Νίκος Μπίστης: Το στρίβειν δια της σιωπής

Βλέπω την δικαιολογημένη οργή προοδευτικών ανθρώπων για την σοσιαλδημοκράτισσα πρωθυπουργό της Δανίας Μέτε Φρεντερικσεν επειδή συνυπέγραψε το κείμενο των 22 πρωθυπουργών κατά Σάντσεθ.

Μηδενική αλληλεγγύη προς τον ομοϊδεάτη σύντροφο της και απόλυτη σύμπλευση με την ξενοφοβική αντιμεταναστευτική πολιτική της Ακροδεξιάς και του μεγαλύτερου τμήματος της ευρωπαϊκής Δεξιας. Για όσους παρακολουθούν την εξέλιξη της Σκανδιναβικής Σοσιαλδημοκρατίας και ειδικά της Δανέζικης δεν αποτελεί έκπληξη. Αντιμεταναστευτική διολίσθηση και Ρωσιφοβία έχουν εδραιωθεί και προγραμματικά εντός της.

Να επεκτείνω κάπως το θέμα. Φυσιολογικά και με βάση κάποιες αρχές ανεπίδεκτες ελαστικότητας κάθε αριστερός/ρη κάθε απόχρωσης, σοσιαλδημοκράτης η μη, κομμουνιστής η της ευρύτερης αριστεράς, θα έπρεπε αυτόματα να βρεθεί δίπλα στον Σάντσεθ και την κυβέρνηση της πληθυντικής Αριστεράς της Ισπανίας. Δημόσια, μαχητικά, ανυποχώρητα, αλληλέγγυα. Εδώ τα πράγματα είναι πεντακάθαρα, είναι αυτοί ή εμείς. Όπως παλιά με το Βιετνάμ όταν όλη η Αριστερά από την Σουηδική σοσιαλδημοκρατία, μέχρι την Σοβιετική Ένωση και την Κίνα που ήσαν στα μαχαίρια μεταξύ τους, ενίσχυαν τον Χο Τσι Μινχ και τους Βιετκόνγκ απέναντι στον Αμερικανικό Ιμπεριαλισμό. Και τώρα είναι πόλεμος άλλου τύπου μεν αλλά πόλεμος. Ιδεολογικός και πρακτικός επι του πεδίου. Σε όλες τις άλλες συγκρούσεις του παρόντος τα πράγματα δεν είναι πεντακάθαρα. Για τους αριστερούς και τις αριστερές υπάρχουν σοβαρά στοιχεία υπονομευτικά των επιλογών τους οι οποίες ούτως η άλλως εξ αρχής είχαν ηθικά και συνειδησιακά προβλήματα. Για την φιλοουκρανική Αριστερά υπάρχει το διεφθαρμένο καθεστώς Ζελενσκι που επι πλέον αποκαθιστά τους αντισημίτες συνεργάτες των Γερμανών. Για τους προσκείμενους στην Ρωσία η οποία αξιοποιεί τις μνήμες αντιφασισμού του Β παγκόσμιου πολέμου, υπάρχει το αποκρουστικό καθεστώς Πούτιν, με τους ολιγάρχες και την απουσία ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για το Παλαιστινιακό παρότι η γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ στην Γάζα και η εθνοκάθαρση στην Δυτική Όχθη δεν μπαίνουν στο ζύγι, υπάρχει πάντα ο σκόπελος της Χαμάς. Για το Ιράν παρότι η απροκάλυπτη επίθεση Νετανιάχου και Τραμπ ενστικτωδώς έφερε συμπάθεια προς τον αμυνόμενο, υπάρχει πάντα ο σκόπελος του θεοκρατικού ανελεύθερου καθεστώτος,

Όμως για τον Σάντσεθ και την Ισπανία δεν υπάρχουν τέτοιοι σκόπελοι, ιδιαίτερα για την στάση του στο μεταναστευτικό. Ακολουθεί πολιτική ενσωμάτωσης στην ισπανική οικονομία και κοινωνία, υψώνει τείχος στην άγνοια και την μισαλλοδοξία. Γιατί, λοιπόν, η αμηχανία, το στρίβειν δια της σιωπής από αριστερές και κεντροαριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη. Η απάντηση είναι απλή και οδυνηρή. Γιατί σε αυτή την φάση το μεταναστευτικό και η αλληλεγγύη προς τους μετανάστες δεν «πουλάει», δεν φέρνει αλλά διώχνει ψήφους. Οι κυρ. Παντελήδες, οι «να τους πάρετε σπίτι σας» έχουν δικαίωμα ψήφου και ως εκ τούτου δικαίωμα εκφοβισμού της ηγεσίας εκείνης της Αριστεράς που θέλει πάση θυσία να τους φέρει στην κάλπη της.

Είναι όμως πράγματι έτσι τα πράγματα η τα φαινόμενα απατούν; Εν πρώτοις είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι παντός είδους ξενόφοβοι πιο λογικό είναι να ψηφίσουν αυθεντικούς και δοκιμασμένους ξενόφοβους, παρά αμήχανους αριστερούς και κεντροαριστερούς όσο και αν οι τελευταίοι νομίζουν ότι τους κλείνουν πειστικά το μάτι. Αλλά αν από κάποιο θαύμα συμβεί το παράδοξο, έχει σκεφτεί κανείς ποια θα είναι η θέση μιας αριστεράς που κερδίζει με αυτούς τους όρους στην επόμενη μεταναστευτική κρίση; Δεν θα είναι καθόλου ζηλευτή η θέση μιας νέας Μετε Φρεντερικσεν.

Αμφισβητώ – και εδώ είναι η ουσία – το αναπόφευκτο της απώλειας ψήφων λόγω μιας σταθερής αριστερής πολιτικής στο μεταναστευτικό. Το ίδιο ισχύει και για άλλους τομείς της εσωτερικής η της εξωτερικής πολιτικής. Στα καθ ημάς πχ για τα ελληνοτουρκικά. Και δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση, ηθικού μόνο χαρακτήρα, είναι απολύτως ρεαλιστική. Η απόδειξη έρχεται από την ραγδαία αναπτυσσόμενη Αριστερά της εποχής μας, με την σφραγίδα του Μπέρνι Σάντερς και των Δημοκρατών Σοσιαλιστών στις ΗΠΑ . Το αποδεικνύουν οι νίκες του Μαμντανι στην Νέα Υόρκη ,του Αμπντούλ Ελ Σαγιεντ στις προκριματικές των Δημοκρατικών στο Μίσιγκαν και άλλες πολλές που συγκροτούν πλέον ένα σαρωτικό ρεύμα.

Ήρθαν αυτές οι επιτυχίες που συγκλονίζουν την Αμερική όχι «παρά τις ριζοσπαστικές θέσεις τους» αλλά ακριβώς «εξ αιτίας αυτών των προοδευτικών θέσεων». Ανάμεσα τους το μεταναστευτικό είχε – μαζί με το Παλαιστινιακό – περίοπτη θέση. Το αποδεικνύουν και τα ονόματα των πρωταγωνιστών αυτής της πρωτόγνωρης αριστερής αντεπίθεσης. Πρόκειται για μια αριστερά που θέλει να κυβερνήσει, δεν είναι μια απλώς διαμαρτυρόμενη δικαιωματική αριστερά του περιθωρίου που επιδεικνύει την ριζοσπαστική της ταυτότητα. Θέλει όμως να κυβερνήσει ως αριστερά με το θετικό φορτίο των αντιλήψεων της και των αρχών της. Και κερδίζει στην κάλπη γιατί πρώτα κερδίζει στους δρόμους και κυρίως γιατί πείθει να επιστρέψουν η να κάνουν πρώτη γνωριμία με την κάλπη κοινωνικά στρώματα και νεολαία που απορρίπτοντας την πολιτική των ελιτ απέρριπταν μέχρι χτες την πολιτική. Επίσης λαϊκά στρώματα εγκλωβισμένα στον εθνικισμό της Μεγάλης Αμερικής (MAGA) και στο ψευδολαμπερό Αμερικανικό όνειρο ξαναβρίσκουν την ταξική τους αναφορά στις πολιτείες της σκουριάς όπου ζούσε το προλεταριάτο της αυτοκινητοβιομηχανίας (Μίσιγκαν).

Όλοι, λοιπόν, οι προοδευτικοί στην Ευρώπη αποθεώνουν τους μακρινούς Σάντερς, Μαμντανι, Κορτεζ αλλά πολλοί σιωπούν όταν πρόκειται για τον διπλανό μας Σάντσεθ και την Ισπανία με το βαρύ παρελθόν. Όμως, όπως η Ιστορία δεν δικαίωσε την πολιτική της μη ανάμειξης στον Ισπανικό εμφύλιο – που απεδείχθη προθάλαμος της μεγάλης παγκόσμιας σφαγής που ακολούθησε – έτσι δεν θα δικαιώσει όσους στρίβοντας δια της σιωπής νομίζουν ότι θα αποφύγουν το μεταναστευτικό ζήτημα. Η πολιτική είναι πεισματάρα και δεν μπορείς να την αποφύγεις.