ΚΛΑΚΑΖ: Η ΑΒΡΑΜΙΩΤΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΦΑΣΗ

Θα μας πάω αρκετά πίσω, δεκαεπτά χρόνια για την ακρίβεια, όταν ακόμα, μερικά βήματα μακριά από τη διαχρονικά τουριστική πλατεία Μοναστηρακίου και τον πεζόδρομο της Ηφαίστου, υπήρχε ένας άλλος, μικρότερος δρόμος που τότε ανήκε στα indie kids της πόλης – αυτός της Αβραμιώτου.

Τότε, η γειτονιά πάνω από την Αθηνάς, όλο το εμπορικό τρίγωνο δηλαδή, ακόμα και πιο ψηλά, στη Μητροπόλεως, έμοιαζε σχεδόν έρημη σε σχέση με τη σημερινή της εικόνα και τη φρενήρη «ανάπτυξή» της. Ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος θυμάται, στις αρχές της κρίσης, να κατεβαίνει την Καραγιώργη Σερβίας μέρα μεσημέρι και να περπατάει άνετα στη μέση του δρόμου μέχρι να φτάσει στην Αβραμιώτου. Τώρα κάτι τέτοιο δεν παίζει. Δρόμοι σαν αυτόν ανήκουν στα μηχανάκια των delivery, στα τουριστικά βαν και στα ταξί που εξυπηρετούν τα ξενοδοχεία, ίσως λίγο και σε αυτούς που ακόμα διατηρούν την ελπίδα ότι θα βρουν κάπου να παρκάρουν τόσο downtown.

Παρόλα αυτά, στο τότε Μοναστηράκι, στο «πάνω από την Αθηνάς» δηλαδή, η εναλλακτική Αθήνα είχε τα στέκια της, όσο ακόμα η υπόλοιπη πόλη ήταν μια ολοήμερη ή ολιγόωρη στάση για τους τουρίστες και όχι προορισμός. Υπήρχε ακόμα το θρυλικό POP, το Τασάκι, το Key Bar, τα Bartesera και Booze Cooperativa της Κολοκοτρώνη, που είναι και τα μοναδικά που παραμένουν στη θέση τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του ένας πολυχώρος που ο καθένας τον θυμάται για διαφορετικό λόγο. Κάποιοι έχουν πιει με τις ώρες καφέ στο «βάθος κήπος», άλλοι έχουν προλάβει να χορέψουν στο μικρό του «Kinky» μπαρ, άλλοι τιμούσαν τα Halloween parties του, μια και τα εισήγαγε στην Αθήνα, ενώ άλλοι έχουν ξενυχτήσει στο gig space του, σε μια εποχή μάλιστα που το εναλλακτικό clubbing είχε εκλείψει από το κέντρο της Αθήνας.

Κάποιοι έχουν βρεθεί εκεί στο διήμερο sold out live των Of Montreal, άλλοι έχουν ακούσει τον Pan Pan όταν ακόμα έπαιζε μεταξύ συγγενών και φίλων και άλλοι τη Nina Kraviz πριν γίνει superstar DJ.

Ανήκω σε μερικούς από τους παραπάνω «κάποιους» και «άλλους», και συνέβησαν και άλλα τόσα δημιουργικά πράγματα στο six d.o.g.s, που έγραψε το δικό του μοναδικό κεφάλαιο στην αθηναϊκή νύχτα αλλά και στη μέρα, μέχρι να κλείσει πριν από περίπου δύο χρόνια. Ήταν αυτό το κλείσιμο πάρθιο βέλος για κάποιους; Μπορεί. Αλλά c’est la vie nocturne à Athènes.

Τα παραπάνω είναι facts. Έγιναν, τελείωσαν και ξεκινούν άλλα, μέσα στα οποία ίσως μπορούμε να μας δούμε.

Βρίσκομαι πάλι στο 6-8 της Αβραμιώτου. Κατεβαίνω ξανά στον κήπο που, πέρα από το ότι είναι από τους πιο πολυφωτογραφημένους –ιδίως αυτά τα γεμάτα αυτοκόλλητα σκαλιά του, που παραμένουν ως είχαν– για μένα ήταν και παραμένει ο πιο ωραίος του κέντρου. Ακριβώς γιατί δεν προσπαθεί να μοιάζει λες και βρίσκεται κάπου αλλού, αλλά γιατί είναι η απόλυτη ουρμπανίλα, με όλους αυτούς τους ακάλυπτους των γύρω κτιρίων να τον κυκλώνουν.

«Όταν έκλεισε το προηγούμενο κεφάλαιο αυτού του χώρου, δεν φανταζόμουν ότι θα επιστρέψω ποτέ. Είχα προχωρήσει στη ζωή μου, επαγγελματικά. Όταν είδα, βέβαια, ότι το ακίνητο ήταν ξανά διαθέσιμο, κάπως στενοχωρήθηκα και είπα “όχι ρε φίλε, δεν γίνεται να τελειώσει έτσι, πάμε να δώσουμε πάλι τη μάχη και να το αλλάξουμε”», περιγράφει ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος, ενώ καθόμαστε στα ψηλά του ανανεωμένου κήπου, που πια έχει custom έπιπλα σχεδιασμένα από τους Point Supreme, καθίσματα που θυμίζουν παλιά ζαχαροπλαστεία ή αυτά ενός θερινού σινεμά, σαν το Θησείον, τα οποία μπλέκονται με εκείνες τις καρέκλες αλουμινίου που χρησιμοποιούνται από τα μοντέρνα μπιστρό μέχρι τα ΣΕΑ. Απλό και οικείο το σκηνικό, με την απαραίτητη δόση χιπστεριάς. Δεν έχουν αλλάξει εντελώς τα κόζια στην Αβραμιώτου.

À propos, το βραβευμένο και διεθνώς αναγνωρισμένο γραφείο των Point Supreme ανέλαβε συνολικά την ανανέωση της Αβραμιώτου 6-8, βάζοντάς της χρώμα, κάνοντάς την πιο φωτεινή και φέρνοντάς τη στη νέα της εποχή.

Στον Κωνσταντίνο δεν αρέσει το αφήγημα του φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του. «Όπως και το ότι διάφοροι μου λένε “καλά, τι είχαμε ζήσει εδώ, ανυπομονούμε να το ξαναζήσουμε”. Σε αυτό απαντάω ότι τα ζήσαμε και ήταν τέλεια, αλλά δεν θα έρθουμε εδώ για να θυμηθούμε τι ωραία που περνούσαμε. Δεν πρόκειται για σίκουελ. Θα φτιάξουμε νέες στιγμές. Τότε είχαμε τα μυαλά στα κάγκελα. Τώρα είμαι κι εγώ πιο γειωμένος, έχω άλλες αντοχές και άλλα ενδιαφέροντα».

Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε ότι δεν είμαστε εδώ για τη νοσταλγία, δεν μπορώ να μη σημειώσω πως την Πέμπτη, στην πρεμιέρα του ΚΛΑΚΑΖ με τους The Steams και Degear0001 στο πάνω και τον Mitrelino της Veego Records στο κάτω, δίπλα μου ακούστηκαν τα «πάλι με χρόνια με καιρούς…», «σαν να μην πέρασε μια μέρα», «στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε», «θυμάσαι ρε;». Μια παρέα, μάλιστα, προσπάθησε να βγάλει την ίδια σέλφι στον πεζόδρομο, όπως εκείνη που είχε αποθηκεύσει από το 2018. Κι όλα αυτά είχαν μια γλύκα.

Προφανώς, ούτε όλοι αυτοί που έκαναν την εμφάνιση τους στα εγκαίνια, ούτε ο Κωνσταντίνος είναι πια 26 ετών, όπως όταν πρωτοάνοιγε αυτόν τον χώρο για τον οποίο μιλάμε και περίμενε να βγάλει τα πρώτα του χρήματα για να αγοράσει ένα ηχείο, και μετά μερικά ακόμα για να πάρουν άλλο ένα. «Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι επειδή μεγάλωσα εγώ, όσα θα συμβούν εδώ θα απευθύνονται μόνο στη δική μου γενιά. Ναι μεν θα υπάρχει μια ωριμότητα, αλλά δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε βραδιές όπερας, που λέει ο λόγος. Μην πάει κανενός το μυαλό εκεί. Σίγουρα, όμως, το ξενύχτι και η κραιπάλη δεν είναι κάτι που μας αφορά πια».

Το ΚΛΑΚΑΖ* λοιπόν θα κλείνει καθημερινές από τις 00:00 έως τη 1:00, ενώ την Παρασκευή και το Σάββατο θα λειτουργεί μέχρι τη 1:00, βαριά 2:00 θα πηγαίνουμε προς το σπίτι μας – ή κάπου αλλού.

Όπως προείπα, τα πράγματα γύρω από την Αβραμιώτου 6-8 είναι πολύ διαφορετικά πια. Η περιοχή βρίθει κλινών και ταχυφαγείων που εξυπηρετούν τους περαστικούς της πόλης, ενώ ελάχιστα είναι εκείνα τα μέρη που περιμένουν και τον Αθηναίο. Ένας από αυτούς θα είναι πάντως ο κήπος του ΚΛΑΚΑΖ, που είναι πιο eclectic τόσο σε επίπεδο φαγητού και ποτού όσο και σε επίπεδο μουσικής, αφού εκεί θα εναλλάσσονται καθημερινά όλοι οι συνήθεις ύποπτοι που κινούνται στα τωρινά alternative decks της πόλης.

Κάτω θα φιλοξενούνται και διάφορα εναλλακτικά παζάρια, με δίσκους ή μικρά αθηναϊκά brands. Τα ποτά έχει αναλάβει ο Δημήτρης Ρούσσος, όνομα εγγύηση, και όσο για το φαγητό, θα βρείτε από μη προβλέψιμες πρωινές προτάσεις, όπως ένα γιαούρτι με κόλλυβα και μέλι, ένα σάντουιτς «παντόφλα» με ομελέτα, πάριζα, φέτα, ντομάτα και κρουασάν περιπτέρου στην τοστιέρα μέχρι κοτομπουκιές, τηγανητό καλαμπόκι και την κατηγορία «παιδικό πάρτι ενηλίκων» με μπόμπες, κεφτεδάκια και κροκέτες που θυμίζουν σε όλους μας κάτι. Σερβίρονται και πιο ελαφριά γεύματα, χορτοφαγικά και μη, πιάτα με αυγά – έχει κάτι για όλους.

Πάνω, στο gig space, θα τρέχουν κυρίως live. Θα φιλοξενείται η ντόπια –και όχι μόνο– εναλλακτική μουσική σκηνή, κάποια λίγα και επιλεκτικά πάρτι που θα κινούνται κυρίως σε balearic ρυθμούς, κάποια που θα έχουν queer χαρακτήρα, ενώ θα υπάρχουν και stand-up comedy βραδιές.

Το ΚΛΑΚΑΖ μόλις άνοιξε και μέχρι την Κυριακή 19 Απριλίου έχει προγραμματίσει ένα ποτ πουρί θεαμάτων, όλα με δωρεάν είσοδο. Μπορείτε να τα δείτε εδώ.

Και επειδή ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος διαπίστωσε πως δεν πρόκειται για ευρέως γνωστή λέξη:

*Κλακάζ, ουδέτερο άκλιτο, από το γαλλικό claquage· σημαίνει: «παθαίνω την πλάκα μου», «αποσβολώνομαι», «τρελαίνομαι», «τα χάνω».

Info: Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι.