Λάικ – ντισλάικ: Από την οργή στους δρόμους της Γαλλίας μέχρι τη γκάφα του Αργυρού

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Σαγκάη, ρομπότ, κουμπιά και ιπτάμενα τρένα για τη Γεωργία Οικονόμου

Να ξεκινήσω από κάτι επίκαιρο: Επιτέλους, οι νέοι αφήνουν τις οθόνες των κινητών τους και εμφανίζονται στις οθόνες των τηλεοράσεων, όχι ως θεατές αλλά ως πρωταγωνιστές των εξελίξεων. Βγαίνουν στους δρόμους και απαιτούν να ακουστούν. Το πραγματικά ανησυχητικό δεν είναι μια γενιά που εξεγείρεται, αλλά μια γενιά που έχει μάθει να μην περιμένει τίποτα. Και όσοι προτιμούν τους νέους σιωπηλούς, μάλλον φοβούνται περισσότερο τη φωνή τους παρά το μέλλον τους.

Αυτές τις ημέρες βρίσκομαι στην Κίνα, και συγκεκριμένα στη Σαγκάη, με αφορμή τον «Ιππόλυτο» της Κατερίνας Ευαγγελάτου, που παρουσιάζεται στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Γουτζέν, μιας πανέμορφης υδάτινης πόλης, μόλις 120 χιλιόμετρα μακριά.

Μόνο που πριν φτάσω στην αρχαία ελληνική τραγωδία, έπρεπε πρώτα να διαχειριστώ ένα μικρό πολιτισμικό σοκ: η Σαγκάη ζει ήδη στο μέλλον κι εμείς στην Ελλάδα ακόμη προσπαθούμε να βρούμε πού είναι το κουμπί.
Ουρανοξύστες που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από ταινία επιστημονικής φαντασίας, φώτα, αρχιτεκτονική που αψηφά τη βαρύτητα και μια πόλη που σε κάνει να αισθάνεσαι πως προσγειώθηκες κατά λάθος μερικές δεκαετίες μπροστά.

Στο ξενοδοχείο, μάλιστα, το delivery το φέρνει ρομπότ. Ευγενέστατο, αθόρυβο, αποτελεσματικό. Δεν ζητάει φιλοδώρημα, δεν σχολιάζει την παραγγελία σου και, το κυριότερο, δεν σου τηλεφωνεί για να σε ρωτήσει σε ποιον όροφο βρίσκεσαι.

Κουρτίνες ανοίγουν – κλείνουν με κουμπιά, το καπάκι της τουαλέτας παίρνει πρωτοβουλίες, τόση πια τεχνολογία, που αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως τελικά το πιο απαρχαιωμένο αντικείμενο στο δωμάτιο είσαι εσύ.

Και μετά είναι το φαγητό. Μια αποκάλυψη από μόνο του. Λένε πως αν δεν έχεις φάει αυθεντικό κινέζικο στην Κίνα, δεν έχεις δοκιμάσει πραγματικά κινέζικη κουζίνα. Επιβεβαιώνω πανηγυρικά. Οι γεύσεις, τα αρώματα, οι υφές δεν έχουν καμία σχέση με όσα νομίζαμε πως ξέραμε. Η επιστροφή στο ελληνικό delivery προβλέπεται δύσκολη.

Αλλά εκεί που πραγματικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό ήταν στο Shanghai Museum East. Ένα εντυπωσιακό κτίριο, με υπέροχους χώρους και εξαιρετικά επιμελημένες εκθέσεις, όπου η αρχαία κινεζική τέχνη συναντά την τεχνολογία του αύριο.

Και το καλύτερο; Στην έκθεση με τις κινεζικές αρχαιότητες νοικιάσαμε ειδικά γυαλιά επαυξημένης πραγματικότητας. Έστρεφες το κεφάλι σου προς ένα έκθεμα και οι πληροφορίες εμφανίζονταν μπροστά στα μάτια σου, πάνω στους ίδιους τους φακούς. Χωρίς να ψάχνεις επεξηγηματικές πινακίδες, χωρίς να σκύβεις, χωρίς να αναρωτιέσαι τι ακριβώς κοιτάζεις.

Εδώ ακόμη και το παρελθόν παρουσιάζεται με όρους μέλλοντος. Και κάπως έτσι, φορώντας τα πιο high-tech γυαλιά της ζωής μου, περιηγήθηκα σε έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Και το κερασάκι στην τούρτα; Το μαγνητικό τρένο της Σαγκάης, που ουσιαστικά αιωρείται πάνω από τις ράγες και πιάνει τα 430 χιλιόμετρα την ώρα για πλάκα. Ναι, 430. Δεν πιστεύεις αν είσαι σε τρένο ή έχεις εκτοξευτεί στο διάστημα ένα πράμα.

Chapeau στις απανταχού κινητοποιήσεις, μαρμαροτεχνία στην Τήνο και σεμεδάκια, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το λάικ μας εννοείται στις γαλλικές κινητοποιήσεις (για την ακρίβεια, τις αυξημένες τιμές της ενέργειας, τις ελλείψεις εκπαιδευτικών και τις ανεπαρκείς σχολικές υποδομές – κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά…). Ένα έξτρα “σαπό” για την ορχήστρα που πήρε τα όργανά της και κατέβηκε στον δρόμο, δίπλα στους μαθητές. Το «Bella Ciao», η μουσική των «Avengers» και μια μελωδία από το «Hunger Games» ακούγονταν το περασμένο Σάββατο στην Πλατεία της Δημοκρατίας, στο Παρίσι. Περισσότεροι από 400 μουσικοί είχαν συγκεντρωθεί γύρω από το μνημείο της πλατείας για μια συναυλία αλληλεγγύης στις μαθητικές κινητοποιήσεις. Η πρόβα διακόπηκε από δακρυγόνα και η συναυλία ματαιώθηκε. Οι μουσικοί της Orchestre du Nouveau Monde συνέχισαν για περίπου είκοσι λεπτά να παίζουν μέσα στα αέρια, σύμφωνα με την ανακοίνωσή τους. Η ορχήστρα του Νέου Κόσμου, όνομα και πράγμα.

Βρέθηκα στην Τήνο για μια εικαστική έκθεση στο χωριό Αγάπι και, με την ευκαιρία, έκανα και τις φθινοπωρινές βόλτες μου στο νησί. Μία από αυτές με έφερε στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας στον Πύργο. Υπέροχο μουσείο, βάλτε το στη διαδρομή σας. Βλέπεις τα εργαλεία, τα σχέδια των παλιών μαστόρων, τα πήλινα προπλάσματα και μαθαίνεις πώς βγαίνει το μάρμαρο από το λατομείο, πώς το μεταφέρουν και πώς το δουλεύουν. Και μετά, περπατώντας στα χωριά, κοιτάς λίγο πιο προσεκτικά μια κρήνη ή το σκαλισμένο μάρμαρο πάνω από μια πόρτα. Έχεις πια μια ιδέα για τον κόπο και τη μαστοριά που χρειάστηκαν.

Στο πλαίσιο της επίσκεψής μας στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας, στον Πύργο της Τήνου, είδαμε και την έκθεση «Λιτανεία» του Αργύρη Ραλλιά. Ένα ξύλινο οικογενειακό εικονοστάσι από την Κύθνο, πάνω στο οποίο ανεβαίνουν αλαβάστρινα σαλιγκάρια, δίνει τον τίτλο στην έκθεση. Ο γλύπτης, που φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου, αντλεί από οικογενειακές αφηγήσεις, τη ζωή στην επαρχία και τη μαρμαροτεχνία. Ανάμεσα στα έργα, η «Αναμονή», ένα κατσικάκι πάνω σε μπετόβεργες, σχολιάζει την υπερδόμηση και τον υπερτουρισμό στις Κυκλάδες, ενώ η «Προίκα», ένα φανταστικό μαρμάρινο έργο με τη μορφή ξύλινου κομοδίνου, με μαρμάρινο σεμεδάκι, συνδέει την οικιακή μνήμη με τη γυναικεία εργασία, το τραύμα και τη βία.

Το “Reworks” της Χάρις Αλεξίου κυκλοφόρησε στην πιο ατμοσφαιρική και συλλεκτική του μορφή: σε βινύλιο. Η Αλεξίου ενώνει τη φωνή της με τον Χρήστο Μάστορα, τη διεθνή Kid Moxie και τους O.P.A. Συναντά τον ΛΕΞ στο ανέκδοτο ραπ κομμάτι «Φύγε» – μια εκρηκτική σύμπραξη με εκατομμύρια streams και views. Το δεύτερο ανέκδοτο κομμάτι, «Άσπρο φεγγάρι», είναι μια ουσάκ μπαλάντα που αναδεικνύεται μέσα από τη συγκινητική ερμηνεία της Χάρις Αλεξίου.

Αέρας επανάστασης και η επιστροφή της “Διπλωμάτισσας” για την Παναγιώτα Κλεάνθους

Το δυσβάσταχτο κόστος ζωής και η συνεχής πίεση που δέχεται η κοινωνία από τις καθόλου ιδανικές συνθήκες της καθημερινότητας, έχουν κάνει χιλιάδες πολίτες σε διάφορες χώρες και πόλεις της Ευρώπης να κατεβαίνουν στους δρόμους, διεκδικώντας ένα καλύτερο σήμερα και ένα ακόμη καλύτερο αύριο. Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Αλβανία. Μικροί και μεγάλοι, νέοι και μεσήλικες, ένωσαν τις δυνάμεις τους προσπαθώντας να κατακτήσουν αξιοπρέπεια για όλους. Το λάικ δεν πάει, προφανώς, στο πλιάτσικο και τις καταστροφές που είδαμε, οι οποίες δεν μπορούν να αμαυρώσουν τον σκοπό – όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν για αυτό – αλλά στην αφύπνιση, τη δράση και την αλληλεγγύη.

Από τους δρόμους στην TV, η σειρά “The Diplomat” – ελληνιστί “Η Διπλωμάτισσα” – επέστρεψε στο Netflix με την 4η σεζόν της και είναι πολύ δυνατή! Ο νέος κύκλος ξεκινάει εκρηκτικά με μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον της Αμερικανίδας Προέδρου σε βρετανικό έδαφος, καθώς και την κρυφή αφαίρεση ενός πυρηνικού όπλου από ρωσικό υποβρύχιο, γεγονότα που φέρνει μια σειρά από ριψοκίνδυνες αποφάσεις και ανατροπές. Η Κέιτ Γουάιλερ αναλαμβάνει για άλλη μια φορά, με τον παράδοξο τρόπο της, να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε ΗΠΑ-Βρετανία και να σώσει τη συμμαχία των δύο χωρών, που μετρά πάνω από οκτώ δεκαετίες. Αν και στην προηγούμενη σεζόν, η σειρά έκανε περίπου στη μέση μια μικρή “κοιλιά”, εδώ επανέρχεται δριμύτερη, με άπλετο σασπένς.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Ρεύμα στο φλεγόμενο Παρίσι, μοναξιές και ψηφιακή ανοησία για τη Γεωργία Οικονόμου

Το Παρίσι φλέγεται, οι δρόμοι γεμίζουν διαδηλωτές και ο Κωνσταντίνος Αργυρός τραγουδά το «Ρεύμα» μπροστά στον φωτισμένο Πύργο του Άιφελ, σαν να γυρίζει διαφήμιση για το πιο ανέμελο Σαββατοκύριακο της χρονιάς. Δεν είναι κακό να τραγουδάς όταν ο κόσμος καίγεται. Κακό είναι να μην έχεις πάρει χαμπάρι ότι καίγεται.

Όσο κι αν με εντυπωσίασε η φουτουριστική Σαγκάη, κάτι με τρόμαξε περισσότερο από την ταχύτητα με την οποία τρέχει προς το μέλλον: η μοναξιά των ανθρώπων της. Παντού κεφάλια σκυμμένα πάνω από κινητά, βλέμματα καρφωμένα σε οθόνες, ελάχιστη ανθρώπινη επαφή. Είδα πολλά ζευγάρια σε διπλανά τραπέζια να τρώνε μαζί χωρίς να ανταλλάσσουν ούτε μία κουβέντα. Δύο άνθρωποι στο ίδιο τραπέζι, αλλά ο καθένας σε διαφορετικό ψηφιακό σύμπαν.

Θα ακουστεί κάπως τώρα, αλλά όλη αυτή η υπερτεχνολογία της Ανατολής κάνει και τους ανθρώπους να φαίνονται λίγο εκτός τόπου και χρόνου. Δηλαδή αν δεν πατάνε κουμπιά μπροστά σε μια οθόνη, δεν σκαμπάζουν ρε παιδί μου. Για να κάνουν μία απλή διαίρεση, θέλουν επεξήγηση. Και εμείς του θεωρητικού είμαστε, αλλά πόσο κάνει 100 διά δύο, το ξέρουμε, δεν το πατάμε!

Ο Αργυρός αλλού τυρβάζει, ενοικιαζόμενα με θέα και παντού λεφτά, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Viral ο Κωνσταντίνος Αργυρός για όλους τους λάθος λόγους. Με την Γκίλφοϊλ τη γλίτωσε κάπως. Μετά, όμως, πόσταρε τραγουδάκι μπροστά από τον Πύργο του Άιφελ, ενώ κάπου εκεί κοντά έπεφτε ξύλο, και φυσικά ο κόσμος έπεσε να τον φάει. Κι ύστερα ήρθε η ανάρτηση με το τραγούδι «Μετανάστης», που μάλλον δεν βοήθησε την κατάσταση. Όλο λάθος. Εντάξει, δεν έκανε και έγκλημα ο Κωνσταντίνος, αλλά λίγη κοινωνική ευαισθησία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Στην Τήνο, σε μια συζήτηση του «Αόρατου Νήματος», ακούσαμε για τις δυσκολίες των ανθρώπων που συνεχίζουν να παράγουν στα νησιά. Ο κτηνοτρόφος είναι δίπλα στα ζώα του 365 μέρες τον χρόνο. Πόσοι νέοι μπορούν να συνεχίσουν αυτή τη δουλειά; Κι όσο τα τουριστικά καταλύματα πληθαίνουν, τα ζώα, οι μυρωδιές και οι ήχοι της αγροτικής ζωής γίνονται αφορμή για παράπονα. Θέλουμε ντόπια τυριά στο πρωινό μας και τοπικά προϊόντα στο τραπέζι. Θα στηρίξουμε και τους τοπικούς παραγωγούς ή στο τέλος θα μείνουν μόνο ενοικιαζόμενα με θέα;

Η φωτογραφία με τα απλωμένα χαρτονομίσματα στο τραπέζι, από τις έρευνες για το σκάνδαλο του μπάσκετ, σου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. Ειδικά όταν μετράς τα ευρώ για να βγάλεις τον μήνα, κόβεις από το σούπερ μάρκετ και αφήνεις λογαριασμούς απλήρωτους για αργότερα. Κοιτάς τόσα “μαύρα” μετρητά και σκέφτεσαι πόσα χρόνια δουλειάς αντιστοιχούν σε αυτά. Και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν μια ζωή χωρίς να καταφέρουν να βάλουν ούτε ευρώ στην άκρη.

Σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα παντού για την Παναγιώτα Κλεάνθους

Μα εχει πλέον κουράσει αυτή η κατάσταση! Κάθε μέρα ακούς και για ένα καινούργιο σκάνδαλο σ’ αυτή τη χώρα, μια καινούργια απάτη, πονηριές και κουκουλώματα. Στα πιο πρόσφατα, μέσα σε περίπου ένα 24ωρο, έσκασαν δύο μεγάλες υποθέσεις: το σκάνδαλο με τους στημένους αγώνες στο ελληνικό μπάσκετ, που οδήγησαν στη σύλληψη έξι ατόμων-παραγόντων της καλαθοσφαίρισης, και η απάτη της φοροδιαφυγής ύψους 25 εκατ. ευρώ της γνωστής αλυσίδας πίτσας “Pizza Fan”. Διαφάνεια πουθενά. Όλοι βρίσκουν τρόπους να θησαυρίζουν. Τι να πεις πια…