ΝΟΥΜΕΡΟ 21: Εκεί που η σιωπή γίνεται κραυγή

Το θέατρο για μένα ποτέ δεν υπήρξε απλά ένα επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος να υπάρχω. Είναι σπίτι και πατρίδα. Ένας τόπος που αναπνέω ελεύθερα. Εκεί που χωράνε όλες μου οι εκδοχές. Εκεί που ακουμπάω τις αγωνίες μου, τις αξίες μου, την αισθητική-ηθική μου. Εκεί όπου αναμετριέμαι με όσα εμπειρικά γνωρίζω, με όσα αγνοώ και μηδενίζω πάντα το κοντέρ ψάχνοντας σαν παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο. Όταν ανιχνευτικά εισχωρώ σε ένα καινούργιο έργο-κόσμο,είτε σαν ηθοποιός, είτε σα σκηνοθέτρια, έρχομαι με τις αποσκευές μου αλλά απαλλαγμένη από τα κιλά μου. Αναζητώ τη μεταμόρφωση. Τις ποιότητες των ηρώων μου και το «ψυχοβιογραφικό» τους.

Μου αρέσει η «ανθρωπίλα». Οι αντιφάσεις μας. Το φως και το σκοτάδι. Οι ανάγκες. Οι ρωγμές. Η ευθραυστότητα. Το δίκιο. Μα πιο πολύ από όλα με γοητεύει αυτό που δε φαίνεται. Τα απόκρυφα εκείνα που συνέβησαν πριν τις πράξεις και τις διαμόρφωσαν. Ακόμα και η βία πριν αποχτήσει ορατότητα, έχει ήδη εγκατασταθεί εντός μας.

Το ΝΟΥΜΕΡΟ 21, είναι εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός που συνέβηκε στην Αθήνα το 1989. Tο έργο παρακολουθεί την πορεία μιας γυναίκας που ξεπερνά τα όρια της χωρίς επιστροφή. Δε με ενδιαφέρει να αναπαραστήσω απλώς ένα έγκλημα. Με ενδιαφέρει να φωτίσω τη διαδρομή που προηγείται. Τι συμβαίνει μέσα στον ψυχισμό ενός ανθρώπου όταν η βία επαναλαμβάνεται; Πόσο αντέχει; Πότε η σιωπή γίνεται κραυγή; Και πώς μπορεί ένα θύμα να βρεθεί, ξαφνικά, στη θέση του θύτη;

Κάπως έτσι πλησίασα ευλαβικά το ΝΟΥΜΕΡΟ 21, της φίλης πια, Χριστίνας Λαμπούση. Δε θέλω να αφηγηθώ μια αληθινή ιστορία ακόμα ενός εγκλήματος, δε με αφορά. Θέλω να κοιτάξω πίσω από το έγκλημα. Να διεισδύσω στις διαδρομές του νου και της ψυχής που οδήγησαν εκεί. Να μελετήσω τις σχέσεις εξουσίας που οδηγούν στη χειραγώγηση, στην απομόνωση, στην οικονομική εξάρτηση, στο φόβο, στην απειλή, στη ψυχολογική, λεκτική και σωματική βία. Να εξετάσω πως ένας άνθρωπος μπορεί να μετακινηθεί βήμα-βήμα, από τη θέση του θύματος στη θέση του θύτη. Να κοιτάξω κατάματα την πατριαρχεία και να φτάσω στον πυθμένα της ρίζας της. Όχι για να κρίνω. Το θέατρο δεν είναι δικαστήριο αλλά για να προβληματιστώ και να προβληματίσω.

Από ακριβώς αυτή την αφετηρία σκηνοθετώ όλα τα έργα που οι συγγραφείς μου εμπιστεύονται. Ξύνω μανιωδώς την επιφάνεια μέχρι να φτάσω στα απόκρυφα. Στα αδιόρατα κίνητρα, τις υποσυνείδητες και ασυνείδητες διαδρομές των ηρώων. Να φωτίσω τις εκκωφαντικές σιωπές τους, να σκιτσάρω τα μοτίβα και την αλληλουχία των γεγονότων όχι σε ένα θεωρητικό σχήμα αλλά με πραγματική περιέργεια, ευθύνη, ευαισθησία και χωρίς καμία βεβαιότητα. Αυτή η «ψυχαναλυτική» ματιά, είναι που με ιντριγκάρει. Αυτό πιστεύω είναι και το θέατρο που χρειαζόμαστε στην εποχή που ζούμε.

Μου είναι πολύ εύκολο να οσμιστώ τις αγωνίες των ηθοποιών. Πρώτη ιδιότητα μου αυτή είναι, της ηθοποιού. Ξέρω πόσο γενναίοι πρέπει να είναι οι ηθοποιοί για να ενσαρκώνουν δανείζοντας τη ψυχή τους, το σώμα τους, τη φωνή τους, την ύπαρξη τους στους ήρωες τους. Κάθε ρόλος μια μικρή κατάδυση σε μια άλλη ζωή και μετά επιστροφή στη δική μας. Ακριβώς για αυτό πιστεύω στη βαθιά εμπιστοσύνη που χτίζεται μεταξύ ηθοποιού και σκηνοθέτη. Είναι μια βουτιά στα βαθιά και αν και δεν υπάρχει «ψυχοβυθόμετρο» όσα πιο πολλά μέτρα βάθος είναι η βουτιά, τόσοι οι θησαυροί που ανακαλύπτεις. Θέλω να δουλεύω με ανθρώπους που να μοιραζόμαστε ένα κοινό όραμα, που γουστάρουν να ρισκάρουν, να ξεβολεύονται και να παίζουν σαν παιδιά. Και ναι πιστεύω στην ομαδικότητα και ουδόλως με νοιάζει αν ακούγεται κλισέ. Το θέατρο είναι ομαδικό σπορ. Αν χάσω αυτή μου τη ρομαντικότητα και βυθιστώ στη ματαιότητα σε μια εποχή που ήδη μοιάζει να χάνει τον προσανατολισμό της, πώς θα κοιτάω στα μάτια το παιδί μου. Πιστεύω στους εμπνευστικούς σκηνοθέτες-δασκάλους μόνο από αυτούς αναπτύχθηκα, και όχι από τους τροχονόμους- παρκαδόρους.

Προσπαθώ να νοηματοδοτήσω το θέατρο και τη ζωή μου με την αγωνία να είμαι εν κινήσει, να αναπτύσσομαι σε όλα τα επίπεδα. Να εξελίσσομαι και να μαθαίνω.

Πέτρα που θέλει να κυλά, ποτέ δε χορταριάζει…

Το «ΝΟΥΜΕΡΟ 21» της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή, παρουσιάζεται από τις 17 Οκτωβρίου στο Μικρό Γκλόρια.

Στην παράσταση παίζουν οι Δημήτρης Καραβιώτης, Ξένια Κουτσουμπού και Λεωνίδας Λεοντιάδης, ενώ ο Φώτης Λαζάρου εμφανίζεται σε βιντεοκλήση.

• Πρεμιέρα: Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026, στις 18:00
• Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 18:00
• Θέατρο: Μικρό Γκλόρια
• Διάρκεια: 90 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
• Εισιτήρια: Από 10 ευρώ
• Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/noumero-21/