ΡΩΤΗΣΑΜΕ -ΚΑΙ ΜΑΘΑΜΕ- ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ BODY SHAMING ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2026

Υπάρχει body shaming στην Ελλάδα του 2026; Ίσως όχι πάντα με τη μορφή της ευθείας προσβολής. Όχι απαραίτητα με κακία ή προσβολές. Συχνά έρχεται πιο αθόρυβα: μέσα από τη σιωπή, το βλέμμα που προσπερνά, το σχόλιο που «λέγεται από αγάπη», τη συμβουλή που δεν ζητήθηκε ποτέ. Έρχεται μεταμφιεσμένο σε ενδιαφέρον, σε φροντίδα, σε καλή πρόθεση.

Η Κατερίνα Ηλιακή μιλά στο NEWS 24/7 για το body shaming που δεν χρειάζεται λέξεις για να υπάρξει. Για την αίσθηση του να μην είσαι η πρώτη επιλογή, του να περισσεύεις χωρίς κανείς να το δικαιολογεί. Για μια κοινωνία που θεωρεί σχεδόν αυτονόητο ότι μπορεί να έχει άποψη για το σώμα σου. Και για το πώς, ακόμα κι όταν το σώμα αλλάζει, η κριτική δεν εξαφανίζεται, απλώς βρίσκει νέο στόχο.

Μέσα από τη δική της εμπειρία, πριν και μετά την απώλεια βάρους, ως άνθρωπος αλλά και ως content creator που μιλά για τις διατροφικές διαταραχές και το βαριατρικό χειρουργείο στο οποίο υπεβλήθη πριν από ενάμιση χρόνο, αποκαλύπτεται κάτι σημαντικό: ότι το body shaming δεν αφορά ποτέ πραγματικά την υγεία. Αφορά τον έλεγχο. Την ανάγκη να χωρέσεις σε κοινωνικά καλούπια. Να πρέπει να αλλάζεις για να γίνεσαι πιο «αποδεκτός/ή».

Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει body shaming σήμερα. Αλλά πόσο βαθιά το έχουμε κανονικοποιήσει -και πόσο δύσκολο έχουμε κάνει για κάποιον να πει απλά: «Αυτό με πληγώνει».

Κατερίνα, πότε συνειδητοποίησες για πρώτη φορά ότι το σώμα σου γίνεται αντικείμενο σχολιασμού από τους άλλους;

Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια δεν το συνειδητοποίησα με τον “κλασικό” τρόπο. Δεν μεγάλωσα ακούγοντας συνεχώς σχόλια κατά πρόσωπο. Ήμουν πάντα κοντά στα πιο δημοφιλή άτομα, στις παρέες που είχαν αποδοχή, χώρο, φωνή. Αυτό, χωρίς να το καταλάβω τότε, με προστάτευε. Μπροστά μου τουλάχιστον δεν μιλούσαν τόσο ωμά.

Αλλά το body shaming δεν είναι μόνο οι λέξεις. Είναι και η σιωπή.

Είναι το να μην είσαι η πρώτη επιλογή. Το να σε προσπερνάνε. Το να νιώθεις ότι κάπως περισσεύεις. Ότι το σώμα σου σε βάζει αυτόματα ένα βήμα πίσω, χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί τίποτα. Και αυτό, πολλές φορές, πονάει περισσότερο από οποιοδήποτε σχόλιο.

Πώς εκδηλώνεται το body shaming στην Ελλάδα; Είναι πιο ωμό, πιο «χαριτωμένο» ή πιο ύπουλο;

Στην Ελλάδα είναι κυρίως ύπουλο. Δεν έρχεται πάντα με προσβολή. Έρχεται με χαμόγελο, με οικειότητα, με το “στο λέω γιατί σε αγαπάω”. Είναι κοινωνικά αποδεκτό να σχολιάζουμε σώματα, ειδικά αν το βαφτίσουμε ενδιαφέρον. Και έτσι μεγαλώνουμε μαθαίνοντας ότι είναι φυσιολογικό να έχεις άποψη για το σώμα του άλλου. Όχι επειδή σου ζήτησε τη γνώμη σου, αλλά επειδή απλώς υπάρχει.

Μετά την απώλεια βάρους και το χειρουργείο, ένιωσες ότι σταμάτησε το body shaming ή απλώς άλλαξε μορφή;

Όχι, δεν σταμάτησε. Απλώς μεταμορφώθηκε. Τώρα ακούω “πρόσεχε μην ξαναπάρεις τα κιλά”, “μη χαλαρώσεις”, “τι θα κάνεις με το περιττό δέρμα;”, “θα κάνεις χειρουργείο;”. Και το πιο δύσκολο είναι ότι πολλοί δεν καταλαβαίνουν καν ότι αυτά είναι σχόλια για το σώμα μου. Ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν αλλάξεις, πάντα θα υπάρχει κάτι να σχολιαστεί. Εκεί που κάποτε το αφήγημα ήταν “είναι για την υγεία σου”, ξαφνικά η υγεία περνάει σε δεύτερη μοίρα και μπαίνει στο προσκήνιο η εικόνα. Το πώς φαίνεται το σώμα. Το αν είναι “αρκετά σωστό” για τα μάτια των άλλων. Και εκεί αποδεικνύεται κιόλας ότι τα σχόλια που σου ορκίζονταν παλιότερα ότι ήταν με αγάπη και για την υγεία σου, δεν ήταν ποτέ. ήταν μόνο σχόλια για να χωρέσεις σε κοινωνικά καλούπια.

Ως content creator σχετικά με αυτά τα ζητήματα, τι είδους σχόλια λαμβάνεις πιο συχνά όταν μιλάς για σώμα και διατροφικές διαταραχές;

Λαμβάνω μηνύματα που με συγκινούν βαθιά. Άνθρωποι που μου λένε “ένιωσα λιγότερο μόνος”, “με βοήθησες να μιλήσω”, “είπες κάτι που φοβόμουν να παραδεχτώ”. Υπάρχει ένα πανέμορφο community που ειλικρινά με έχει κάνει να νιώσω ότι αυτό το ταξίδι είναι πολύ πιο γεμάτο και εύκολο δίπλα τους.

Και εννοείται, ταυτόχρονα, λαμβάνω και πολλά σχόλια ελέγχου. Συμβουλές που δεν ζήτησα. Αμφισβήτηση. Κρίση.

Υπάρχει ακόμα μεγάλη άγνοια γύρω από τις διατροφικές διαταραχές και τη βαριατρική και συχνά ο κόσμος μιλάει χωρίς να συνειδητοποιεί πόσο βαριά μπορεί να πέσει μια φράση. Προτιμώ πλέον να εστιάζω στο κόσμο που με στηρίζει και με καταλαβαίνει επειδή έχουμε παρόμοια βιώματα και όχι στους άλλους.

Πόσο δύσκολο είναι να βάλεις όρια όταν ο κόσμος νιώθει ότι έχει δικαίωμα να σχολιάζει το σώμα σου δημόσια;

Είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω προσπαθήσει να κάνω. Το έχω δουλέψει πολύ μέσα μου. Δεν είναι απλώς θέμα θάρρους. Πολλές φορές το σώμα σου αντιδρά πρώτο. Παγώνει. Είναι ένας μηχανισμός προστασίας. Σαν να προσπαθεί ο οργανισμός σου να σε σώσει από κάτι που βιώνεται ως επίθεση. Και μετά έρχεται η σκέψη. Μήπως υπερβάλλω; Μήπως πρέπει να το αντέχω; Τα όρια όμως δεν είναι αγένεια. Είναι αυτοφροντίδα. Και για πολλούς από εμάς, είναι κάτι που μαθαίνεται πολύ αργά.

Θεωρείς ότι το body shaming συνδέεται με την «καλή πρόθεση» που συχνά επικαλούνται οι άνθρωποι; Πού σταματά η άποψη και πού ξεκινά η βία;

Αυτό με την καλή πρόθεση με έχει μπερδέψει πάρα πολύ. Πραγματικά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η πρόθεση πρέπει να είναι πιο σημαντική από το συναίσθημα του άλλου. Έχει τύχει πολλές φορές να πω ξεκάθαρα “μη μου το γράφεις αυτό, με ενοχλεί” και η απάντηση να είναι “μα στο λέμε καλοπροαίρετα”. Και μένω με την απορία. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ακούσουμε τον άλλον; Από τη στιγμή που σου λέω ότι κάτι με πληγώνει και συνεχίζεις, παύει να είναι άποψη. Εκεί ξεκινά η βία.

Πώς αντιλαμβάνεσαι σήμερα το body positivity; Σε έχει βοηθήσει ή θεωρείς ότι πολλές φορές παρερμηνεύεται και χάνει το νόημά του;

Το body positivity έχει παρερμηνευτεί ακραία. Για κάποιο λόγο το έχουμε ταυτίσει με την προώθηση της παχυσαρκίας. Κι αυτό είναι λάθος. Η παχυσαρκία είναι αναμφισβήτητα κάτι δύσκολο και επιβαρυντικό. Το body positivity δεν λέει ότι όλα είναι ιδανικά. Λέει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο ριζοσπαστικό. Ότι αξίζεις να υπάρχεις. Να αγαπιέσαι. Να έχεις ζωή και χώρο και σεβασμό ανεξάρτητα από το σώμα σου. Όχι όταν αλλάξεις. Όχι όταν βελτιωθείς. Τώρα.

Αν η ελληνική κοινωνία μπορούσε να ακούσει ένα πράγμα από εσένα για το body shaming, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα ήθελα να καταλάβουμε ότι το body shaming δεν είναι μια απλή γνώμη ούτε μια παρατήρηση. Είναι ένας τρόπος ελέγχου. Ένας τρόπος να υπενθυμίζεις στον άλλον ότι το σώμα του αξιολογείται συνεχώς. Ότι βρίσκεται υπό κρίση. Και αυτό δεν τελειώνει όταν κλείνει η συζήτηση. Το παίρνεις μαζί σου. Το κουβαλάς στο πώς στέκεσαι, στο πώς μιλάς, στο πόσο χώρο τολμάς να πιάσεις.

Το body shaming σε μαθαίνει να μικραίνεις. Να απολογείσαι για κάτι που δεν διάλεξες. Να πιστεύεις ότι αν αλλάξεις λίγο ακόμα, αν διορθωθείς λίγο παραπάνω, τότε ίσως σταματήσουν τα σχόλια. Αλλά δεν σταματούν. Απλώς αλλάζουν στόχο.

Και ίσως το πιο επικίνδυνο κομμάτι του body shaming είναι ότι κανονικοποιείται.

Μαθαίνουμε να το λέμε ενδιαφέρον, φροντίδα, καλή πρόθεση. Όμως τη στιγμή που ένα σχόλιο σε κάνει να νιώθεις ντροπή, φόβο ή ανάγκη να κρυφτείς, δεν είναι αθώο. Είναι βία. Ήσυχη, καθημερινή, κοινωνικά αποδεκτή βία.

Αν κάτι χρειάζεται να αλλάξει, είναι αυτό. Να σταματήσουμε να σχολιάζουμε σώματα σαν να μας ανήκουν. Να μάθουμε να ακούμε όταν ο άλλος λέει “αυτό με πληγώνει”. Και να καταλάβουμε ότι κανένα σώμα δεν χρειάζεται να αλλάξει για να αξίζει σεβασμό. Ο σεβασμός δεν είναι ανταμοιβή. Είναι προϋπόθεση.