Λάικ – ντισλάικ: Από τη Μαστροκώστα που μας ένωσε στον βανδαλισμό του Καβάφη

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Η Γωγώ Μαστροκώστα, ο Κώστας Χατζής και ο Σαίξπηρ για τη Γεωργία Οικονόμου

Η Γωγώ Μαστροκώστα ήταν η απόλυτη μαχήτρια της ζωής. Η γέννηση του παιδιού της σηματοδότησε την αρχή του τέλους όταν διαγνώστηκε με καρκίνο — και όμως, μέσα από τη δοκιμασία έγινε πηγή ζωής και πρότυπο για όλους. Κάθε λέξη για αυτήν χτυπά κατευθείαν στην καρδιά: δύναμη, αξιοπρέπεια, αφοσίωση.
Και δίπλα της, ο Τραϊανός Δέλλας — ένας άνθρωπος που ξέρει να αγαπά χωρίς θόρυβο, με σταθερότητα και αλήθεια. Μαζί, δείχνουν τι σημαίνει να ζεις και να αγαπάς. Τι άλλο χρειάζεται κανείς από τη ζωή;

Μου έλεγαν καιρό τώρα φίλοι μου να μη χάσω τον Κώστα Χατζή στην Απανεμιά. Και δεν είχαν άδικο. Κούκλα η Πλάκα το βράδυ και στη θρυλική μπουάτ της ένιωθες πως μπήκες σε χρονοκάψουλα. Τα πολύχρωμα κιλίμια, οι φωτογραφίες των σπουδαίων ποιητών και μουσικών μας στους τοίχους, ακόμη και οι εκδόσεις των ποιητικών συλλογών “καρφωμένες” εκεί.

Και εκεί, σε απόσταση αναπνοής από εμάς, ο Κώστας Χατζής εμφανίζεται. Με τη βραχνή, βαθιά φωνή του, τραγουδάει με τρόπο που σε συνδέει με το παρελθόν και τις μνήμες σου. Κάθε νότα γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε γενιές, κάθε τραγούδι μια ανάσα χρόνου…

Είδα τον Άμλετ (Machine) της Σοφίας Αντωνίου. Μια ολοκαίνουρια δραματουργία που συνδέει τον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τη Μηχανή Άμλετ του Χάινερ Μύλλερ. Και εδώ πρέπει να βάλουμε ένα τεράστιο «λάικ» στον Σαίξπηρ· γιατί ακούγοντας τα δύο κείμενα δίπλα δίπλα, τα λόγια του Σαίξπηρ λειτουργούν σαν βάλσαμο, σαν ανάσα καθαρής λογοτεχνίας ανάμεσα στις αιχμές και τη σκληρότητα του Μύλλερ.

Και τέλος να βάλω ένα λάικ στην αντιπολίτευση σαν έννοια; Τώρα που δημιουργήθηκε και το πολυαναμενόμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εύχομαι να έχουμε και αντιπολίτευση. Γιατί όπως και να το κάνουμε αυτή είναι η πεμπτουσία της εξουσίας. Και δε με νοιάζει καθόλου αν το κόμμα λέγεται ΕΛΑΣ ή ΜΑΤ. Έργο μπορεί να παράξει;

“Backrooms” και Panini, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Μπαίνει στο Cinobo ένα από τα αληθινά, δυσεύρετα διαμάντια του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά των τελευταίων 20 χρόνων: Το “Medicine for Melancholy” είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του μεγάλου Μπάρι Τζένκινς, δηλαδή η ταινία πριν το “Moonlight” γράψει Ιστορία στα Όσκαρ. Είναι για ένα νεαρό μαύρο ζευγάρι στο gentrified Σαν Φρανσίσκο που βολτάρουν στην πόλη τη μέρα μετά από ένα one night stand, κι ανακαλύπτουν πολλά. Μπορείς ακόμα και σε αυτό το DIY, μηδαμινού μπάτζετ φιλμ να διακρίνεις το βλέμμα που αργότερα θα μας έφερνε αριστουργήματα σαν το “Αν η Οδός Μπιλ Μπορούσε να Μιλήσει”.

Το “Backrooms” στα σινεμά δεν είναι απλά μια εξαιρετικά σκηνοθετημένη ταινία τρόμου αλλά και μια ακόμα έκφραση μιας πολύ σημαντικής τάσης των τελευταίων χρόνων: Ταινιών τρόμου που προέρχονται από μια ενστικτώδη εξερεύνηση του ανοίκειου μέσα στο οποίο μεγαλώνει πλέον η νέα, ψηφιακή γενιά. Βρίσκω αυτή την κατεύθυνση συναρπαστική, και το “Backrooms” ανατριχιαστικό.

Σε κάτι πιο ανάλαφρο, περνάω τέλεια με το θεόπαχο νέο άλμπουμ Panini για το φετινό Μουντιάλ. Επειδή στην διοργάνωση θα συμμετάσχουν πλέον όλες οι εθνικές ομάδες του πλανήτη (εκτός από την Ελλάδα και την Ιταλία), το άλμπουμ είναι μεγαλύτερο από ποτέ, φτάνοντας σχεδόν τα 1.000(!) αυτοκόλλητα. Όρεξη να έχεις να κολλάς – εγώ είμαι ήδη γύρω στο 85% completion, αλλά ως γνωστόν εκεί στο τέλος είναι τα αληθινά ζόρια.

Κυκλοφόρησε το τρέιλερ για μια από τις αγαπημένες μου ταινίες από τις φετινές Κάννες, το “Teenage Sex and Death at Camp Miasma” με την Τζίλιαν Άντερσον και την Χάνα Αϊνμπάιντερ του “Hacks”.

Έγραψα αναλυτικά για την ταινία στην ανταπόκριση από το φεστιβάλ, αλλά ας πούμε πως ούτε το αίμα το λυπάται η ταινία, ούτε την επιθυμία. (Και όλο το δημιουργικό τιμ έχει δώσει και αποκλειστικές συνεντεύξεις στο NEWS24/7.) Καταπληκτικά πράγματα, και με το μπόνους ευχάριστο νέο πως το φιλμ αγοράστηκε και για την Ελλάδα και θα κυκλοφορήσει από τη νέα σεζόν.

Μηνύματα ζωής, αφιέρωμα στην Κρήτη και Ρωσική Πρωτοπορία για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου  

Για τη Γωγώ Μαστροκώστα γράφτηκαν πάρα πολλά αυτές τις μέρες. Μέσα από όλα όσα ειπώθηκαν, έμεινε και κάτι πολύ ανθρώπινο: για λίγο νιώσαμε όλοι το ίδιο. Ξαναείδαμε παλιά βίντεο, διαβάσαμε τα λόγια του Τραϊανού Δέλλα και της κόρης τους, συγκινηθήκαμε, κλάψαμε, θυμηθήκαμε δικούς μας ανθρώπους και ιστορίες που ξυπνούν πάντα στο άκουσμα του καρκίνου του μαστού. Χωρίς να τη γνωρίζουμε προσωπικά, όλοι πήραμε νοερά ένα δυνατό μήνυμα από τον τρόπο που στάθηκε απέναντι στη ζωή και στη δυσκολία.

Βρέθηκα στο Παλλάς για τη μουσική παράσταση αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του κρητικού λυράρη και δασκάλου Κώστα Μουντάκη και έφυγα με την αίσθηση πως κάποια τραγούδια κουβαλούν μέσα τους ολόκληρους τόπους. Η βραδιά εξελίχθηκε σε μια μεγάλη γιορτή της κρητικής μουσικής, γεμάτη μνήμες, χορούς, συγκίνηση και πρόσωπα που συνδέθηκαν με τον δικό τους τρόπο με τη διαδρομή του σπουδαίου λυράρη.

Ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Γιώργος Νικ. Ζερβάκης, ο Νίκος Στρατάκης, ο Δημήτρης Αποστολάκης και άλλοι ένωσαν τις φωνές τους σε μια βραδιά όπου η κρητική μουσική ακούστηκε ζωντανή και παρούσα. Αφηγητής ο ηθοποιός Μιχάλης Αεράκης που σκιαγράφησε την καταπληκτική προσωπικότητα του Κώστα Μουντάκη, ο οποίος είχε σαν μότο του τη φράση “Σημασία δεν έχει να κοιτάζεις τι κάνει ο άλλος για σένα, αλλά τι κάνεις εσύ για αυτόν”. Μια φράση που ξεφεύγει από τη στενή έννοια της Κρήτης και ακουμπά κάτι μεγαλύτερο για τον τρόπο που έζησε και στάθηκε. Έχει ήθος, γενναιοδωρία και καθαρότητα.

Στην Πινακοθήκη στην έκθεση Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας. Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος, η οποία σηματοδοτεί τη συμπλήρωση τριάντα ετών από την πρώτη μεγάλη παρουσίαση της Συλλογής Κωστάκη στην Ελλάδα, η “σκιά” της Άννας Καφέτση είναι συγκινητική, με δεδομένο ότι δεν είναι πλέον στη ζωή.

Πέρα από τους πίνακες και τη χωροταξία, λάτρεψα τη ταινία “Όταν ένας Σαγκάλ κόστιζε λιγότερο από ένα κιλό πατάτες”, όπου καταλαβαίνεις τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κινήματος, μέσα και από την παρουσίαση της συγκρότησης της συγκεκριμένης συλλογής και του ίδιου του Κωστάκη σαν προσωπικότητα.

Θεός ο Δημήτρης Πιατάς σε διαφήμιση γνωστής εταιρείας, που δεν θυμάμαι, γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω με το σκέρτσο του. Αναμένω την επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!».

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Τερεζες, σειρές και Νυχτεριδα για τη Γεωργία Οικονόμου

Τραπεζάκια έξω γιατι καλοκαίριασε, αλλά κατι να κάνουμε και με την καθαριότητα ε; Γιατί τα ποντικάκια και τα κατσαριδάκια κόβουν βόλτες εντός εκτός και επί ταυτά και δεν είναι και τόσο ευχάριστο. Προχθές εκεί που καθόμουν στην πλατεία Μαβίλλη, τσουπ μια δυο τερέζες έψαχναν για φαγητό στα πόδια μας…  Το ίδιο και στους δρόμους και τα πεζοδρόμια.

Ζητείται απεγνωσμένα ωραία σειρά στις πλατφόρμες. Τελειωσα το Succesion και όλα τα άλλα μου φαίνονται απίστευτα κλισέ και βαρετά. Το πόσες σειρές έχω παρατήσει στο τριτοτέταρτο επεισόδιο δε λέγεται!

Διαβάζω τη Νυχτερίδα του Νέσμπο και, ναι, το βιβλίο ρέει ομαλά, κρατάει την ένταση και σε κάνει να γυρνάς σελίδα, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω τον πανικό γύρω από τον συγγραφέα. Η φήμη του μοιάζει περισσότερο προϊόν hype παρά αποτέλεσμα αληθινής λογοτεχνικής υπεροχής. Η αφήγηση είναι ασφαλής, δοκιμασμένη φόρμουλα θρίλερ, με ανατροπές που τις έχεις ξαναδεί, χαρακτήρες που υπολειτουργούν και τελικά μια αίσθηση déjà vu που σε αφήνει πιο ψυχρό παρά συγκλονισμένο.

“Δεν αντέξαμε ούτε τα γυαλιά του Καβάφη” – για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Από την ημέρα που παρουσιάστηκε το υπέροχο άγαλμα του Καβάφη από τον γλύπτη Πραξιτέλη Τζανουλίνο στην Αεροπαγίτου όλοι σκεπτόμασταν πόσο θα αντέξει αλώβητο σε αυτή την πόλη που κάποιοι δεν ξέρουν τι σημαίνει “δημόσιος χώρος”. Το λέγαμε μεταξύ μας ειρωνικά και φυσικά δεν είχαμε άδικο. Πέρασαν κάποιες μέρες και κάποιος έσπασε τα γυαλιά του αγάλματος. Και θυμώσαμε….

Στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε τον δημόσιο χώρο σαν “χώρο χωρίς ιδιοκτήτη”, άρα χωρίς ευθύνη. Στις πιο λειτουργικές πόλεις της Ευρώπης συμβαίνει το αντίθετο: ο δημόσιος χώρος θεωρείται προέκταση της συλλογικής αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό και προστατεύεται σχεδόν αντανακλαστικά από τους ίδιους τους πολίτες.

Για κάποιους ο δημόσιος χώρος μοιάζει να είναι κάτι ξένο, κάτι κρατικό, άρα κάτι που επιτρέπεται να κακοποιηθεί. Κι όμως, αυτή η πόλη είναι ο καθρέφτης μας. Ό,τι σπάμε έξω μας, το έχουμε ήδη εγκαταλείψει μέσα μας. Τα γυαλιά αποκαταστάθηκαν και τώρα ψάχνουμε τρόπους να εμποδίσουμε τους άξεστους να πλησιάσουν.

Οι κάμερες μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά, αλλά οι κάμερες δεν παράγουν παιδεία. Παράγουν φόβο επιτήρησης. Και μια πόλη που σέβεται τον δημόσιο χώρο μόνο επειδή “γράφει η κάμερα” παραμένει μια πόλη χωρίς εσωτερική κοινωνική συνείδηση.

Κάθε φορά που ακούω το όνομα Ντόναλντ Τραμπ ακολουθεί και μία δυσάρεστη έκπληξη. Αυτή τη φορά μάθαμε ότι για να γιορτάσει τα 250 χρόνια της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας και τα 80ά γενέθλιά του φτιάχνει οκτάγωνη αρένα αγώνων MMA στο γκαζόν του Λευκού Οίκου.

Το UFC Freedom 250 χαρακτηρίζεται ως το «πιο ιστορικό αθλητικό γεγονός όλων των εποχών». Θα πραγματοποιηθεί στο γκαζόν του Λευκού Οίκου στις 14 Ιουνίου και σύμφωνα με τους Times θα περιλαμβάνει έξι αγώνες, ζωντανή μουσική και συναντήσεις με αθλητές.