“Άργησε η βοήθεια στην Ελλάδα”
Μύδρους για την πολιτική της Άγκελα Μέρκελ όσον αφορά το ελληνικό πρόβλημα, εξαπέλυσε ο τέως καγκελάριος της Γερμανίας Γκ. Σρέντερ. Τι είπε για τη βοήθεια στη χώρα μας και την υπόθεση των παραποιημένων στοιχείων
- 03 Φεβρουαρίου 2011 14:08
Ο τέως καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρτ Σρέντερ ασκεί κριτική στην Άγκελα Μέρκελ για την καθυστέρηση της αντίδρασης στην ελληνική κρίση και τάσσεται υπέρ της ιδέας του ευρω-ομολόγου.
“Η Ελλάδα έπρεπε να βοηθηθεί νωρίτερα” λέει ο κ. Σρέντερ σε συνέντευξή του στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt HB (Χάντελσμπλατ, 03.02.11).
“Η κ. Μέρκελ θα έπρεπε να αντιδράσει νωρίτερα και θα είχαμε γλυτώσει πολλά χρήματα. Άφησε όμως να περάσουν έξι εβδομάδες”.
Ο κ. Σρέντερ θεωρεί σωστή την απόφαση να συμπεριληφθεί το ΔΝΤ στη χορήγηση των δανείων στην Ελλάδα.
Ο κ.Σρέντερ τοποθετείται και στην κατηγορία περί ένταξης της Ελλάδας με παραποιημένα στοιχεία στην ΟΝΕ.
“Δεν μπορούσαμε να πούμε ότι τα στοιχεία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ενδεχομένως οι Έλληνες να παραποίησαν τους αριθμούς, αλλά όλοι ήμασταν δεσμευμένοι στα στοιχεία της Κομισιόν. Δεν μπορούσα να πω στο Έλληνα πρωθυπουργό ότι μας κοροϊδεύει”, λέει ο κ. Σρέντερ.
Υπέρ του ευρωομόλογου
Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας χαρακτηρίζει ξεπερασμένη από τις εξελίξεις τη ρήτρα no bail out .
Διαπιστώνει πως “με τις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε τώρα είναι αδύνατο να διατηρηθεί”.
Μάλιστα, μετά τη μεγάλη άνοδο των επιτοκίων για τα ομόλογα ορισμένων χωρών της Ευρωζώνης θεωρεί αναπότρεπτη τη διαμόρφωση καλύτερων προϋποθέσεων αναχρηματοδότησής τους.
“Βρίσκω την πρόταση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για τη θέσπιση κοινών ευρω-ομολόγων συμπαθητική. Εάν θέλει κανείς να διατηρήσει την ΕΕ και ως κεντρικό της πυλώνα τη Νομισματική Ένωση – και το τέλος της ΟΝΕ θα ήταν μία καταστροφή – τότε τα κοινό ομόλογα είναι το αντιστάθμισμα για την απώλεια της ελαστικότητας στις νομισματικές ισοτιμίες. Αντί να το αρνείται αυτό, η γερμανική κυβέρνηση θα έπρεπε απλά να αποδεχτεί ότι αυτή είναι η συνέπεια του κοινού νομίσματος”, καταλήγει ο Γκέρχαρντ Σρέντερ