Νέες ταινίες: Στο δυναμικό “Αριστερό Μου Χέρι”, ο δημιουργός του “Anora” επανενώνεται με την παλιότερη συνεργάτριά του

Οι αίθουσες ήταν γεμάτες το φετινό εορταστικό διάστημα και όχι μόνο για μία ταινία. Προφανώς τη μερίδα του λέοντος είχε ο “Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή που με 160.000 εισιτήρια ξεπέρασε ακόμα και το σύνολο του ανοίγματός του φτάνοντας τις 380.000.

Η έτερη ντόπια παραγωγή που έχει εξελιχθεί σε τεράστια επιτυχία είναι τα “Κάλαντα των Χριστουγέννων” (που τουλάχιστον είναι και αξιοπρεπής, προσεγμένη ταινία) που έχουν φτάσει τις 436.000 εισιτήρια. Ευχάριστη έκπληξη το μέγεθος στο οποίο έφτασε τελικά αυτή η επιτυχία.

Όμως συναντάμε σουξέ σε διάφορα επίπεδα. Το “Father Mother Sister Brother” του Τζιμ Τζάρμους παίζοντας απέναντι σε ισχνό ανταγωνισμό στο φεστιβαλικό βεληνεκές, εκμεταλλεύτηκε την απουσία ανταγωνισμού, την αγάπη προς τον σκηνοθέτη, και την κουβέντα γύρω από ταινία από τη Βενετία, έχοντας κόψει πάνω από 25.000 εισιτήρια σε ένα δεκαήμερο.

Στις 25.000 κινείται και άλλη μια mid-budget επιτυχία, η “Αγγελία” με Αμάντα Σέιφριντ και Σίντνεϊ Σουίνι που μόλις πήρε το πράσινο φως για σίκουελ, ενώ η εξαιρετική “Σπασμένη Φλέβα” του Γιάννη Οικονομίδη προχωρά ακόμα, πλησιάζοντας τις 150.000 (τεράστιο σύνολο), λίγο πιο πίσω από τα μάλλον ντεμί 155.000 εισιτήρια του “Avatar: Φωτιά και Στάχτη” που όμως θα συνεχίσει να κινείται για διάστημα περισσότερο από το τυπικό μπλοκμπάστερ.

Στις ταινίες αυτής της εβδομάδας ξεχωρίζει η πρόταση της Ταϊβάν για τα Όσκαρ, που επανενώνει τον πολυ-οσκαρούχο Σον Μπέικερ του “Anora” με την Σι-Τσινγκ Τσου, με την οποία ο Μπέικερ είχε συν-σκηνοθετήσει μια από τις πρώτες ταινίες της καριέρας του. Μαζί, ένα δυσβάσταχτο, λογοτεχνικής προέλευσης δράμα με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς.

Επίσης, νέος Τζέραρντ Μπάτλερ, αλλά και κινηματογραφική αναβίωση για το καλτ “Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή”.

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Κριτική

Είναι δυνατή η ιδέα ενός μικρού κοριτσιού που έχει πειστεί πως το να είναι αριστερόχειρη είναι πρακτικά διαβολικό και άρα προσπαθεί επίμονα να γίνει με το ζόρι δεξιόχειρη. Quirky στην επιφάνεια αλλά που συμβολικά, στα χέρια της Σι-Τσινγκ Τσου, γίνεται όχημα για μια φρενήρη, χαριτωμένη – αν και σε αρκετά σημεία αναίτια φορτωμένη – οικογενειακή περιπέτεια πάνω στο να βρίσκεις τη θέση σου στον κόσμο.

Ιστορίες για τέτοιους χαρακτήρες συναντάμε εξάλλου μονίμως στην φιλμογραφία της Τσου που, κυρίως ως παραγωγός, έχει μια πολυετή συνεργασία με τον Σον Μπέικερ, τον σύγχρονο θρύλο του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά που πέρσι θριάμβευσε σε Κάννες και Όσκαρ με το “Anora”. Ο Μπέικερ κι η Τσου είχαν συν-σκηνοθετήσει πριν 20-και-κάτι χρόνια το θαυμάσιο, αγνά no budget ανεξάρτητο θαύμα “Take Out”, για ένα κινέζο ντελιβερά σε μια μέρα του στη Νέα Υόρκη.

Η έκτοτε καριέρα του Μπέικερ είναι γεμάτη με ήρωες του περιθωρίου και τις ιστορίες τους, δοσμένες με καθόλου εξωτικό, αλλά βαθιά κατανοητικό και ανθρωπιστικό βλέμμα. Τώρα η Τσου, που στο μεταξύ διετέλεσε παραγωγός στα αριστουργήματα “Tangerine” και “The Florida Project” του Μπέικερ, πραγματοποιεί το σόλο σκηνοθετικό ντεμπούτο της, με μια ιστορία που μοιάζει να προέρχεται από το ίδιο αυτό αισθητικό και κοσμοθεωρητικό σύμπαν.

Μια ταινία που χαρτογραφεί προσωπικές διαδρομές μέσα σε ένα σύμπαν από τη φύση του θορυβώδες και γεμάτο κίνηση, που εξαναγκάζει τις τρεις ηρωίδες να ακολουθήσουν – και να βρουν τα πατήματά τους τρέχοντας. Η μητέρα ανοίγει μια καντίνα, η μία κόρη πιάνει δουλειά σε ψιλικατζίδικο και η μικρή ξεκινά σχολείο, σε αυτό το νέο ξεκίνημα μιας οικογένειας στην Ταϊπέι.

Η ταινία αγκαλιάζει τη βοή και την καθημερινότητα στα όρια του πανικού, με μια παλέτα ζωηρών (αν όχι και αιχμηρών) χρωμάτων μέσα από την οθόνη του κινητού με το οποίου έχει γυριστεί. Εκεί μέσα, μαζί με τους περιφερειακούς χαρακτήρα που κατοικούν αυτό τον κόσμο, αλλά και μυστικά τα οποία απειλούν την όποια αίσθηση εύθραυστης ισορροπίας, σχηματίζεται μια γλυκιά όσο και μανιώδης ιστορία ενηλικίωσης.

Με τον Μπέικερ να γράφει το σενάριο μαζί με την Τσου, και να μοντάρει την ταινία ο ίδιος (όπως και το “Anora”), μπορούμε να δούμε τα δαχτυλικά του αποτυπώματα όχι μόνο στην ευρύτερη προσέγγιση του φιλμ, αλλά τελικά και στον ρυθμό του. Είναι μια ταινία που θα ζούσε με λιγότερα επεισόδια ή με μια περιστασιακή αίσθηση ξεμπουκώματος, αλλά που εν τέλει καταφέρνει να ισορροπήσει το παιδικό βλέμμα δέους με μια πιο ώριμη, ανάμεσα-στις-γραμμές δραματική ανάγνωση.

Και, καθώς το φιλμ επιλέγεται στην βραχεία λίστα των 15 ταινιών προς τη διεκδίκηση του Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, ανακοινώνει την (εκ νέου) άφιξη μιας αξιοσημείωτης φωνής προς ένα σινεμά που δημιουργούν πλέον ελάχιστοι.

Κριτική

Αν νομίζατε ότι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ για τη νεοϋορκέζικη indie μουσική σκηνή των ‘00s μπορεί να γίνεται επαναλαμβανόμενο, τότε δεν φαντάζεστε τι άλλο ετοίμασε για εμάς ο Ντίλαν Σάουδερν. Ο σκηνοθέτης βιντεοκλίπ (Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, LCD Soundsystem, Bjork, blur) και μουσικών ντοκιμαντέρ (το προαναφερθέν Meet Me in the Bathroom) δοκιμάζεται στην κινηματογραφική μεταφορά ενός ζόρικου κειμένου, κυρίως λόγω της εσωτερικότητάς του και της έλλειψης συμβατικής δομής.

Η ιστορία ενός πατέρα βαθιά βυθισμένο σε θρήνο λόγω της απώλειας της γυναίκας του, ίσως στα χαρτιά να προσφέρεται για το άγγιγμα ενός σκηνοθέτη με εντυπωσιακές οπτικές ιδέες, όπως ο Σάουδερν, όμως στην πραγματικότητα θα χρειαζόταν ίσως ένα πιο στιβαρό (για να μη πω ακαδημαϊκό) βλέμμα ώστε να υπάρχει έλεγχος ενός αφηγηματικά ασχημάτιστου υλικού.

Όπως αναμενόταν, ο Σάουδερν προσφέρει μια σειρά από καδραρίσματα που φωνάζουν, προκειμένου να αναπαραστήσει έννοιες σαν το πένθος και την κατάθλιψη. Όμως η ταινία δεν έχει πού να πάει στα αλήθεια, επιστρέφοντας διαρκώς στα ίδια μοτίβα μέχρι πλήρους εξάντλησης.

Την ίδια ώρα, ο Κάμπερμπατς εξυπηρετεί απόλυτα τον ρόλο, βρίσκοντας μια φλέβα θλίψης και μανίας χωρίς ποτέ να χάνει την τραγικότητα ούτε την ανθρωπιά του. Έχει όμως να παίξει απέναντι όχι ακριβώς σε μια σχηματισμένη ταινία, όσο απέναντι σε ιδέες, σε έννοιες, σε σύμβολα. Ένα κοράκι, που έρχεται ως απρόσμενος επισκέπτης για να αναπαραστήσει τα κεντρικά μοτίβα της ταινίας (είναι το κυριολεκτικό «πράγμα με φτερά» του τίτλου) προσφέρει μια αλληγορία προφανή και καθόλου εξελισσόμενη ή οξυδερκή.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ με ομολογουμένως περιστασιακές εντυπωσιακές στιγμές – αιχμηρές, εκφραστικές, ακόμα και αγνά εφιαλτικές – που όμως δεν δένει ποτέ σε ένα αληθινό σύνολο.

Προβάλλονται επίσης

Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή; Πρώτο Μέρος: Τέσσερις γυναίκες, μεγαλωμένες σε ορφανοτροφείο, ξανασυναντιούνται μετά από χρόνια. Μια παλιά υπόσχεση τις δένει: να εκδικηθούν τον Γεράσιμο Μαντά, τον άντρα που σημάδεψε την παιδική τους ηλικία. Με αρχικό στόχο ένα προσεκτικά οργανωμένο σχέδιο, γρήγορα θα βρεθούν αντιμέτωπες με την πραγματικότητα: τίποτα δεν συμβαίνει όπως το είχαν φανταστεί. Κινηματογραφική μεταφορά της καλτ τηλεοπτικής επιτυχίας, με νέο καστ.

Το Μυστηριώδες Βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο: Το 1928, καθώς μια άγνωστη ασθένεια αρχίζει να εξαπλώνεται σε μια μικρή πόλη ορυχείων στην έρημο της Χιλής, οι ομοφυλόφιλοι άνδρες κατηγορούνται ότι τη μεταδίδουν μέσω των ματιών τους. Η δωδεκάχρονη Λίντια, το μοναδικό κορίτσι στην κοινότητα, ξεκινά την αναζήτηση της αλήθειας.

Greenland 2: Τα επιζώντα μέλη της οικογένειας Γκάριτι πρέπει να αφήσουν την ασφάλεια του καταφυγίου τους στη Γροιλανδία και να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι για να βρουν ένα νέο σπίτι. Ο Τζέραρντ Μπάτλερ επιστρέφει στο σίκουελ της περιβαλλοντικής περιπέτειας.

Primate: Οι τροπικές διακοπές μία παρέας φίλων μετατρέπονται σε μία εφιαλτική ιστορία τρόμου και επιβίωσης. Περιπέτεια τρόμου.

Ο Σούπερ Τσάρλι: Ο δεκάχρονος Βίλλυ ονειρεύεται να πολεμήσει την εγκληματικότητα στο πλευρό του αστυνομικού πατέρα του. Όλα όμως αλλάζουν όταν γεννιέται ο μικρός του αδερφός Τσάρλι – ένα μωρό με πραγματικές υπερδυνάμεις. Παιδική περιπέτεια κινουμένων σχεδίων.