Η επιμονή της συντροφικότητας: Γιατί το “Θέλω να σου κρατάω το χέρι” αντέχει στον χρόνο

Το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» του Τάσου Ιορδανίδη εξελίσσεται πια σε θεατρικό φαινόμενο και η πορεία του μοιάζει να διαψεύδει κάθε λογική «κύκλου ζωής» μιας σύγχρονης θεατρικής παραγωγής. Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, η παράσταση συνεχίζει ακάθεκτη, επεκτείνοντας μάλιστα το αποτύπωμά της και στο 2026, με νέες επιπλέον παραστάσεις που είναι διαθέσιμες μέσω της more.com.

Το μυστικό της; Η βαθιά αναγνωρίσιμη θεματική της και στη σπάνια σκηνική χημεία των δύο ερμηνευτών. Το ερμηνευτικό δίδυμο Τάσος Ιορδανίδης – Θάλεια Ματίκα παραμένει ο βασικός πυλώνας μιας παράστασης που ακουμπά με ειλικρίνεια τις ρωγμές των ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες συγκινήσεις ή διδακτισμούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το καλοκαίρι η παράσταση βγαίνει εκτός Αθηνών και ετοιμάζεται να ταξιδέψει σε πόλεις σε όλη την Ελλάδα, επιχειρώντας να συναντήσει το κοινό της περιφέρειας. Μια κίνηση που έρχεται ως φυσική εξέλιξη ενός έργου που εδώ και χρόνια δημιουργεί ένα σταθερό, πιστό κοινό και εκτός των στενών ορίων της πρωτεύουσας.

Θέλω να σου κρατάω το χέρι: Το κοινό δεν επιστρέφει απλώς για να «ξαναδεί» το έργο, αλλά για να το ξαναζήσει

Η επιτυχία του έργου επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για μια παράσταση που έχει ξεπεράσει το στάδιο της επιτυχίας και έχει περάσει στη σφαίρα της θεατρικής συνήθειας – με την καλή έννοια. Το κοινό δεν επιστρέφει απλώς για να «ξαναδεί» το έργο, αλλά για να το ξαναζήσει.

Η δραματουργική συνθήκη είναι φαινομενικά απλή: ένα δωμάτιο ξενοδοχείου ημιδιαμονής, ένας άντρας και μια γυναίκα, δύο «παράνομοι» εραστές που συναντιούνται σε έναν χώρο προσωρινό και ουδέτερο. Εκεί, όμως, ξεδιπλώνεται ένα σκληρό συναισθηματικό και ψυχολογικό “bras de fer“, όπου κανείς δεν έχει απόλυτο δίκιο και κανείς δεν είναι αθώος. Είναι και οι δύο γονείς. Είναι και οι δύο εγκλωβισμένοι. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη.

Η σκηνοθεσία της Θάλειας Ματίκα αποφεύγει τη μελοδραματική υπερφόρτιση και εστιάζει στην ακρίβεια: στις παύσεις, στις αποσιωπήσεις, στη σωματικότητα των δύο προσώπων που βρίσκονται ταυτόχρονα «απέναντι» και «δίπλα». Το έργο δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις, αλλά να θέσει ερωτήματα γύρω από τη συντροφικότητα, τη φθορά του έρωτα, την ανάγκη για επικοινωνία και την αγωνιώδη προσπάθεια να κρατηθεί κάτι ζωντανό μέσα στον χρόνο.

Η αναφορά στο τραγούδι των Beatles *I Want to Hold Your Hand* δεν λειτουργεί ως νοσταλγικό εύρημα, αλλά ως υπόγεια μεταφορά: η απλή, σχεδόν παιδική ανάγκη για επαφή και εγγύτητα μεταφέρεται σε έναν κόσμο ενηλίκων, γεμάτο ενοχές, υποχρεώσεις και συναισθηματικά αδιέξοδα.

Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος ο Τάσος Ιορδανίδης, το έργο περιέχει έντονα “δραματοποιημένα βιογραφικά στοιχεία”, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση αλήθειας χωρίς να εγκλωβίζει την παράσταση στον αυτοαναφορικό χαρακτήρα. Αντίθετα, η προσωπική εμπειρία μετατρέπεται σε συλλογικό βίωμα, στο οποίο ο θεατής αναγνωρίζει κομμάτια της δικής του ζωής.

Το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη παράσταση. Είναι ένα έργο που επιμένει, αντέχει και επιστρέφει, επειδή το θέμα του παραμένει ανοιχτό και άλυτο: πώς συνυπάρχουμε, πώς αγαπάμε και –τελικά– αν μπορούμε ακόμη να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου.