STEVE WYNN: TO THE MEDICINE SHOW ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΟΣΟ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

«Άκου την ιστορία, στον νότο των ΗΠΑ, την εποχή της Άγριας Δύσης, υπήρχαν κάτι περιπλανώμενοι που ταξίδευαν από πόλη σε πόλη και έσερναν πίσω τους κάποιο υποτυπώδες τσίρκο, κάτι κήρυκες και μερικούς απατεώνες. Αυτοί οι απατεώνες πουλούσαν ελιξήρια δικής τους έμπνευσης που υποτίθεται θα σε έκαναν νεότερο, εξυπνότερο,καλύτερο. Απατεώνες όπως ο τύπος στον Λευκό Οίκο τώρα. Προσπαθούσαν να σου αρπάξουν τα χρήματα και μετά έφευγαν από την πόλη πριν το καταλάβεις». 

Και τόσο απλα ο Steve Wynn κάνει την σύνδεση της σημερινής Αμερικής με το The Medicine Show τον δεύτερο δίσκο των Dream Syndicate που κυκλοφόρησε το 1984. Είναι ο δίσκος που θα παρουσιάσουν στην σκηνή του Gagarin 205, αύριο Πέμπτη το βράδυ αφού πρώτα παίξουν κάποια επιλεγμένα τραγούδια από όλη την πορεία τους. 

Αλλά γιατί αυτός ο δίσκος σημαίνει τόσα πολλά για έναν μουσικό που έχει κυκλοφορήσει δεκάδες δίσκους με τους The Dream Syndicate, με τους Miracle 3, με τους Gutterball, με τους Τhe Baseball Project και πολλούς προσωπικούς δίσκους;

 «Αυτός ο δίσκος έχει τεράστια σημασία σε πολλά επίπεδα. Από την μία, ήταν ένας δίσκος που είμαστε περήφανοι γι’ αυτόν και δεν κυκλοφορούσε για σχεδόν 30 χρόνια. Νομίζω ότι δεν είχε απήχηση όταν πρωτοκυκλοφόρησε στην εποχή του, αλλά μεσα στα χρόνια κέρδισε το κοινό κι απέκτησε τη θέση που του άξιζε. Όμως ο κόσμος δεν μπορούσε να τον ακούσει ή να τον αγοράσει ή να τον ανακαλύψει, αλλά τον άκουγε μόνο όταν παίζαμε ζωντανά στην σκηνή τα τραγούδια του.

Παλέψαμε πολύ καιρό να πάρουμε τα δικαιώματα. Η πολυεθνική εταιρεία η Universal που εξαγόρασε την Α&Μ Records, δεν μας τον επέστρεφε, ούτε όμως τον επανακυκλοφορούσε. Τελικά πριν από δύο χρόνια έγινε μια τεράστια δίκη εναντίον της εταιρείας από μένα και άλλους καλλιτέχνες και τελικά τα καταφέραμε να την κερδίσουμε. 

Ήταν μία συναρπαστική μέρα όταν έμαθα ότι ο δικαστής μας δικαίωσε. Σκέφτηκα, ωραία, ξεκινάμε ας κάνουμε τα πάντα για να βγάλουμε αυτόν τον δίσκο σωστά, με το remastering, με τα liner notes, και μετά να βγούμε σε περιοδεία, να παίξουμε τα τραγούδια ζωντανά.

Έχω βγάλει πολλούς δίσκους στη ζωή μου αλλά το The Medicine Show είναι πιο μυστηριώδης δίσκος. Πραγματικά νιώθω ότι κάνουμε περιοδεία ίσως, όχι για να τον δικαιώσουμε, ακούγεται πολύ εγωιστικό αυτό, αλλά για να παρουσιάσουμε αυτόν τον δίσκο όπως ταιριάζει στην ιστορία μας.

Τον έχεις περιγράψει ως έναν σκοτεινό δίσκο.
Είναι εξαιρετικά σκοτεινός δίσκος. Ο πιο σκοτεινός δίσκος που έχω γράψει ποτέ. Έτσι ήμουν εκείνη την εποχή, αυτός ήμουν, έτσι ένιωθα, και αυτά ήταν όσα με συναρπάζανε εκείνη την εποχή. Είναι ένας πολύ σκοτεινός και πολύ ειλικρινής δίσκος.

Όταν τον παίζω κάθε βράδυ, γίνομαι εκείνο το άτομο σε ότι αφορά το σκοτεινό κομμάτι,και πρέπει να ερμηνεύω αυτά τα τραγούδια με τον αντίστοιχο τρόπο κάθε βράδυ όταν ανεβαίνω στη σκηνή. Η σκηνή είναι το μέρος όπου όλα βγάζουν νόημα. Είναι μία πρόκληση και την απολαμβάνω.

Μετά από τόσα χρόνια και τόσους δίσκους, πως σου φαίνεται τώρα το Medicine Show;
Όταν ακούω τον δίσκο, κυρίως όταν ακούω τον εαυτό μου, νιώθω ότι έχω ξεχάσει τον τρόπο που τραγουδούσα τότε, εκείνο το θάρρος, και πως ζούσα τόσο στα όρια, τόσο σκοτεινά, τόσο ατρόμητα. Είναι διδακτικό, γιατί νομίζω ότι έχω γίνει καλύτερος τραγουδιστής. Νομίζω ότι έχω περισσότερο έλεγχο σε όσα κάνω, αλλά η έλλειψη ελέγχου σε εκείνον τον δίσκο είναι πολύ ελκυστική. Οπότε όταν τον παίζω ζωντανά, κάνω το καλύτερό μου ώστε να πλησιάσω εκείνη την εποχή. Φυσικά  είμαι 65  χρονών τώρα και δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι είμαι 23. Αλλά ταυτόχρονα βλέπω στοιχεία του νεότερου εαυτού μου και λέω, λοιπόν, μου αρέσει αυτό το πράγμα, μπορώ να μάθω κάτι από εκείνον τον ηλίθιο, τον παλιό εαυτό μου. Ίσως εκείνος ο ηλίθιος μπορεί να μου διδάξει μερικά πράγματα. Παίρνεις τα καλά πράγματα και προσπαθείς να παραλείψεις τα κακά.

Τα ‘80s ήταν τα χρόνια του Ρόναλντ Ρέιγκαν.Υπάρχουν πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα που προσπάθησες να θίξεις σε αυτόν τον δίσκο;
Όχι σε αυτόν. Νομίζω ότι ήμουν τόσο εμμονικός με τον εαυτό μου και με αυτό που συνέβαινε και όσα γινόταν στον κόσμο μου και τα όνειρα μου. Έγραφα αυτά τα τραγούδια. Ανακάλυπτα όλη την Αμερική ως μουσικός σε περιοδεία. Τραγουδούσα για πράγματα που δεν είχα δει ποτέ πριν. Σε εκείνη την ηλικία, παρόλο που όλοι γνωρίζαμε τι έκανε ο Ρίγκαν και ποιος ήταν, δεν ήταν ακριβώς όπως σήμερα. Στον σύγχρονο κόσμο, μας ταΐζουν διαρκώς τον Ντόναλντ Τραμπ κάθε λεπτό της ημέρας. Είναι εξαντλητικό.

Τότε, ίσως θα διάβαζες μια εφημερίδα ή θα άνοιγες την τηλεόραση να δεις τα βραδινά νέα, αλλά δεν ήταν μπροστά σου η πληροφορία 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Οπότε γνώριζες τα γεγονότα. Είχες πολιτικές απόψεις, είχες γνώμη για όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά δεν το σκεφτόσουν κάθε λεπτό της μέρας.

Για μένα στα 23 μου, η ζωή μου αφορούσε περισσότερο τον ενθουσιασμό από το γεγονός ότι ξαφνικά είμαι μουσικός σε περιοδεία και μαζεύονται να με ακούσουν. Και τι σημαίνει αυτό για τη ζωή μου και το μέλλον.

Ας είμαι όμως ξεκάθαρος. Είμαι εξαιρετικά φιλελεύθερος. Είμαι Δημοκρατικός και κινούμαι προς τα αριστερά του φάσματος. Αλλά όταν κοιτάζω πίσω στην πορεία μου διαπιστώνω ότι έγραψα μερικούς από τους αγαπημένους μου δίσκους επί Ρέιγκαν, Μπους και Τραμπ. Είναι λίγο ανησυχητικό. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά ίσως η απόγνωση των καιρών και ο θυμός με οδηγεί να γράφω καλύτερη μουσική.

Ποιος ξέρει; Θα προτιμούσα να έχω Δημοκρατικούς στην εξουσία, αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι είναι καλοί για τη μουσική μου.

Οπότε ποια είναι η άποψή σου για τον Πρόεδρο Τραμπ;
Είναι μια εύκολη ερώτηση που οδηγεί σε εύκολη απάντηση. Τον μισώ, φυσικά. Νομίζω ότι δεν υπάρχει εναλλακτική απάντηση. Είμαι Νεοϋορκέζος και ζω στη Νέα Υόρκη εδώ και 30 χρόνια. Γνωρίζαμε τον Ντόναλντ Τραμπ πολύ πριν γίνει ο πρόεδρος της Αμερικής.

Ήταν ο άπληστος, διεφθαρμένος επιχειρηματίας που ασχολούνταν με τις αγοραπωλησίες ακινήτων στη Νέα Υόρκη. Ήταν ο τύπος που αγόραζε όλα τα οικόπεδα και τις τρώγλες και τα μετέτρεπε σε άσχημα άθλια κτίρια. Υπάρχει μεγάλη ιστορία στη Νέα Υόρκη για τις απατεωνιές του Τραμπ. Ζω στο Κουίνς από όπου κατάγεται και γνωρίζω την πορεία του.

 Όταν έγιναν οι τελευταίες εκλογές προφανώς υποστήριζα την Κάμαλα Χάρις. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ καλύτερη πρόεδρος, προφανώς. Αλλά περισσότερο από οτιδήποτε, ήθελα να κερδίσει γιατί ήμουν τόσο κουρασμένος από τον συνεχή θόρυβο που προκαλούσε ο αντίπαλος της.

Ο Τραμπ τρέφεται από την προσοχή και τον θόρυβο. Όλη του η στρατηγική είναι να μας εξαντλεί συνεχώς με θόρυβο λέγοντας ασυναρτησίες, για να κάνει άλλα πράγματα όταν δεν κοιτάμε ή όταν μας αποσπά την προσοχή. Και έχω κουραστεί. Δεν θέλω να βρίσκομαι στο κρεβάτι του θανάτου μου και να αναλογίζομαι ότι πέρασα 15 χρόνια από τη ζωή μου σκεπτόμενος αυτόν τον φρικτό άνθρωπο. Δεν θέλω να το κάνω αυτό. Πέρα από όσα συμβαίνουν μισώ την ιδέα ότι αναγκαστήκαμε να γίνουμε το κοινό του. Γιατί το θέλει αυτό. Θέλει όλοι μας να σκεφτόμαστε αυτόν κάθε λεπτό της ημέρας. Και το κάνουμε γιατί δεν έχουμε επιλογή. 

Όλοι βλέπουμε τι συμβαίνει. Και κάθε φορά που νομίζουμε ότι τα πράγματα έχουν γίνει τόσο άσχημα όσο μπορούν να γίνουν, ξαφνικά γίνονται δέκα φορές χειρότερα.

Πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να γίνουν χειρότερα. Αλλά μετά συμβαίνουν όλα αυτά τα γεγονότα στη Μινεάπολη και συνειδητοποιούμε ότι η φρίκη δεν έχει τέλος. 

Ελπίζω να υπάρχει κάτι, ελπίζω να υπάρχει μια καλύτερη εποχή στο μέλλον αλλά δεν ξέρω πώς και πότε θα συμβεί. Θα δούμε. Θα δω. Θα δεις. Θα δούμε τι θα γίνει.