ΖΗΣΑΜΕ ΤΟ LIVE AID ΞΑΝΑ: H ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ… ΕΘΝΙΚΟ ΣΠΟΡ

Όταν μιλάμε για ιστορικές μουσικές στιγμές, λίγες μπορούν να συγκριθούν με το εμβληματικό Live Aid που πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου 1985 με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για την ανθρωπιστική κρίση που μάστιζε την Αιθιοπία.

Η συναυλία αποτέλεσε παγκόσμιο φαινόμενο. Διοργανώθηκε από τον Μπομπ Γκέλντοφ και τον Μιτζ Ουρέ και πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια, με τη συμμετοχή των κορυφαίων μουσικών της εποχής, όπως οι Queen, U2, David Bowie, Paul McCartney, Dire Straits, Madonna, Mick Jagger, Phil Collins, Bob Dylan, Elton John και πολλών άλλων. Μεταδόθηκε ζωντανά από τηλεοράσεις σε όλο τον κόσμο και το παρακολούθησαν περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε πάνω από 100 χώρες.

Το Wembley Stadium στο Λονδίνο και το John F. Kennedy Stadium στη Φιλαδέλφεια αποτέλεσαν τις δύο κεντρικές σκηνές της ιστορικής αυτής ημέρας, με 90.000 θεατές να ζουν αυτή την ανεπανάληπτη μουσική εμπειρία. Η εκδήλωση αυτή δεν ήταν μόνο μια μουσική γιορτή, αλλά και μια πράξη αλληλεγγύης και ενότητας, με τις φωνές των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου να ενώνουν τις δυνάμεις τους για έναν κοινό σκοπό.

40 χρόνια μετά, ένα μιούζικαλ

Σαράντα χρόνια μετά, το μιούζικαλ “Just For One Day – The Live Aid Musical” προσγειώθηκε στο West End του Λονδίνου και στο Shaftesbury Theatre (αρχικά παρουσιάστηκε στο θέατρο Old Vic), μεταφέροντας την ατμόσφαιρα και την επιτυχία της θρυλικής συναυλίας στο θεατρικό σανίδι.

Ο John O’Farrell, ο συγγραφέας του θεατρικού έργου, κατάφερε να συνδυάσει τα πραγματικά γεγονότα με τη δραματουργία και να αναδείξει την επιρροή του Live Aid όχι μόνο τότε αλλά και στις επόμενες γενιές.

Το “Just For One Day – The Live Aid Musical” ξεκινά με τον Bob Geldof, ο οποίος, έχοντας παρακολουθήσει το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του BBC για τον λιμό στην Αιθιοπία, αποφάσισε να δράσει και να κάνει κάτι για να βοηθήσει. Η πρώτη του κίνηση ήταν το τραγούδι “Do They Know It’s Christmas?” που ηχογράφησε με τους Band Aid, με στόχο να συγκεντρωθούν χρήματα για την περιοχή. Ωστόσο, όταν συνειδητοποίησε ότι η βοήθεια δεν έφτασε στους ανθρώπους λόγω διαφθοράς, του γεννήθηκε η ιδέα για μία μεγάλη παγκόσμια συναυλία, το “Live Aid”.

Το μιούζικαλ αυτό επιχειρεί να αποτυπώσει την επική προσπάθεια των 12 εβδομάδων που απαιτούνταν για να οργανωθεί αυτή η μοναδική εκδήλωση, με πολλούς να θεωρούν την ιδέα του Geldof αδύνατη. Παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, ο Geldof με την ακατάβλητη αποφασιστικότητα του κατάφερε να ενώσει μερικούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής (όπως οι Queen, David Bowie, U2, Elton John, κ.α.) για να συμμετάσχουν και να προσφέρουν την υποστήριξή τους στην ανθρωπιστική αυτή δράση.

Ο σκηνοθέτης Luke Sheppard πέτυχε να ισορροπήσει ανάμεσα στη μουσική και τη θεατρική δράση, δημιουργώντας μια παράσταση που αναδεικνύει την ιστορία πίσω από τη μουσική, χωρίς να χάσει τη ζωτική της ενέργεια. Μαύρο χιούμορ και υπαρξιακή αγωνία αναμειγνύονται – όχι πάντα πολύ επιτυχημένα- αναδεικνύοντας τις θρησκευτικές και πολιτικές παραμέτρους της εποχής.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως το “Just For One Day” είναι ένα “docu-musical”, που αξιοποιεί τα τραγούδια της ιστορικής συναυλίας για να προωθήσει την δράση. Οι ηθοποιοί / τραγουδιστές δεν μεταμφιέζονται στους διάσημους τραγουδιστές του Live Aid, τουναντίον αναπαριστούν την ίδια την ιστορία και το πάθος που υπήρχε πίσω από τη συναυλία και ερμηνεύουν με πάθος τις επιτυχίες των 80s.

Η μπάντα της παράστασης ήταν εξαιρετική, ήταν αυτή που έδινε τον παλμό της βραδιάς. Τραγούδια, από το Every Breath You Take των Police μέχρι το In the Air Tonight του Phil Collins και πολλά άλλα χιτ των 80s, ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες μιμήσεις και προσθέτουν στιλιστικές πινελιές: η Madonna θυμίζει λίγο Britney Spears, ο Freddie Mercury φορά μαύρο γιλέκο αντί για το διάσημο λευκό του 1985, και η Margaret Thatcher – πραγματικά εξαιρετική- έχει ξανθά μακριά μαλλιά και «μιλά» μέσα από στίχους τραγουδιών.

Όταν το κοινό κλέβει την παράσταση

Ωστόσο, το στοιχείο που έκλεψε την παράσταση ήταν το κοινό. Οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν το έργο δεν ήταν απλώς θεατές, ήταν μέρος της ιστορίας. Στον χώρο του θεάτρου, είδα οικογένειες με εφήβους, ηλικιωμένα ζευγάρια, φίλοι που μοιράζονταν την αγάπη τους για εκείνα τα τραγούδια της γενιάς τους.

Όλοι μαζί τραγουδούσαν με την ίδια ένταση και και χόρευαν στα καθίσματά τους με ένα διάπλατο χαμόγελο στα χείλη. Οι Queen, ο David Bowie και οι The Who είχαν μετατραπεί σε κοινούς ήρωες των θεατών, που αναγνώριζαν και ενστερνίζονταν τα τραγούδια τους σαν να ήταν κομμάτι της δικής τους ζωής.

Συμπέρασμα

Το “Just For One Day – The Live Aid Musical” ήταν μια βραδιά γεμάτη ενέργεια και μουσικές αναμνήσεις. Ωστόσο, παρόλο που η ώρα πέρασε αβίαστα, παρόλο που δεν μπορούσες να μην σιγοτραγουδήσεις τα δημοφιηή τραγούδια και να χτυπήσεις ρυθμικά παλαμάκια, η παράσταση δεν χαράχθηκε μέσα μας ανεξίτηλα, έτσι όπως θα προσδοκούσαμε από ένα έργο με τέτοια ιστορική βαρύτητα.