Τι έγινε στο Λας Βέγκας με τους Metallica: Το υπερθέαμα που εντυπωσίασε και δίχασε

Είδαμε τους Metallica στην Αθήνα και το θέαμα ήταν καταιγιστικό. Η ένταση, το μέγεθος της παραγωγής και η δύναμη με την οποία τα τραγούδια έφτασαν στις κερκίδες του ΟΑΚΑ έκαναν τη βραδιά μια απόλυτη επίθεση στις αισθήσεις. Γνωρίζοντας ήδη ότι η μπάντα θα εμφανιζόταν στη Σφαίρα (Sphere) του Λας Βέγκας, μπορούσαμε περίπου να φανταστούμε τη συνέχεια. Οι Metallica έχουν αρκετή σκοτεινή εικονογραφία στο οπλοστάσιό τους για έναν χώρο που μπορεί να μετατρέψει ένα εξώφυλλο δίσκου σε 10όροφο κτίριο. Το «mind-blowing», που λένε οι φίλοι μας οι Αμερικανοί, θέαμα έμοιαζε σχεδόν προδιαγεγραμμένο.

Η πρεμιέρα του «Life Burns Faster», της σειράς εμφανίσεων των Metallica στη Σφαίρα του Λας Βέγκας, επιβεβαίωσε τις προσδοκίες και άνοιξε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Οι ανταποκρίσεις περιγράφουν μια μπάντα σε εξαιρετική φόρμα και μια παραγωγή τόσο επιβλητική, που κάποιες στιγμές οι τέσσερις μουσικοί μοιάζουν με μινιατούρες μέσα στον γιγάντιο ψηφιακό κόσμο που τους περιβάλλει.

Όταν έφτασε η βραδιά της πρεμιέρας το Λας Βέγκας ντύθηκε στα μαύρα. Το Rolling Stone περιγράφει τη Στριπ γεμάτη μαύρα μπλουζάκια των Metallica – στα καζίνο, στις πισίνες, ακόμη και στις γόνδολες του Venetian. Η μπάντα ονόμασε την παρουσία της στην πόλη «takeover», οργανώνοντας θεματικά μπαρ για τους οπαδούς, ένα μεγάλο προσωρινό κατάστημα merch, εκθέσεις, μέχρι και… αιμοδοσία (σε συνεργασία με τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό και το ίδρυμά τους All Within My Hands). Οι συναυλίες γίνονται αφορμή για ένα ολόκληρο ταξίδι στον κόσμο των Metallica.

Οι αρχικά οκτώ εμφανίσεις έγιναν 24, με το πρόγραμμα να φτάνει έως τον Μάρτιο του 2027 και το Louder να αναφέρει ότι όλη η σειρά είναι sold out. Στην αγορά μεταπώλησης, σύμφωνα με τη San Francisco Chronicle, τα εισιτήρια έφταναν από εκατοντάδες έως αρκετές χιλιάδες δολάρια. Για ορισμένες επόμενες βραδιές, οι φθηνότερες διαθέσιμες θέσεις ξεκινούσαν περίπου από τα 500 δολάρια, όπως καταγραφόταν στο δημοσίευμα της 4ης Οκτωβρίου.

Δονείται το “είναι” σου μέσα στη Σφαίρα

Στη Σφαίρα δεν πήγαμε. Είδαμε τα στιγμιότυπα που κυκλοφόρησαν στο Instagram και διαβάσαμε τις ανταποκρίσεις όσων βρέθηκαν εκεί. Όλοι επιμένουν ότι το υλικό στα social δεν μεταφέρει ούτε στο ελάχιστο την πραγματική αίσθηση της εμπειρίας.

Τα τεχνικά χαρακτηριστικά της Σφαίρας εξηγούν το μέγεθος της εμπειρίας. Το κτίριο φτάνει περίπου τα 112 μέτρα ύψος και τα 157 μέτρα πλάτος, με 17.600 καθίσματα και συνολική χωρητικότητα έως 20.000 θεατές, ανάλογα με τη διαμόρφωση. Η εσωτερική οθόνη LED καλύπτει περίπου 15.000 τετραγωνικά μέτρα, με ανάλυση 16K επί 16K, και εκτείνεται πάνω και γύρω από το κοινό. Εξωτερικά, η επιφάνεια προβολής – η λεγόμενη Exosphere – καλύπτει σχεδόν 54.000 τετραγωνικά μέτρα, μετατρέποντας ολόκληρο το κτίριο σε κινούμενη εικόνα.

Πίσω από την εσωτερική οθόνη βρίσκεται το Sphere Immersive Sound, ενώ 10.000 καθίσματα διαθέτουν απτική τεχνολογία, μεταφέροντας δονήσεις στο σώμα. Έτσι, η ομάδα παραγωγής μπορεί να συγχρονίσει τη μουσική και τις προβολές με μια αίσθηση που φτάνει κυριολεκτικά μέχρι το κάθισμα του θεατή.

Αυτό αλλάζει κάπως την ιεραρχία των θέσεων. Όπως παρατηρεί το Rolling Stone, οι ψηλότερες κερκίδες μπορούν να προσφέρουν καλύτερη εποπτεία του θεάματος. Άρα εκείνος που κάθεται στην κερκίδα έχει πιο εντυπωσιακή γωνία θέασης από εκείνον που βρίσκεται στην αρένα. Κοντά στη σκηνή βλέπεις ευκολότερα τους μουσικούς· ψηλότερα αντιλαμβάνεσαι την έκταση του ψηφιακού κόσμου που ανοίγεται γύρω τους. Σε κάθε τραγούδι, όμως, δεν ξέρεις πού να κοιτάξεις.

Ο Κθούλου βγήκε βόλτα στο Λας Βέγκας

Το πιο πολυσυζητημένο πλάσμα της πρεμιέρας δεν ήταν ο Χέτφιλντ, αλλά ο… Κθούλου. Το Pitchfork στάθηκε στον γιγάντιο ήρωα του Λάβκραφτ που εμφανίστηκε στο «The Call of Ktulu», μαζί με τεράστιες επιτύμβιες πλάκες και βιτρό. Η μπάντα που πάντοτε αγαπούσε το θέαμα βρήκε στη Σφαίρα χώρο για να μεγεθύνει τις πιο μακάβριες εικόνες της.

Στο ορχηστρικό «The Call of Ktulu», από το άλμπουμ Ride the Lightning, ο Κθούλου αναδύεται από τον ωκεανό και φτάνει στη Στριπ, σπέρνοντας την καταστροφή. Η απειλή που επί δεκαετίες άφηνε η μουσική στη φαντασία του ακροατή αποκτά τώρα συγκεκριμένο σώμα, πλοκάμια και διαστάσεις κτιρίου.

Οι εικόνες ακολουθούν συχνά το περιεχόμενο των τραγουδιών. Το «For Whom the Bell Tolls», με την αναφορά του στον Ισπανικό Εμφύλιο και στον Χέμινγουεϊ, συνοδεύεται από μια βομβαρδισμένη εκκλησία και τη θέα από το πιλοτήριο πολεμικού αεροσκάφους. Στο «Ride the Lightning», οι θεατές βρίσκονται οπτικά στην ηλεκτρική καρέκλα. Στο «One», μια έκρηξη μετατρέπει τους στρατιώτες σε κινούμενους σκελετούς. Στο «The Day That Never Comes», ο χρόνος κυλά μέσα σε γιγάντιες κλεψύδρες, ενώ στο «One» οι πολεμικές σκηνές συνοδεύονται και από δονήσεις στα καθίσματα. Η τεχνολογία διαθέτει τεράστιες δυνατότητες!

Και η μουσική;

Οι δύο πρώτες βραδιές ακολούθησαν το «No Repeat Weekend», με διαφορετικά τραγούδια την Πέμπτη και το Σάββατο. Στις 30 επιλογές τους, οι Metallica συνδύασαν τα «Enter Sandman», «One» και «Master of Puppets» με λιγότερο συχνά παιγμένα κομμάτια, όπως το «Devil’s Dance», το «The Outlaw Torn» και το δεκάλεπτο «…And Justice for All». Το Master of Puppets, που φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια, και το Black Album είχαν ισχυρή παρουσία.

Η ακουστική της Σφαίρας έχει σημασία! Πίσω από τη γιγάντια οθόνη της βρίσκεται ένα ηχητικό σύστημα σχεδιασμένο ειδικά για το καμπύλο εσωτερικό της. Το Sphere Immersive Sound περιλαμβάνει περίπου 1.600 μόνιμα εγκατεστημένες μονάδες ηχείων και συνολικά 167.000 επιμέρους μεγάφωνα με ανεξάρτητη ενίσχυση. Η τεχνολογία «3D Audio-Beamforming» κατευθύνει ψηφιακά τον ήχο προς συγκεκριμένες περιοχές του κοινού, περιορίζοντας τις ανεπιθύμητες ανακλάσεις, ενώ η «Wave Field Synthesis» επιτρέπει τη δημιουργία εικονικών ηχητικών πηγών σε συγκεκριμένα σημεία του χώρου. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του συστήματος, στόχος είναι η ομοιόμορφη ηχητική κάλυψη και η διατήρηση της καθαρότητας ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες θέσεις.

Η εμπειρία των Metallica συνεχίζεται και εκτός σκηνής. Στο Black Box, όσοι αγόρασαν τα αντίστοιχα VIP πακέτα μπορούσαν να δουν αντικείμενα από την ιστορία της μπάντας, χειρόγραφους στίχους και το μπάσο του Cliff Burton, να ακούσουν σπάνιες ηχογραφήσεις και να παίξουν πραγματικές κιθάρες των μουσικών. Στα ντραμς του Ulrich μπορούσαν να φωτογραφηθούν, αλλά μπαγκέτες δεν δίνονταν. Ακόμη και στον πλανήτη Metallica, κάποιος πρέπει να προστατεύει τα τύμπανα.

Πού κοιτάμε τελικά;

Το είχαμε σκεφτεί και στο ΟΑΚΑ: όσο μεγαλώνει η παραγωγή, τόσο πιο εύκολα τα εφέ μπορούν να καταπιούν ένα συγκρότημα. ‘Η να καθορίσουν την εμπειρία μας. Οι εποχές που ένα στάδιο δονούνταν χωρίς χιλιάδες κινητά υψωμένα προς τη μπάντα, μοιάζουν μακρινές και οι νεότεροι συναυλιόφιλοι δεν τις γνωρίζουν καν. Η μουσική εξακολουθεί να μας παρασύρει, αλλά η προσοχή μας σκορπίζεται – συχνά εις βάρος της μπάντας. Στη Σφαίρα, αυτή η διάσπαση αποτελεί μέρος του ίδιου του αρχικού σχεδιασμού. Είναι μια πρόβλεψη για το συναυλιακό μας μέλλον;

Η κοινότητα των φανς της μπάντας πάντως παραμένει ισχυρή. Έξω από τη Σφαίρα, οι φανς των Metallica με τα μαύρα μπλουζάκια συνέχισαν τη βραδιά τους στα καζίνο του Λας Βέγκας, όπως περιγράφει το Rolling Stone. Είχαν ταξιδέψει από διαφορετικές πόλεις, είχαν κανονίσει να συναντηθούν, είχαν φέρει μαζί μέχρι και τα παιδιά τους. Οι συναυλίες των Metallica εξακολουθούν να δίνουν σε αυτή την κοινότητα έναν τόπο συνάντησης, όσο κι αν αλλάζει το θέαμα πάνω στη σκηνή. Σε αυτό το κοινό απευθύνθηκε ο Hetfield μετά το «Blackened», στην αρχή της δεύτερης βραδιάς, λέγοντας: «Είστε μαζί μας; Εμείς είμαστε οι Metallica, κι εσείς το ίδιο».

Ένας φαν, πάντως, έγραψε αυτό που μάλλον σκέφτηκαν πολλοί βλέποντας τα στιγμιότυπα online: «Μακάρι να είχα αρκετά χρήματα, για να μπορούσα να πάω».