Η εθνική μας ομερτά για τους θανάτους μεταναστών

Η κάμερα είναι θερμική και δεν προσφέρεται για κοντινές λήψεις. Συνεπώς ήταν εκτός λειτουργίας. Ναι, υπήρχε η δυνατότητα να κάνει καταγραφή, όπως οι κάμερες των κινητών μας, αλλά δεν ήταν εφοδιασμένη με την κατάλληλη κάρτα μνήμης. Ο κυβερνήτης του σκάφους κρατάει ημερολόγιο. Χειρόγραφα. Αλλά τώρα δεν έγραψε τίποτα. Τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι. Είναι, βέβαια, δεξιόχειρας.

Αυτά δεν είναι πλάκα. Είναι σοβαρά πράγματα. Προέρχονται από την κατάθεση που έδωσε στην ανακρίτρια ο κυβερνήτης του Λιμενικού, το σκάφος του οποίου ενεπλάκη στην τραγωδία της Χίου. Ομως όσο σοβαρά ακούγονται, άλλο τόσο αστεία δείχνουν αν τα περάσεις από το φίλτρο της λογικής.

Ασταθής δείχνει και ο ισχυρισμός για το υπερφορτωμένο φουσκωτό που επιχείρησε να διεμβολίσει το σκάφος του Λιμενικού. Αλλωστε τα θύματα του περιστατικού καταθέτουν στην ανάκριση ότι τα πράγματα συνέβησαν κατά πώς υποδεικνύει η λογική. Είδαν φώτα και μετά το ελληνικό σκάφος να πέφτει επάνω τους. Και η κατάσταση των τραυματιών, με συντριπτικά κατάγματα, αυτό μας δείχνει.

Βέβαια υπάρχει και η εκδοχή του υπουργού Υγείας που μας είπε ότι κατά την πρόσκρουση των σκαφών, τα κεφάλια των μεταναστών συγκρούστηκαν μεταξύ τους και, όπως συνάγεται από τον αλγόριθμο για την αδράνεια της ύλης, αναπτύχθηκαν ισχυρές δυνάμεις. Ναι, στα αλήθεια το είπε.

Η γελοιότητα καθιστά την υπόθεση ακόμα πιο τραγική. Δεκαπέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και εμείς προσπαθούμε να το σβήσουμε σαν τσιγάρο που το πετάς στη θάλασσα. Διότι, όπως θα σου έλεγε κάποιος ψιθυριστά στο αφτί, προέχει το εθνικό συμφέρον. Βέβαια το εθνικό συμφέρον υπηρετείται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όταν τηρείται η νομιμότητα, αλλά ας μη μπλέξουμε τώρα στα δίχτυα αυτής της κουβέντας.

Ομως μισό λεπτό. Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνδρες του Λιμενικού που λύνουν τους κάβους και ξεκινούν με σκοπό να σκοτώσουν ανθρώπους. Αλλωστε οι ίδιοι έχουν διασώσει χιλιάδες που προσπαθούν να φτάσουν στη χώρα. Τους έχουν βγάλει από το νερό, τους τύλιξαν με κουβέρτες, τους έβγαλαν στη στεριά. Είναι παράλογο να κατηγορούνται ως δολοφόνοι. Ενδεχομένως κάτι να μην πήγε καλά. Κανένας μας δεν μπορεί να κάνει προσομοίωση των συνθηκών από το γραφείο ή τον καναπέ του. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εμποδίζει τη αποκάλυψη της αλήθειας.

Ας κοιτάξουμε πίσω από τις καταθέσεις και τα προσχήματα. Τι βλέπουμε; Τη διάθεση για μία εθνική ομερτά με την απόλυτη συναίνεση από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινής γνώμης. Οι περισσότεροι από μας συμφωνούν σιωπηρώς ή και δια αναρτήσεως στα social, ότι «αυτά τα πράγματα γίνονται». Κατά κάποιον τρόπο, η έννοια της νομιμότητας συστέλλεται όταν πρόκειται για παράνομους μετανάστες. Ούτως ή άλλως, είναι εκείνοι που πρώτοι διέρρηξαν το πλαίσιο των κανόνων.

Αν είχαμε τη δυνατότητα μίας ειλικρινούς εθνικής ενδοσκόπησης θα βλέπαμε πόσο έχει αυξηθεί ο κυνισμός και η ανεκτικότητα μας απέναντι σε περιστατικά που παραπέμπουν σε παραβίαση της νομιμότητας. Και όταν επικροτείς ή αδιαφορείς, τότε έχεις γίνει χειρότερος άνθρωπος, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνεις.

Υπάρχει, βέβαια, η Δικαιοσύνη. Η ανακρίτρια που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά τους. Ομως μπορεί μία πέτρα να στηρίξει ολόκληρο οικοδόμημα;