Λάικ – ντισλάικ: Από τη μαύρη Ελένη της Οδύσσειας έως τις μεταλλάξεις του ΑΙ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Μεζεδάκια, ένα διαφορετικό παστίτσιο και Καραπατάκη για τη Γεωργία Οικονόμου

Το μεγαλύτερο λάικ της εβδομάδας —για να μην πω ολόκληρου του καλοκαιριού— πηγαίνει σε εκείνα τα αναπάντεχα μεζεδάκια που φτάνουν στο τραπέζι μαζί με το ούζο ή το τσιπουράκι στα ορεινά καφενεία. Στον «Πλάτανο», στην Κέρτεζη Καλαβρύτων, στα 822 μέτρα υψόμετρο, η δροσιά είναι πραγματικό δώρο. Ο Αντώνης φτιάχνει εξαιρετικά ποτά και καφέδες και, όταν έχει κέφια, βγάζει από την κουζίνα απίθανους μεζέδες. Από εκείνες τις μικρές καλοκαιρινές απολαύσεις που δεν προγραμματίζονται και γι’ αυτό μένουν αξέχαστες.

Και μιας και πιάσαμε τα ορεινά, δεν μπορώ να μη σχολιάσω και το καφέ – κρεπερί στα Καλάβρυτα, Στης Λου. Εκεί λοιπόν έφαγα την ωραιότερη κρέπα με σοκολάτα, μπισκότο και φράουλα. Ζύμη σπιτικιά, από την κυρία Γεωργία και εκτέλεση από την νεαρότερη επιχειρηματία των Καλαβρύτων, τη γλυκύτατη Μαριλίζα.

 

Δροσερό, κομψό και απολαυστικά εξωστρεφές, το «À Paris tous les deux» του Βασίλη Λούρα και του Μιχάλη Ασθενίδη πετυχαίνει κάτι δύσκολο: φέρνει την όπερα πιο κοντά χωρίς να της αφαιρεί τη γοητεία. Η ζωντανή ερμηνεία, η κινηματογραφική αφήγηση, το παρισινό φως και η αέρινη παρουσία της Φανί Αρντάν συνθέτουν ένα ευφυές οπερατικό παστίτσιο, γεμάτο ρυθμό, συναίσθημα και αναγνωρίσιμες μελωδίες. Μια όμορφη, σύγχρονη πρόσκληση στον λυρικό κόσμο, ιδανική ακόμη και για όσους πιστεύουν ότι η όπερα δεν τους αφορά, και μια τρυφερή ερωτική περιπλάνηση στην καρδιά του Παρισιού.

Με πνευστά που φυσούν… καλοκαίρι και έναν ρυθμό γεμάτο φως, το νέο τραγούδι της Ιουλίας Καραπατάκη, «Μέσα μου (Του ονείρου η φωτιά)», είναι από εκείνα που σε κερδίζουν από την πρώτη ακρόαση. Κεφάτο και αβίαστα αισιόδοξο, αφήνει τη χαρακτηριστική φωνή της να κινηθεί πάνω σε μια μελωδία που σε σηκώνει από τη θέση σου. Ένα τραγούδι – σε στίχους Νίκου Γύρα και μουσική Άγη Παπαπαναγιώτου – με καρδιά, ενέργεια και εκείνη τη σπίθα που θυμίζει πως, όσο υπάρχει όνειρο, υπάρχει και λόγος να συνεχίζεις.

Η σπουδαία καριέρα του Σαμ Νιλ και το πρώτο άνοιγμα της “Οδύσσειας”, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Θέλω να δώσω χώρο στα σημερινά μου λάικ για τον υπέροχο ηθοποιό Σαμ Νιλ, ο οποίος πέθανε πριν λίγες μέρες. Έγινε περισσότερο γνωστός από το “Jurassic Park” ως Άλαν Γκραντ, μια από τις πιο συναρπαστικές φιγούρες της σπιλμπεργκικής φιλμογραφίας. Φαντάζεστε σημερινό μπλοκμπάστερ που να έχει ως κεντρικό ήρωα έναν τύπο σαν αυτόν; Δεν συμβαίνει πια.

Ο Νιλ μπορούσε να παίξει εξίσου ζεστασιά και φροντίδα, όσο και παράνοια, λαγνεία, μέχρι και αγνό τρόμο. “Hunt for the Wilderpeople” του Τάικα Γουαϊτίτι, το “Event Horizon” του Πολ Γ.Σ. Άντερσον, το “Στόμα της Τρέλας” του Τζον Κάρπεντερ, το “Μαθήματα Πιάνου” της Τζέιν Κάμπιον, και φυσικά το “Possession” του Ζουλάφσκι. Τόσα διαφορετικά είδη, τόσο διαφορετικά vibes στην οθόνη. Πραγματικά εκπληκτικός ηθοποιός, αλλά και άνθρωπος. Δείτε:

Από τις πιο αδιαπραγμάτευτα πανηγυρικές παρουσίες του σύγχρονου σινεμά: Είναι από εκείνους τους λιγοστούς ηθοποιούς που κυριολεκτικά νιώθεις καλύτερα για μια ταινία που βλέπεις αν ξαφνικά εμφανιστεί στην οθόνη. Θα μας λείψει πάρα πολύ, αλλά είμαι χαρούμενος που μας έδωσε τόσους πολλούς ρόλους.

Μένοντας στα κινηματογραφικά, θα δώσω το λάικ μου στην “Οδύσσεια” που είναι μια εξαιρετική διασκευή και μια εξαιρετική ταινία γενικότερα. Με άνοιγμα γύρω στα $200 εκατομμύρια παγκοσμίως και με κριτική αποδοχή στο 99% τη στιγμή που μιλάμε, φαίνεται πως οι απατεώνες του αλγοριθμικού μίσους φάγανε τεράστιο κουβά. Όχι πως θα πάθουν τίποτα: θα προχωρήσουν ακάθεκτοι και θα βρουν το επόμενο πράγμα για το οποίο θα πουλήσουν μίσος και οργή στο κοινό τους.

Σε άλλο κλίμα, είδα τη μίνι σειρά “DTF St. Louis” του ΗΒΟ, ένα πολύ ωραίο, καλογυρισμένο και καλογραμμένο ενήλικο δράμα σχέσεων με φανταστικό καστ: Τζέισον Μπέιτμαν, Ντέιβιντ Χάρμπουρ, Λίντα Καρντελίνι. Η τελευταία, που τη λατρεύω από εποχές “Freaks and Geeks”, θα είναι κι η δολοφονική Πάμελα Βόρχις (μητέρα του Τζέισον) στην επερχόμενη σειρά “Crystal Lake”, ένα πρίκουελ του “Παρασκευή και 13” σε παραγωγή της εταιρείας Α24.

Να με συμπαθάτε αλλά εγώ μαζί της θα είμαι.

Σε κάτι τελείως διαφορετικό, παρακολουθώ φέτος τον Γύρο της Γαλλίας ύστερα από αρκετά χρόνια, κι ενώ μες στη μέρα δύσκολα βρίσκω χρόνο για να δω ολόκληρα ετάπ, τα εκτεταμένα στιγμιότυπα στο YouTube κανάλι του Γύρου είναι εντυπωσιακά. Κάτι παραπάνω από απλά στιγμιότυπα, στην ουσία το βίντεο της κάθε ημέρας είναι ένα 10λεπτο mini movie στο οποίο – ανάλογα με την εξέλιξη του ετάπ – συμπεριλαμβάνονται αποσπάσματα συνεντεύξεων, στιγμιότυπα από παλιότερες μάχες που συνδέονται με ετούτη, κλπ.

Ένας εξαιρετικός (και κινηματογραφικότατος!) τρόπος να λάβει κανείς μια πολύ μεστή σύνοψη ενός από τα πιο σημαντικά αθλητικά γεγονότα της χρονιάς.

Ρακάδικο θ’ ανοίξω στα Παρίσια, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Χορταστικό και γεμάτο δυνατές στιγμές ήταν το συναυλιακό μας καλοκαίρι. Τέλειωσε και αυτό και αναμένουμε τις ανακοινώσεις για του χρόνου με το καλό.

Καλό κατευόδιο στην αέρινη Μάρω Κοντού, μια παρουσία με αξιοπρέπεια, φινέτσα και ήρεμη δύναμη. Έζησε μια γεμάτη ζωή, αγάπησε, εργάστηκε, τόλμησε και κράτησε την προσωπική της διαδρομή μακριά από σκάνδαλα και φθηνό θόρυβο. Μέχρι το τέλος παρέμεινε κομψή, ειλικρινής και συμφιλιωμένη με τον χρόνο. Μια αληθινή σταρ που έζησε τη ζωή στο φουλ, μεγάλωσε όμορφα και δεν κατέφυγε ποτέ σε ακρότητες για να ξεχωρίσει.

Το νέο καλοκαιρινό άσμα…. 

Αφού σπριτζάδικα γεμίσαν τα Πατήσια
εγώ ρακάδικο θ’ ανοίξω στα Παρίσια
κάν’ το δυάρι Airbnb στην Ελασσόνα
και πάμε μάτια μου γραμμή για Μπαρθελόνα 

Στο ξενικό το μπλοκ, ωραίο το νέο άλμπουμ της Madonna, ωραίοι και οι νέοι Rolling Stone, καλοί και οι U2. Τι έγινε το 2026 τρεχάτε ποδαράκια μου για καινούργιες κυκλοφορίες όλα τα “ιερά τέρατα”;

 

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Μπιενάλε, μεταλλάξεις AI και καύσωνες για τη Γεωργία Οικονόμου

Το ντισλάικ της εβδομάδας πηγαίνει στην πρόθεση της ΕΕ να διακόψει τη χρηματοδότηση της Μπιενάλε της Βενετίας, επειδή το ρωσικό περίπτερο επαναλειτούργησε φέτος, για πρώτη φορά μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Το cancel καλά κρατεί, αυτή τη φορά με οικονομικό μοχλό πίεσης. Άλλο η καταδίκη μιας κυβέρνησης και άλλο η ακύρωση της καλλιτεχνικής παρουσίας μιας ολόκληρης χώρας.

Κάπου ώπα ρε παιδιά με τις φωτογραφίες που περνούν από το ai. Διασημοι και κοινοί θνητοί ποζάρουν αγνώριστοι στα social και στις αφίσες σε σημείο που απορείς αν είναι όντως αυτοί. Αυτή η ai επιδημία χτυπάει και τις αφίσες των παραστάσεων και πρέπει να πας κοντά κοντά για να ξεχωρίσεις τους ηθοποιούς.

Ντισλάικ και στον πρώτο καύσωνα που θα χτυπήσει την χώρα αυτές τις ημέρες. Γιατί βρε καιρέ; Μια χαρά φυσούσες και μας δρόσιζες μέχρι τώρα!

Το τρέιλερ του “Ντίγκερ” και το VAR, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Συγγνώμη αλλά θα το πω. Το “Ντίγκερ” του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου μοιάζει να έχει τα μετριότερα vibes του γνωστού σύμπαντος.

Εννοείται συνεχίζω να ανυπομονώ για αυτό καθότι έχω προβλέψει εδώ και μήνες ότι θα είναι η ταινία για την οποία θα πάρει Όσκαρ ο Τομ Κρουζ – και βλέποντας το τρέιλερ και τη μεταμόρφωσή του, αρχίζω να το πιστεύω ακόμα περισσότερο. Αλλά σαν είδος ιστορίας με προβληματίζει. Και δεν είμαι και φαν του σκηνοθέτη αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση, πάντα με ανοιχτό μυαλό πάμε στα πράγματα, εξάλλου έχω σταθερά την πεποίθηση πως ο Τομ Κρουζ ξέρει τι κάνει. Θα δείξει! Το περιμένουμε τη νέα σεζόν.

Μέγιστο ντισλάικ στο VAR. Βλέπω ποδόσφαιρο πολύ σπάνια πια οπότε ξέρω πως η συζήτηση αυτή είναι μπαγιάτικη, αλλά εγώ τώρα το έφαγα στη μάπα, τώρα θα τα πω. Το λάθος είναι κομμάτι του DNA κάθε οργανωμένου αθλήματος, και η θεσμοθέτηση του VAR δεν το αποσοβεί. Λάθη υπάρχουν και τώρα, όπως και αμφισβητούμενες και ακραίες αποφάσεις, απλά τώρα αντί να γκρινιάζουμε για τον διαιτητή, γκρινιάζουμε για τον διαιτητή ΚΑΙ για το VAR.

Το οποίο επιπλέον σμπαραλιάζει το ρυθμό και τη ροή του κάθε αγώνα, κόβοντας τη φόρα της πιο αγνής στιγμής του να παρακολουθείς ποδόσφαιρο, όπως ένα γκολ. Το ποδόσφαιρο, με τη συνεχή του ροή και τα μεγάλα διαστήματα ανύπαρκτης δράσης, είναι χτισμένο γύρω από τις λιγοστές αλλά σχεδόν ηφαιστειακές εκφράσεις έκστασης. Το να συνηθίσεις να συγκρατείς κάτι μέσα σου «μπας και υπάρχει VAR» είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να συμβεί στο ποδόσφαιρο.

Οι δε «σωστές» αποφάσεις είναι συχνά τέτοιες μόνο με το γράμμα του (ψηφιακού) νόμου, και όχι με το πνεύμα του. Ποιος ζήτησε ποτέ έναν ποδοσφαιρικό Μεγάλο Αδελφό που να ακυρώνει γκολ όπως αυτό της Κροατίας με την Πορτογαλία (επειδή η μπάλα ένιωσε προσβεβλημένη από μια τρίχα που πέταγε) ή γκολ όπως της Αιγύπτου για μια φάουλ τρεις φάσεις και μια ολόκληρη ανάπτυξη γηπέδου πριν το γκολ; Κουλτούρα παρακολούθησης και ελέγχου παντού.

Dislike στην άσκοπη περαντζάδα μέσα στη συναυλία, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου 

Τι έχει πάθει το κοινό των συναυλιών; Φέτος αντιμετωπίσαμε τα ανεκδιήγητα. Παρέες με γυρισμένη την πλάτη στον καλλιτέχνη να μιλούν τόσο δυνατά, που δεν ακούγαμε τη συναυλία. Ατελείωτο μπλα- μπλα ανάμεσα στα τραγούδια για να λυθούν ζητήματα που δεν είναι η ώρα τους. Το οικονομικό και το συναισθηματικό σου πρόβλημα δεν θα το λύσεις στους Gorillaz. Το θέμα με την κολλητή σου δεν το ξεκαθαρίσεις μεγαλόφωνα στους… Cure. Πόσες φορές θα διανύσεις πίσω-μπρος μια συναυλία, και πότε προλαβαίνεις να νιώσεις τον καλλιτέχνη (τον οποίο χρυσοπλήρωσες);  Και μετά έχεις πρόβλημα με τον ήχο, το setlist, τα φωνητικά. Και αυτό δεν το ‘πε, και εκείνο δεν το έκανε, και τα ήθελα πιο θεατρικά και τα ήθελα πιο δυνατά. Οι συναυλίες δεν είναι καλοκαιρινό μπαράκι για περαντζάδα. Κάνε τη βόλτα σου πριν, αλλά όταν ξεκινήσει το σόου θέλουμε να ακούσουμε τον καλλιτέχνη. Όχι το πρόβλημά σου…

Αμ τα κινητά; Φέτος είδαμε πίσω κινητό, να παίρνει εικόνα από το μπροστά κινητό, που έπαιρνε εικόνα από το videowall, που έβγαζε ο καμεραμάν. Δηλαδή η διαμεσολάβηση της διαμεσολάβησης και ο καλλιτέχνης ένα φάντασμα, κάπου χαμένο στη μετάφραση.

Δεν του ταίριαξε του Brett Anderson το support στη Florence, να το πούμε αυτό! Χάθηκε μέσα στις στέκες με τα λουλούδια, τα τούλια και τη νεραϊδόσκονη. Καθώς και ο Matt Berninnger (των National), που προσωπικά δεν τον είδα, αλλά δεν ήταν όνομα για… ηλιοθεραπεία.