Παύλος Παυλίδης: Πήγαμε στην καλύτερη συναυλία της ζωής του, στο Release 2026

Δεκάδες ονόματα και φέτος στο Release Athens, που κλείνει τα 10 του χρόνια φέτος, αλλά η μέρα του φεστιβάλ για την οποία ανυπομονούσα περισσότερο από όλες, όσο περίεργο κι αν φαίνεται σε μερικούς, ήταν η ελληνική, με πρωταγωνιστή τον Παύλο Παυλίδη και τους Pan Pan και Παιδί Τραύμα. Για πολλούς λόγους. Γιατί οι στίχοι του συνοδεύουν κάθε στιγμή μας, όμορφη ή θλιμμένη, γιατί οι μελωδίες του συντροφεύουν τα βιώματα της εφηβικής και ενήλικης ζωής μας, αλλά κυρίως γιατί στις συναυλίες του εν λόγω καλλιτέχνη, ο οποίος με συνέπεια και αστείρευτη δημιουργικότητα μας προσφέρει τον καλύτερό του εαυτό εδώ και δεκαετίες, αισθάνομαι (προσωπικά μιλώντας) ζωντανή, ψυχή τε και σώματι.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, ο Παύλος Παυλίδης είναι σαν να θέτει τον πήχη όλο και πιο ψηλά κάθε χρόνο και, μάλιστα, όχι μόνο καταφέρνει να τον φτάσει, αλλά πάει ακόμα παραπέρα. Πιστή στις συναυλίες του – χειμερινές και καλοκαιρινές – τολμώ να πω πως κάθε φορά ξεπερνά τον εαυτό του και βάζει λίγη παραπάνω χρυσόσκονη στις μαγικές βραδιές του. Η συναυλία της 5ης Ιουλίου στην Πλατεία Νερού, επιβεβαίωσε όλα τα παραπάνω ξανά, με αποτέλεσμα να έχουν περάσει αρκετές ώρες από την ολοκλήρωσή της, αλλά ακόμα να παραμιλάμε: «τι ζήσαμε ρε Παύλο;».

Μα να που δεν ήταν μόνο η δική μας αίσθηση αυτή, των χιλιάδων ανθρώπων που βρεθήκαμε εκεί και μοιραστήκαμε vibes και συναισθήματα και κομμάτια του εαυτού μας. Το ίδιο ένιωσε και ο Παύλος Παυλίδης, αφού προς το τέλος της βραδιάς, λίγο πριν την εκπνοή, με μάτια γεμάτα λάμψη και χέρια μαζεμένα σαν σε προσευχή ή σαν να λέει «ευχαριστώ», εξομολογήθηκε με χαμόγελο μικρού παιδιού: «Ναι, θα το πω, αυτή ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου!». Και μαλλον είχε δίκιο! Και έγινε χαμός! Τι ανακούφιση και τι ευλογία να επιτυγχάνεται αυτή η απόλυτη σύνδεση, η συναισθηματική ευθυγράμμιση των πάνω στη σκηνή με τους κάτω από αυτήν!

Η συναυλία ήταν εξαιρετική από την αρχή μέχρι το τέλος και περιελάμβανε μια setlist διαφοροποιημένη, σε ορισμένα σημεία, από τα περσινά lives του. Ήταν ισορροπημένη, με τραγούδια από την πολύχρονη προσωπική δισκογραφία του Παύλου Παυλίδη, κομμάτια από τον τελευταίο και πιο πρόσφατο δίσκο του με τίτλο «Μπρανκαλεόνε» και «ύμνους» από την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών. Ανάμεσά τους και τα δύο «φρέσκα» τραγούδια του Παύλου Παυλίδη, που κυκλοφόρησαν μόλις μερικές μέρες πριν από τη συναυλία, τα «Πανσέληνος» και «Πόσο Ακόμη», και τα οποία κατάφεραν να γίνουν ήδη «κτήμα» του κοινού.

Η συναυλία «άνοιξε» με τα «Παράθυρα», επίσης ένα από τα νέα τραγούδια του, που κυκλοφόρησε το 2025, δίνοντας πάσα στο «Μπρανκαλεόνε» του ομώνυμου άλμπουμ και στα «Γκωγκέν», «Σόσιαλ» και «Byron» που περιλαμβάνονται σε αυτόν, στα προαναφερθέντα ολοκαίνουργια, σε ξεχωριστά «διαμάντια» των solo δίσκων του, όπως τα «Μαίρη», «Άσε με εδώ», «Μια πυρκαγιά σε ένα σπιρτόκουτο» και το σπάνιο «Τώρα που χάνεται το φως», ενώ από τα Ξύλινα Σπαθιά ακούσαμε τα δυναμικά «Τώρα αρχίζω και θυμάμαι», «Πάρε με μαζί σου», «Βασιλιάς της σκόνης» και τα πιο μπαλαντοειδή «Ατλαντίς» και «Σιωπή».

Από όλη την βραδιά, όμως, ξεχωρίζουν κάποιες συγκεκριμένες στιγμές, είτε λόγω των τραγουδιών που ακούστηκαν, είτε λόγω του θεάματος που είδαμε και του συναισθήματος που βιώσαμε. Μία από αυτές ήταν στη «Φωτιά στο λιμάνι», όπου η Πλατεία Νερου «βάφτηκε» κόκκινη, ενώ όλοι – όλοι όμως – σήκωσαν τα χέρια στον αέρα και τα κουνούσαν δεξιά και αριστερά, με απόλυτο συγχρονισμό και αρμονία. Επίσης, μεγάλη στιγμή ήταν όταν είπε πως θα παίξει ένα «χαζοτράγουδο» από τα παλιά κι αυτόν ήταν οι «Ρόδες», κομμάτι που έχουμε να ακούσουμε live χρόνια. Ο χορός κάτω ήταν τρελός, ενώ εκεί που ο Παύλος Παυλίδης έδωσε πραγματικά ρέστα στη σκηνή με τις χορευτικές του κινήσεις ήταν στις «Συμμορίες του Ασφάλτου». Άλλα τραγούδια που αποτέλεσαν highlights επειδή είχαμε πολύ καιρό να τα απολαύσουμε σε συναυλίες ήταν ο «Βροχοποιός», αλλά και το «Αερικό», ενώ άλλο σημείο στο οποίο αφεθήκαμε όλοι και γίναμε ένα, στη «Λευκή καταιγίδα», όπου κατόπιν παρότρυνσης του καλλιτέχνη, άναψαν χιλιάδες φωτάκια.

Η βραδιά έκλεισε με το «Περιμένω» και την «Τροφή για τα θηρία», αφήνοντάς μας να αιωρούμαστε σε αυτό το μαγικό σύμπαν που δημιούργησε ο Παύλος Παυλίδης για άλλη μια φορά. Στα μεγάλα «συν» αξίζει να προστεθούν τα καταπληκτικά visuals που βλέπαμε στις οθόνες και που συνόδευαν τα τραγούδια, αλλά και το γεγονός ότι στην Πλατεία Νερού βρέθηκε χθες ένα ευλαβικό κοινό, με γνώση για αυτό που ήρθε να ακούσει και με σεβασμό τόσο στον Παυλίδη, όσο και στους καλλιτέχνες που προηγήθηκαν. Οι παρευσικόμενοι ήταν λάτρεις της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής και δεν βρέθηκαν εκεί τυχαία. Αναμφισβήτητα, επρόκειτο για μία από τις πιο ολοκληρωμένες συναυλιακές εμφανίσεις του Παύλου Παυλίδη και ο ίδιος ανήκει δικαιωματικά στη σκηνή του Release, ενώ η επικοινωνιακή του διάθεση και η ενέργειά του την τοποθετούν πολύ υψηλά στο βάθρο. Γενικώς, τα τελευταία χρόνια, ο ίδιος είναι πιο εξωστρεφής στα lives του, γεγονός που ανεβάζει ακόμα παραπάνω την όλη συναυλιακή εμπειρία μας.

Η συγκεκριμένη συναυλιακή εμπειρία μας, πάντως, της 5ης Ιουλίου, ήταν αναβαθμισμένη και λόγω των performances που προηγήθηκαν του Παύλο Παυλίδη, με επιλογές απόλυτα ταιριαστές με τον headliner – άλλωστε, και οι δύο καλλιτέχνες που προηγήθηκαν, τον «μνημονεύουν» άμεσα ή έμμεσα στις μουσικές τους.

Ο λόγος για τον Pan Pan, που βγήκε αμέσως πριν και παρέα με τις Vassilina και Καλλιόπη Μητροπούλου, μας ξεσήκωσαν με τις ηλεκτρονικές μελωδίες τους. Από την κλασσική και άκρως αθηναϊκή «Ανισόπεδη ντίσκο» και το γεμάτο ένταση «Χτύπα με σαν ρεύμα», μέχρι τα καινούργια «Είναι η αγάπη» (με έκπληξη την guest εμφάνιση της Nalyssa Green) και «Το νιώσιμο», δημιούργησε ένα άκρως χορευτικό κλίμα, με vibes που ισορροπούν ανάμεσα στη νοσταλγία και τον σύγχρονο αστικό ήχο. Νωρίτερα, είχε «στρώσει το χαλί» το Παιδί Τραύμα, που παρά τον καυτό ήλιο, ξεσήκωσε το κοινό που μαζεύτηκε από το απόγευμα για να τον απολαύσει, με τους ποιητικούς, υπαρξιακούς στίχους του και τους ποπ ήχους του. Η ελληνική εναλλακτική μουσική σκηνή, στα καλύτερά της!

Ζήσαμε κάτι πραγματικά υπέροχο, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό. Until next time, ραντεβού στα Bora Bora!