Γιάννη Παναγόπουλε, παραιτήσου…

Τα δημόσια πρόσωπα- και πρωτίστως τα πολιτικά- έχουν δύο τρόπους για να αναλαμβάνουν ευθύνες και να προστατεύουν την αξιοπρέπεια που τους αναλογεί σε δύσκολες στιγμές.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος βρίσκεται σε μια τέτοια στιγμή. Το παραδέχτηκε και ο ίδιος τη μέρα που η «Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες» τον «κρέμασε στα μανταλάκια» ως πρωταγωνιστή ενός οικονομικού σκανδάλου εκατομμυρίων ευρώ.

Ένα δημόσιο πρόσωπο αντιδρά με δύο τρόπους.

Πρώτα αντικρούει με σφοδρότητα αυτά που του καταλογίζονται και εκφράζει τη βεβαιότητα ότι στο τέλος θα δικαιωθεί και θα στραφεί εναντίον όσων τον συκοφάντησαν. Ο Παναγόπουλος το έκανε εν μέρει. Σε ορισμένα απ’ όσα λέει ενδέχεται να έχει κάποιο δίκιο: η «κατακρεούργησή» του είναι δεδομένη, αλλά συνήθης πλέον. Σε τέτοιες υποθέσεις έτσι γίνεται, το πολθθρπύλητο «τεκμήριο της αθωότητας» πάει περίπατο. Γι’ αυτό, εφόσον πιστεύει στην αθωότητά του, έχει το απόλυτο δικαίωμα να προειδοποιήσει τους πάντες, με πρώτον τον πρόεδρο της Αρχής, ότι θα στραφεί εναντίον τους μόλις λήξει η περιπέτειά του, εννοείται με την απαλλαγή του από τις κατηγορίες.

Όμως, μέχρι να συμβεί αυτό, ο Παναγόπουλος έχει άλλη μια υποχρέωση. Να πάψει να είναι επικεφαλής του οργανισμού εξαιτίας του οποίου βρέθηκε ελεγχόμενος πρώτα από την Αρχή και τώρα από τον οικονομικό εισαγγελέα. Δηλαδή, να παραιτηθεί από πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Και πρέπει να το κάνει για τρεις λόγους:

1. Διότι ένα δημόσιο πρόσωπο, που κατέχει μια τόσο σημαντική θέση, δεν μπορεί να παραμένει γαντζωμένο στη θέση αυτή ενώ βαρύνεται με τέτοιες κατηγορίες, έστω κι αν ακόμη δεν του έχουν απαγγελθεί επίσημα.

2. Διότι δεν είναι χθεσινός στο συνδικαλισμό. Είναι στη θέση αυτή δύο και πλέον δεκαετίες και θα βρει κάποιον να τον αντικαταστήσει. Εκτός κι αν αισθάνεται- κι αυτός- αναντικατάστατος.

3. Διότι πρέπει να διευκολύνει και το κόμμα του, χάρη στο οποίο έφτασε σε τόσο υψηλό αξίωμα. Ας παραμερίσει προσωρινά και, αν δικαιωθεί, θα επανέλθει νικητής και τροπαιούχος.

4. Διότι θα βουλώσει έτσι και στόματα αντιπάλων του που λένε ότι «τα έχει βρει» με υπουργούς, με αποτέλεσμα δεξιοί συνδικαλιστές να του καταλογίζουν ότι τυπικά ανήκε στο ΠΑΣΟΚ, αλλά ουσιαστικά στη ΝΔ.

Όσοι πιστεύουν στο συνδικαλισμό, ακόμα κι αν έχουν πολλές επιφυλάξεις για τον τρόπο που τον υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια η υπό τον Παναγόπουλο ΓΣΕΕ, πρέπει να εύχονται όλα αυτά να είναι ψέματα. Και η έρευνα να τον αποδώσει λευκό.

Όμως, μέχρι να συμβεί αυτό, ο ίδιος δεν μπορεί να μείνει στη θέση του. Έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί. Και δεν πρέπει να διεκδικήσει ξανά την επανεκλογή του στο προσεχές συνέδριο. Αν δικαιωθεί δικαστικά, θα είναι «καβάλα στ’ άλογο».

Όπως έχει πει ο Νίτσε, «η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή». Και για τον Παναγόπουλο δεν υπάρχει άλλη οδός…