Νέες ταινίες: Γουίλεμ Νταφόε, Γκρέτα Λι και καλλιτεχνικό πάθος στην “Φήμη”
Διαβάζεται σε 4'
Τρέιλερ και συνόψεις για τις ταινίες της εβδομάδας.
- 13 Αυγούστου 2026 06:12
To “Spider-Man: Καινούργια Μέρα” παρέμεινε στην πρώτη θέση του ελληνικού box office με σχεδόν 80.000 εισιτήρια και φτάνοντας συνολικά τα 290.000, ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα για ένα είδος που πλέον δεν λειτουργεί αυτομάτως. Πολύ κοντά όμως είναι (ακόμα) η “Οδύσσεια” με 68.000 και ένα συγκλονιστικό σύνολο 750.000 εισιτηρίων που φαίνεται να οδηγεί προς το εκατομμύριο.
Με αυτές τις δύο ταινίες να γεμίζουν ακόμα τις αίθουσες και το Δεκαπενταύγουστο να καταφθάνει, οι επιλογές αυτής της εβδομάδας είναι περιορισμένες, αλλά όπως γράφαμε και πρόσφατα σε ξεχωριστό άρθρο, υπάρχουν πολλές εξαιρετικές ταινίες να δει κανείς αυτή τη στιγμή στα θερινά πέρα από την “Οδύσσεια”.
Αυτές είναι οι νέες κυκλοφορίες, πριν επιστρέψουμε στους δυνατούς τίτλους (με τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών!) από την επόμενη εβδομάδα.
Οι νεές ταινίες της εβδομάδας
Η Φήμη
Τα ξεχασμένα έργα του θρυλικού Νεοϋορκέζου ποιητή Εντ Σάξμπεργκερ γοητεύουν μια εκκεντρική ομάδα νέων δημιουργών, αναζωπυρώνοντας το καλλιτεχνικό του πάθος, ενώ μια ίντριγκα συνυφαίνεται με τη μαγευτική παρουσία της ηθοποιού Γκλόρια.
Σε σκηνοθεσία Κεντ Τζόουνς, ο Γουίλεμ Νταφόε κι η Γκρέτα Λι (“Περασμένες Ζωές”) πρωταγωνιστούν σε ένα φιλμ που προβλήθηκε στο φεστιβάλ Βενετίας. Σε σενάριο της Σάμι Μπερτς του απολαυστικού “May December”.
Μεξικό 86
Μια νεαρή αντάρτισσα από τη Γουατεμάλα που μάχεται ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία αναγκάζεται να καταφύγει στο Μεξικό, αφήνοντας πίσω τον γιο της. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν εκείνος έρχεται να ζήσει μαζί της, καλείται να επιλέξει ανάμεσα στα καθήκοντά της ως μητέρα και στη συνέχιση του επαναστατικού της αγώνα, την ώρα που το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στρέφει τα βλέμματα του κόσμου στο Μεξικό και της δίνει μια μοναδική ευκαιρία να αναδείξει τη βία που συνεχίζει να πλήττει την πατρίδα της. Πρωταγωνιστεί η Μπερενίζ Μπεζό του “The Artist”.
Όσα Δεν Λέγονται
Ο Κάρλο και η Ελίζα είναι ένα επιτυχημένο ζευγάρι, αυτός καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας, που όμως βρίσκεται σε δημιουργικό τέλμα και αυτή αναγνωρισμένη δημοσιογράφος γνωστή για τα διεθνώς δημοσιευμένα άρθρα της. Ζουν στη Ρώμη, αλλά η κοινή τους ζωή μάλλον έχει πνιγεί στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα. Αναζητώντας την ανανέωση της σχέσης τους ταξιδεύουν για διακοπές στην Ταγγέρη του Μαρόκου, μαζί με τους καλύτερούς τους φίλους, ένα ζευγάρι με την 13χρονη κόρη τους.
Εκεί όμως βρίσκεται και η Μπλου, μια νεαρή όμορφη φοιτήτρια του Κάρλο. Η παρουσία της εκεί είναι τυχαία, ή μήπως όχι; Το γεγονός αυτό απειλεί να ανατρέψει τη λεπτή ισορροπία, φέρνοντας κρυμμένες αλήθειες στην επιφάνεια, αλήθειες που κανείς δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει.
Zabriskie Point
1970, ΗΠΑ, στην κορύφωσης των νεολαιίστικων διαμαρτυριών. Ο ακτιβιστής φοιτητής Μαρκ, μπουχτισμένος από τις ατέλειωτες συζητήσεις στα αμφιθέατρα, εμπλέκεται σε μια συμπλοκή με τους αστυνομικούς και καταζητείται για φόνο. Διαφεύγει στην έρημο Μοχάβε όπου στο Ζαμπρίσκι Πόιντ συναντά τυχαία την Ντάρια, νεαρή υπάλληλο πολυεθνικής εταιρείας και προστατευόμενη του αφεντικού της. Η ζωή των δύο νέων πρόκειται να αλλάξει δραματικά.
Μετά το θρίαμβο του “Blow Up”, ο Αντονιόνι δίνει την δική του οπτική για την Αμερική στην αιχμή μιας αλλαγής (ή μήπως όχι;), σε ένα κλασικό φιλμ της περιόδου πάνω στο counterculture, την αντίσταση, τη ριζοσπαστικότητα, και το πάθος.
Η Χρυσή Άμαξα
Στην Περού του 18ου αιώνα, ένας περιοδεύων θίασος της Commedia dell’Arte φτάνει σε μια ισπανική αποικία. Η πρωταγωνίστρια του θιάσου, Καμίλα, μαγεύει με το ταλέντο και τη γοητεία της τρεις διαφορετικούς άνδρες: τον Ισπανό Αντιβασιλέα, έναν ευγενή ταυρομάχο και έναν νεαρό στρατιώτη. Όταν ο Αντιβασιλέας αποφασίζει να της δωρίσει την πολυτελή χρυσή άμαξα της εξουσίας, ξεσπά σκάνδαλο και η Καμίλα καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην αληθινή ζωή, την εξουσία και την απόλυτη ελευθερία της σκηνής.
Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη γαλλική υπερπαραγωγή σε Technicolor, όπου ο Ρενουάρ συνθέτει μια διαχρονική ωδή στην τέχνη του θεάτρου και την ψευδαίσθηση της υποκριτικής, ντυμένη με τη διαστημική μουσική του Αντόνιο Βιβάλντι και την αξεπέραστη φωτογραφία του Κλοντ Ρενουάρ. Συμπεριλήφθηκε στη λίστα των σκηνοθετών της ψηφοφορίας του περιοδικού Sight & Sound για τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.