Ο άνδρας, η γυναίκα (υπουργοί) και ο σιωπηλός “καίσαρας”…

Ένας άγραφος κανόνας που(πρέπει να) ισχύει για τα μέσα ενημέρωσης και τους δημοσιογράφους είναι ότι δεν πρέπει να ασχολούνται με τα παιδιά των πολιτικών παρά μόνο με τους ίδιους.

Ακόμα κι αν ένα ενήλικο παιδί πολιτικού διαπράξει ένα αδίκημα ήσσονος σημασίας δεν πρέπει να «φουσκώνουμε» το θέμα μόνο και μόνο επειδή ο πατέρας ή η μάνα του είναι πολιτικό πρόσωπο. Πόσο μάλλον αν το παιδί είναι ανήλικο. Εκεί χρειάζεται μεγαλύτερη (αυτο)συγκράτηση, άλλωστε στα μικράτα του μπορεί ο καθένας να κάνει μια βλακεία.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν δεν είναι τα παιδιά που «τσιγκλάνε» το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης, αλλά οι γονείς που είναι δημόσια πρόσωπα; Και τι γίνεται όταν σε αυτό το «τσίγκλισμα» συμμετέχουν και άλλα πρόσωπα, συνάδελφοι του γονέα,  με αποφάσεις που φαίνονται προκλητικές;

Ομολογώ ότι η ενασχόληση με το θέμα (μού) είναι δύσκολη ακριβώς επειδή στη μέση είναι ανήλικα παιδιά. Δυστυχώς, δεν γίνεται να το αποφύγουμε, διότι η υπόθεση απέκτησε και άλλα χαρακτηριστικά, που είναι σοβαρότερα. Όπως ο τρόπος που νομοθετεί η Βουλή και η εικόνα που εκπέμπεται: δύο συνάδελφοι(υπουργοί) και ενδεχομένως φίλοι συμφωνούν να  προκαλέσουν το δημόσιο αίσθημα. Ο ένας νομοθετώντας(και) για χάρη του άλλου. Και η άλλη αποδεχόμενη αμέσως τη χάρη, την οποία πιθανότατα ζήτησε ή έτσι πιστεύουν όσοι το πληροφορήθηκαν.

Και κάπου  στη μέση βρίσκεται ο «καίσαρας». Παρακολουθεί και σιωπά σαν να μην τον αφορά το θέμα. Μπορεί και να το απολαμβάνει, αν κρίνουμε από το μπαράζ των  επικριτικών η και πολεμικών σχολίων εναντίον(κυρίως) της μιας υπουργού από φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ και δημοσιογράφους.

Για τις λεπτομέρειες της υπόθεσης  μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, μαζί με τις εξηγήσεις και των δύο υπουργών.

Εμείς θα κάνουμε τις εξής επισημάνσεις:

Πρώτον, ο τρόπος που επελέγη για να γίνει νόμος η επίμαχη διάταξη είναι απαράδεκτος. Το δουλειά έχει μια διάταξη που αφορά τη (συν)επιμέλεια των παιδιών σε ένα νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Είναι ο ορισμός της άσχετης διάταξης. Στο άρθρο 74 του Συντάγματος διαβάζουμε:  «Νομοσχέδιο ή πρόταση νόμου που περιέχει διατάξεις άσχετες με το κύριο αντικείμενό τους δεν εισάγεται για συζήτηση. Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση».

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει η πρακτική αυτή να διαιωνίζεται. Γιατί το επιτρέπει το προεδρείο της Βουλής; Ειδικά ο σημερινός ο πρόεδρος ξέρει τι γίνεται στον οίκο «του» ή απλώς προεδρεύει;

Δεύτερον, ο υπουργός Δικαιοσύνης λέει ότι η διάταξη έγινε για καλό και αφορά «το λαό» και όχι μια υπουργό. Ας το δεχτούμε. Όμως,  όταν η πρώτη που κάνει χρήση της διάταξης, αμέσως μετά την ψήφισή της, είναι η συνάδελφός του υπουργός Τουρισμού, τότε επιβεβαιώνονται οι υποψίες ότι η διάταξη είτε ήταν κατά παραγγελίαν  είτε λόγω συναδελφικής ή φιλικής αλληλεγγύης. Κι ένας υπουργός-και μάλιστα Δικαιοσύνης- που νομοθετεί έτσι είναι ακατάλληλος για τη θέση αυτή.

H υπουργός, που έκανε χρήση της διάταξης αυτής, το παραδέχεται και το εξηγεί με την «ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα», την οποία, όπως λέει, αντιμετωπίζει σχετικά με τη (συν)επιμέλεια των παιδιών της. Με όλη την ευαισθησία που μπορεί κανείς να έχει σε τέτοια θέματα δεν μπορεί να μην παρατηρήσει ότι η επίκλησή της δεν αποτελεί δικαιολογία. Αλίμονο αν ένα ισχυρό πολιτικό πρόσωπο, με την ανάλογη- ισχυρή- οικονομική, επιφάνεια επικαλείται τέτοιες «δυσκολίες». Τι να πουν άλλοι γονείς που δεν τα έχουν αυτά; Εν κατακλείδι, ειδικά σε αυτό το λεπτό θέμα, δύο καλοί δικηγόροι θα έλυναν συναινετικά το πρόβλημα και δεν θα είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις.

Τέλος, ο «καίσαρας». Εν προκειμένω είναι ο πρωθυπουργός:

• Που βλέπει έναν υπουργό του(Φλωρίδης) να νομοθετεί σκανδαλωδώς. Ρώτησε ο υπουργός τον πρωθυπουργό ή έστω το νομικό του γραφείο; Συζήτησαν την πολιτική πλευρά του θέματος κάποιοι από τους τόσους πρωθυπουργικούς συμβούλους, δεν ασχολήθηκαν ή δεν κατάλαβαν ποιες διαστάσεις θα έπαιρνε;
• Που βλέπει μια υπουργό του(Όλγα Κεφαλογιάννη) να εκμεταλλεύεται τη σκανδαλωδώς ψηφισθείσα διάταξη και να βρίσκει καταφύγιο δικαιολογιών στην οικογενειακή κατάσταση.

Επιμύθιον: ο πρωθυπουργός(μάλλον κακώς τον αποκαλούμε εδώ «καίσαρα») δεν έχει τη δυνατότητα να  κάνει το αυτονόητο. Να αποδοκιμάσει αυτό που έγινε με την πασίγνωστη φράση: «Η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει και να φαίνεται τίμια».

Αλλά αυτό θα απαιτούσε και δύο (αυτονόητες) παραιτήσεις. Που ο πρωθυπουργός δεν αντέχει. Και σιωπά αιδημόνως. Γιατί; Το έχει εξηγήσει ο αρχαίος-και σπουδαίος- νομοθέτης Σόλων ο Αθηναίος:  «Τα αφανή τοις φανεροίς τεκμαίρου»(αυτά που δεν φαίνονται να τα συμπεραίνεις από αυτά που φαίνονται)…

ΥΓ: Ο πρωθυπουργός έγραψε(τρόπος του λέγειν…) 1508 λέξεις στην κυριακάτικη ανάρτησή του. Αλλά δεν σπατάλησε  ούτε είκοσι  λέξεις για να δώσει μια απλή διαβεβαίωση: «Όποιος υπουργός φέρει, από εδώ και στο εξής, μισή άσχετη διάταξη σε άσχετο  νομοσχέδιο να έχει έτοιμη την παραίτησή του»…