηση και στην αλληλεγγύη»

«Για μένα ο μήνας υπερηφάνειας είναι κάτι περισσότερο από μια συγκεκριμένη ημερομηνία και μια παρέλαση. Για μένα είναι αδήριτη ανάγκη να θυμόμαστε πως ξεκίνησε αυτό και αυτό είναι και το νόημα.

Ως 26χρονο τρανς αγόρι που μεγάλωσε στην Κρήτη το Pride είναι μια υπενθύμιση των αγώνων που έχουν γίνει για να μπορέσω εγώ σήμερα να υπάρχω ελεύθερα και επιτέλους ανοιχτά ως ο εαυτός μου.

Δυστυχώς όμως σήμερα δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι κάθε χρόνο το Pride εμπορευματοποιείται όλο και περισσότερο. Συχνά βλέπω εταιρείες να υιοθετούν τα σύμβολα απλά για έναν μήνα, χωρίς να στηρίζουν ουσιαστικά την κοινότητα τον υπόλοιπο χρόνο.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η ουσία του Pride δεν βρίσκεται στην κατανάλωση ούτε σε ένα σωστό μάρκετινγκ. Η ουσία βρίσκεται στη μνήμη, στη διεκδίκηση και πάνω από όλα στην αλληλεγγύη γιατί μέχρι σήμερα η κοινότητα στηρίζεται μόνο σε αυτή.

Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό να κρατήσουμε ζωντανό το πραγματικό του πρόσημο δηλαδή αυτό της ορατότητας, της ελευθερίας έκφρασης και της ουσιαστικής κοινωνικής δικαιοσύνης. Να θυμόμαστε ότι το Pride γεννήθηκε ως διαμαρτυρία και αγώνας και όχι ως εμπορική καμπάνια. Και να συνεχίσουμε να δημιουργούμε χώρους όπου κάθε άνθρωπος, ΛΟΑΤΚΙ+ και μη μπορεί να νιώθει ασφαλής, ορατός και περήφανος για αυτό που είναι.»

Λία Νικολάου: «Όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο δικαίωμα ν’ αγαπούν, να ζουν και να εκφράζονται ελεύθερα»

«Ο Ιούνιος δεν είναι άλλος ένας μήνας του χρόνου. Όντας ο μήνας που εκκινεί την καλοκαιρινή, ευκολότερη στη διαβίωση και πιο ευχάριστη, ίσως, περίοδο του χρόνου, σηματοδοτεί ένα πέρασμα, διαχρονικά.

Θα μπορούσε να είναι και για μένα ο μήνας πολιτικής ορθότητας όπου η συμπερίληψη φοράει τα καλά της και κυκλοφορεί ανέμελα. Να βγάζω τη σημαία του ουρανίου τόξου στο μπαλκόνι και αυτό να μην ξεσηκώνει αντιδράσεις· να βαδίζω σε παρελάσεις χαρωπά, περήφανη για τις επιλογές μου. Να διασκεδάζω σε πάρτι ξέφρενα. Και όλα αυτά να είναι απολύτως νορμάλ και να διαχέονται από το πνεύμα της αγάπης γιατί, ναι, η αγάπη όλα τα μπορεί και πάντα θα νικάει στο τέλος, όπως όλοι υποπτευόμαστε.

Όμως, όχι. Ο Ιούνιος με βάζει σε σκέψεις δίχως ανακουφιστικά συμπεράσματα, καθώς στοχάζομαι κυρίως όλα αυτά που έχω χάσει λόγω των επιλογών μου. Επαναπροσδιορίζω τη σχέση μου με τον κόσμο, διαλέγω τις μάχες μου, ελέγχω τη διαθεσιμότητά μου, μετράω του αγώνες του Άλλου για μένα αλλά και τους δικούς μου αγώνες για τον Άλλο.

Ιούνιος· και προσπαθώ να ισορροπήσω σε έναν κόσμο ανισόρροπο που μια με υποδέχεται δείχνοντας πως με αποδέχεται και μια μου γρυλίζει και με δαγκώνει. Προσπαθώ να συλλάβω πίσω από τις γιορτές, τον μόχθο που απαιτεί η καλλιέργεια της πιο απλής, πιο φυσικής Ιδέας: Πως όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο δικαίωμα ν’ αγαπούν, να ζουν και να εκφράζονται ελεύθερα.»

Ανδρέας Πλεμμένος: «Να είσαι ο εαυτός σου στον έξω κόσμο»

«Η ανάμνησή μου είναι η συνάντηση με ένα όμορφο πλάσμα στο λεωφορείο. Του έστειλα μήνυμα μέσω Grindr και με είδε. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Είχα αγχωθεί πολύ για το κομμάτι της επικοινωνίας και τόσο καιρό απέφευγα τέτοιες καταστάσεις, επειδή είμαι Κωφός.

Του είπα αμέσως πως είμαι Κωφός και εκείνος μου άνοιξε την καρδιά του, όπως κι εγώ τη δική μου. Ένιωσα πολύ όμορφα που ήταν δίπλα μου, χωρίς να γνωρίζω πώς θα εξελισσόταν όλο αυτό.

Σήμερα είναι το όμορφό μου πλάσμα, που με υποστηρίζει στα πάντα!

Να είσαι ο εαυτός σου στον έξω κόσμο. Είναι ανθρώπινο δικαίωμα να είσαι ελεύθερος να εκφράζεις και να νιώθεις καλά όπου κι αν κυκλοφορείς με αυτό που είσαι.

Χαρούμενο Pride μήνα. Όχι μόνο για αυτό το μήνα! Χαρούμενη Pride ζωή!»

Άλεξ Σοφούλης Παπαδόπουλος: «Το Pride είναι για μας, για να μπορούμε να δούμε ένα μέλλον με κάποιο φως»

«Νιώθω “μεγάλος” για το Pride. Κάπως κουρασμένος. Ένας κορεσμός από virtue signalling και αφάνεια όλη την υπόλοιπη χρονιά. Μια αμηχανία από πολύχρωμα λόγκο που εμφανίζονται το ίδιο ήσυχα όπως εξαφανίζονται τα δικαιώματά μας. Δεν έχω πολλή όρεξη για 90’ς πάρτι και Μπρίτνευ -ούτε καν για “i will survive” τα τελευταία χρόνια.

Ταυτόχρονα ξέρω, ότι ο 19χρονος εαυτός μου αν δεν είχε βιώσει αυτό, δε θα είχε την πολυτέλεια τώρα να το σνομπάρει. Γιατί αν το “love is love” είναι κλισεδάκι για μένα, για τον closeted μικρό Άλεξ ήταν revelation. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε ότι, ίσως, ανήκει. Ότι υπάρχει κάπου χώρος και γι’ αυτόν. Ότι το να ζήσει και μετά τα 25 είναι στο τραπέζι ως πραγματική πιθανότητα. Ότι το να ζήσει και καλά δεν είναι αστείο για να γελάμε σαρκαστικά μεταξύ μας.

Το Pride είναι για μας, για να μπορούμε να δούμε ένα μέλλον με κάποιο φως. Το Pride είναι για τους άλλους, για να μπορέσουν να δουν εμάς χωρίς φίλτρα. Το Pride είναι για κάθε ένα που χρειάζεται να δει τον εαυτό του στο πλήθος και να τον αναγνωρίσει, πολλές φορές, μέχρι να τον αποδεχτεί.»

Lionder: «Μετά από κάθε βροχή, έρχεται το ουράνιο τόξο»

«Για εμένα ο μήνας του Pride είναι ένας σημαντικός μήνας. Για έναν ολόκληρο μήνα ερχόμαστε στο προσκήνιο. Κάτι το οποίο εννοείται πως μπορεί να έχει και θετικές αλλά και αρνητικές αντιδράσεις και εκφάνσεις. Δυστυχώς, όσο προχωράει η κοινωνία και ανοίγει τους ορίζοντές της και τις αγκάλες της στο “διαφορετικό” που υπήρχε από πάντα, τόσο θα συνεχίζουν να βγαίνουν από τη σπηλιά τους όλοι οι βαθιά κακοί άνθρωποι και να αναπαράγουν το μίσος τους. Κι είναι οδυνηρό και αναπόφευκτο.

Αισθάνονται το προνόμιο της ελευθερίας τους να απειλείται ενώ απλά έρχεται σιγά σιγά σε αρμονία με την ευκαιρία για ελευθερία που ζητάει ο κόσμος που δεν την είχε δεδομένη. Η ύπαρξη αυτού του μήνα αφενός βγάζει στην επιφάνεια αυτούς τους ανθρώπους. Πλέον δεν κρύβονται στις σπηλιές τους, ξέρεις ποιοι είναι και μπορείς να προστατευτείς. Αφετέρου, σου υπενθυμίζει ότι είμαστε ακόμα εδώ, και θα είμαστε για πάντα, γιατί ήμασταν από πάντα.

Και είμαστε μαζί: αυτοοργανωνόμαστε, τραγουδάμε, φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, κάνουμε πάρτυ για την ύπαρξή μας, βγαίνουμε στους δρόμους αγκαλιά. Όπως μετά από κάθε βροχή, έρχεται το ουράνιο τόξο, έτσι κι εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα στο φως του ήλιου.»