Η Μάρω Κοντού και “Σκασμός εσύ Αντωνάκη μου” – Η ταινία που μίλησε για την ισότητα

Έφυγε από τη ζωή μια αγαπημένη ηθοποιός, μία από τις τελευταίες λαμπερές πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Η Μάρω Κοντού – η επιτομή της γυναικείας κομψότητας – άφησε πίσω της ταινίες που έγιναν κομμάτι της καθημερινότητάς μας, γεμίζοντας με γέλιο, συγκίνηση και νοσταλγία αμέτρητα μεσημέρια και βράδια μπροστά στην τηλεόραση.

Ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές στιγμές της φιλμογραφίας της βρίσκεται το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», μια ταινία που, πίσω από το χιούμορ και τις απολαυστικές ατάκες της, άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο για τη θέση της γυναίκας, τις ισορροπίες στον γάμο και τις κοινωνικές αλλαγές της εποχής.

Εξήντα και πλέον χρόνια μετά την πρεμιέρα της, το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» παραμένει κάτι πολύ περισσότερο από μια αγαπημένη ελληνική κωμωδία. Ο Γιώργος Τζαβέλλας χρησιμοποίησε μια ιστορία αγάπης για να μιλήσει για τη θέση της γυναίκας, τη μικροαστική Αθήνα που άλλαζε πρόσωπο και τις ισορροπίες ενός γάμου που δοκιμάζεται από την εξουσία, τον εγωισμό και την ανάγκη για σεβασμό. Στο κέντρο της ταινίας, η Μάρω Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου χάρισαν δύο από τις σπουδαιότερες ερμηνείες του ελληνικού κινηματογράφου.

Το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για πολλούς λόγους. Αποτελεί την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Γιώργου Τζαβέλλα, ο οποίος έκλεισε την κινηματογραφική του πορεία με μια ταινία που παραμένει διαχρονική. Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του, το οποίο είχε ανεβάσει με μεγάλη επιτυχία ο Βασίλης Λογοθετίδης, η ταινία ξεπερνά τα όρια μιας κλασικής κωμωδίας και εξελίσσεται σε ένα βαθιά ανθρώπινο σχόλιο για τις σχέσεις, τον γάμο και τις κοινωνικές αλλαγές της δεκαετίας του ’60.

Μάρω Κοντού: Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα, αλλά “σκασμός εσύ Αντωνάκη μου”

Πίσω από τις ατάκες που αγαπήθηκαν από γενιές θεατών, ο Τζαβέλλας μιλά για τη θέση της γυναίκας μέσα στον γάμο και στην κοινωνία. Ο ίδιος ο τίτλος, εμπνευσμένος από τη γνωστή φράση του μυστηρίου του γάμου, χρησιμοποιείται με εμφανή ειρωνεία, καθώς η ιστορία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μια σχέση μπορεί να σταθεί μόνο όταν στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό. Η Ελένη, την οποία υποδύεται η Μάρω Κοντού, ξεκινά ως μια γυναίκα που έχει μάθει να υπηρετεί αδιαμαρτύρητα τον σύντροφό της. Μετά τον γάμο, όμως, ανακαλύπτει τη δική της δύναμη και διεκδικεί ισότιμη θέση στη σχέση, χαρίζοντας στο ελληνικό σινεμά έναν από τους πιο ολοκληρωμένους και σύγχρονους γυναικείους χαρακτήρες του.

Η ταινία λειτουργεί παράλληλα και ως ένα πολύτιμο ντοκουμέντο της Αθήνας που χανόταν. Το σπίτι των Κοκοβίκων στην Πλάκα μετατρέπεται σε σύμβολο μιας πόλης που παραδίδεται στην αντιπαροχή και στις ραγδαίες αλλαγές της εποχής. Στο συγκινητικό φινάλε, την ώρα που το σπίτι κατεδαφίζεται, η επανένωση της Ελένης και του Αντωνάκη μετατρέπει την τελευταία σκηνή σε μία από τις πιο συγκινητικές στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς μέσα στα χαλάσματα μιας εποχής γεννιέται η ελπίδα για μια νέα αρχή.

Καθοριστικό ρόλο στη διαχρονική απήχηση της ταινίας έπαιξε η μοναδική χημεία της Μάρως Κοντού με τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Οι Κοκοβίκοι εξελίχθηκαν σε ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια του ελληνικού σινεμά και το όνομά τους πέρασε στη λαϊκή κουλτούρα ως σημείο αναφοράς για τις σχέσεις των ζευγαριών. Η ερμηνεία της Μάρως Κοντού ξεχωρίζει για τη φυσικότητα και τις αποχρώσεις της, αποτυπώνοντας την εσωτερική διαδρομή μιας γυναίκας που διεκδικεί την αξιοπρέπειά της χωρίς κραυγές και υπερβολές. Πρόκειται για μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας της και έναν από τους σημαντικότερους λόγους που η ταινία εξακολουθεί να συγκινεί έξι δεκαετίες μετά την πρώτη προβολή της.

Το περίφημο βαλσάκι της Λατέρνας του Κώστα Καπνίση από την ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα, “Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα” μας συγκινεί πάντα, ντύνοντας με νοσταλγία και συγκίνηση την ιστορία της Ελένης και του Αντωνάκη. Αρκούν οι πρώτες νότες του για να ξυπνήσουν εικόνες από την παλιά Αθήνα, την Πλάκα και μία εποχή που δεν υπάρχει πια.