ΚΑΒΑΛΑ: ΠΗΓΑΜΕ ΓΙΑ ΛΑΣΠΟΛΟΥΤΡΑ ΣΤΙΣ ΚΡΗΝΙΔΕΣ
Σε μια εποχή όπου ο ιαματικός τουρισμός επιστρέφει δυναμικά στην Ευρώπη, τα λασπόλουτρα των Κρηνίδων επιχειρούν να ξαναβρούν τη θέση τους στον χάρτη.
Λίγα χιλιόμετρα έξω από την Καβάλα, δίπλα στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων και τις παλαιοχριστιανικές βασιλικές και το σημείο όπου, σύμφωνα με την παράδοση, ο Απόστολος Παύλος βάπτισε τη Λυδία, μια φυσική δεξαμενή πηλού συνεχίζει να προσελκύει ανθρώπους για τον ίδιο σχεδόν λόγο εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Μια φυσική λεκάνη με πηλό, θερμά νερά και πυκνή βλάστηση, η οποία εδώ και δεκαετίες προσελκύει ανθρώπους που αναζητούν ανακούφιση από μυοσκελετικά και δερματολογικά προβλήματα.
Οι περισσότεροι γνωρίζουν τα λασπόλουτρα των Κρηνίδων ως ένα από τα σημαντικότερα πηλοθεραπευτήρια της χώρας. Λίγοι όμως γνωρίζουν πώς δημιουργήθηκε αυτός ο τόπος ή πώς ένα σχεδόν εγκαταλελειμμένο χωράφι εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους προορισμούς ιαματικού τουρισμού στην Ελλάδα.
Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΕΛΑΔΑΣ
Στις Κρηνίδες κυκλοφορεί εδώ και χρόνια ένας τοπικός μύθος. Λένε πως ένας κτηνοτρόφος είχε μια αγελάδα που υπέφερε από σοβαρή δερματική πάθηση. Το ζώο περιπλανιόταν μόνο του στην περιοχή και καθημερινά βυθιζόταν μέσα στη λάσπη.
Όταν ύστερα από καιρό η πάθησή του υποχώρησε, οι κάτοικοι απέδωσαν τη θεραπεία στις ιδιότητες του πηλού.
Κανείς δεν γνωρίζει αν η ιστορία είναι αληθινή. Όπως συμβαίνει όμως με πολλούς τόπους που συνδέονται με τα ιαματικά νερά, ο θρύλος προηγήθηκε της επιστήμης.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο θεραπευτικός πηλός των Κρηνίδων δημιουργήθηκε μέσα από μια μακρόχρονη φυσική διαδικασία.
Η αλληλεπίδραση θερμομεταλλικών νερών, οργανικών υλικών, μικροοργανισμών και ανόργανων συστατικών διαμόρφωσε έναν ώριμο θεραπευτικό πηλό, ο οποίος χρησιμοποιείται στην πηλοθεραπεία και έχει αναγνωρισμένες εφαρμογές σε παθήσεις του μυοσκελετικού και του δέρματος.
ΤΟΠΟΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ
Η σχέση της περιοχής με τις θεραπευτικές ιδιότητες του νερού δεν είναι πρόσφατη.
Οι Κρηνίδες βρίσκονται δίπλα στους αρχαίους Φιλίππους, μια πόλη που ίδρυσε ο Φίλιππος Β΄ το 356 π.Χ. πάνω στην αρχαιότερη αποικία των Θασίων, τις Κρηνίδες. Η περιοχή κατοικήθηκε επί αιώνες χάρη στα πλούσια νερά της και στα μεταλλεία χρυσού του Παγγαίου, ενώ αργότερα αποτέλεσε σημαντικό σταθμό της Εγνατίας Οδού και μία από τις σημαντικότερες πόλεις της ρωμαϊκής Μακεδονίας.
Παρότι δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες ιστορικές πηγές που να αποδεικνύουν ότι ο πηλός χρησιμοποιούνταν ήδη από την αρχαιότητα, η σύνδεση της περιοχής με τις ιαματικές ιδιότητες του νερού καταγράφεται ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα.
«Υπάρχει η φήμη ότι ακόμη και οι στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου έκαναν εδώ λασπόλουτρα για να ξεκουράζονται μετά τις εκστρατείες», λέει ο Ηλίας Κουμουλίδης, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου “Ο Γιάννης”, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο πηλοθεραπευτήριο.
«Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι εδώ υπήρχε οθωμανικό λουτρό από τα τέλη του 19ου αιώνα, γεγονός που αποδεικνύει ότι ήδη τότε αξιοποιούνταν τόσο το νερό όσο και η λάσπη.»
Για σχεδόν μισό αιώνα η ιστορία των λασπόλουτρων ταυτίστηκε με την ιστορία της οικογένειας Κουμουλίδη.
Το 1977 ο πατέρας του αγόρασε το χωράφι που εφάπτεται στις σημερινές εγκαταστάσεις.
«Τότε δεν υπήρχε τίποτα», αφηγείται στο NEWS 24/7, «ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε άσφαλτος. Το νερό ερχόταν από δική μας γεώτρηση και το βράδυ λειτουργούσαμε με γεννήτρια.»
Έναν χρόνο αργότερα εκδόθηκε η άδεια για δώδεκα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Οι πρώτοι επισκέπτες έφταναν αποκλειστικά για τα λασπόλουτρα.
«Σιγά-σιγά άρχισαν να μένουν εδώ και το 1985 κάναμε την πρώτη επέκταση.» Την ίδια περίοδο και οι εγκαταστάσεις των λουτρών παρέμεναν εξαιρετικά στοιχειώδεις.
«Ο χώρος ήταν περιφραγμένος με λαμαρίνες. Δεν υπήρχε καμία οργανωμένη υποδομή. Υπήρχε μόνο μία βενζινογεννήτρια που έφερνε νερό από μια διπλανή πηγή για να μπορούν οι άνθρωποι να ξεπλένονται μετά τη λάσπη.»
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν η τότε Κοινότητα Κρηνίδων ανέλαβε τη διαχείριση του χώρου και ξεκίνησαν οι πρώτες οργανωμένες παρεμβάσεις.
Το 1993 έφτασαν το ηλεκτρικό ρεύμα και ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος.
Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ
Η δεκαετία του 1990 αποτέλεσε το σημείο καμπής.
Το 1994 ο φυσικός πόρος απέκτησε επίσημη αναγνώριση ως ιαματικός, γεγονός που επέτρεψε την ένταξη των λουτρών σε προγράμματα κοινωνικού και ιαματικού τουρισμού.
Οι επισκέπτες μπορούσαν να καλύπτουν μέρος του κόστους της θεραπείας τους μέσα από κρατικά προγράμματα και χιλιάδες άνθρωποι από όλη τη Βόρεια Ελλάδα άρχισαν να επισκέπτονται τις Κρηνίδες κάθε καλοκαίρι.
Τότε δημιουργήθηκαν κάμπινγκ, οργανωμένη πισίνα, αποδυτήρια, ντους, αναψυκτήρια, εστιατόριο και χώροι φιλοξενίας τροχόσπιτων.
«Υπήρχαν περίοδοι που δεν έβρισκες ούτε ένα δωμάτιο διαθέσιμο», θυμάται ο Κουμουλίδης.
ΝΕΑ ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ
Τα τελευταία χρόνια ο χώρος επιχειρεί να αλλάξει ξανά.
Στόχος είναι να πάψει να λειτουργεί αποκλειστικά τους θερινούς μήνες και να μετατραπεί σε έναν προορισμό που θα μπορεί να δέχεται επισκέπτες ολόκληρο τον χρόνο.
Στο πλαίσιο της αναβάθμισης δημιουργείται εξωτερική πισίνα με θερμό ιαματικό νερό, ενώ κατασκευάζονται εσωτερικοί χώροι πηλοθεραπείας και υδροθεραπείας.
Παράλληλα, αυξάνονται και οι επισκέπτες που συνδυάζουν την επίσκεψη στους Φιλίππους με μια στάση στα λασπόλουτρα.
Οι περισσότεροι παραμένουν Έλληνες, κυρίως μεγαλύτερων ηλικιών, αν και ολοένα περισσότεροι επισκέπτες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία ανακαλύπτουν τον χώρο κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στην Ανατολική Μακεδονία.
