Στο Μόναχο οι Δημοκρατικοί στέλνουν μήνυμα στους Ευρωπαίους να αντισταθούν στον Τραμπ

Οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ θα πραγματοποιήσουν σύνοδο ασφαλείας αυτό το Σαββατοκύριακο με στόχο να πιέσουν τους Ευρωπαίους ηγέτες να σταθούν απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ η ήπειρος είναι διχασμένη σχετικά με το πώς να κρατήσει τον απρόβλεπτο πρόεδρο των ΗΠΑ «στο πλευρό της».

Στη φετινή ετήσια Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, θα δώσουν το “παρών”επικριτές του Τραμπ, όπως ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια, Gavin Newsom, η βουλεύτρια της Νέας Υόρκης Alexandria Ocasio-Cortez, ο γερουσιαστής της Αριζόνα Ruben Gallego και η κυβερνήτης του Μίσιγκαν, Gretchen Whitmer.

Ο Newsom έχει ήδη προτρέψει τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν ότι το «γλείψιμο στις ανάγκες του Trump» τους κάνει να «φαίνονται γελοίοι στη διεθνή σκηνή», λέγοντας στους δημοσιογράφους στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός τον προηγούμενο μήνα ότι «έπρεπε να είχε φέρει ένα σωρό επιγονατίδες».

Ο Gallego ήταν σχεδόν εξίσου ευθύς. «[Ο Τραμπ] καταστρέφει τη διεθνή φήμη μας ή ενδεχομένως την οικονομική μας δύναμη στον κόσμο επειδή ενεργεί μικροπρεπώς. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι λογικό. Όλοι πρέπει να σταματήσουν να προσποιούνται ότι είναι λογικό», είπε.

Ωστόσο, της αμερικανικής αντιπροσωπείας θα ηγηθεί ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio. Και ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες ελπίζουν ότι θα μεταφέρει ένα πιο μετριοπαθές μήνυμα σε σχέση με τον λόγο που εκφώνησε πέρυσι ο αντιπρόεδρος JD Vance, παραμένουν διχασμένοι σχετικά με το πώς να χειριστούν τον Τραμπ.

Κάποιοι, με πιο επιφανή τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, έχουν δηλώσει ότι μια νέα, πιο αποφασιστική διπλωματία είναι απαραίτητη για να αντισταθμιστεί η «πολιτική της σφεντόνας» του Τραμπ, όπως χαρακτήρισαν οι διοργανωτές της Μονάχου. Άλλοι, όπως ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, έχουν πει ότι η διατήρηση της εύνοιας του Τραμπ είναι απαραίτητη για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Ο λόγος του Vance προκάλεσε συζήτηση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σχετικά με το αν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη εξακολουθούν να μοιράζονται τις ίδιες αξίες και, αν όχι, πόσο γρήγορα μπορούν να απομακρυνθούν η μία από την άλλη.

Έκτοτε, ο Τραμπ έχει επανειλημμένα προσβάλλει την ΕΕ, έχει αναλάβει μια μορφή «ιμπεριαλισμού πόρων» παγκοσμίως και έχει βρει λόγους να δικαιολογεί τον Πούτιν. Στο ευρωπαϊκό του ταξίδι, ο Rubio επέλεξε να επισκεφθεί την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, τα δύο κράτη της ΕΕ που αντιτίθενται περισσότερο στην υποστήριξη της Ένωσης προς την Ουκρανία.

Παραδοσιακά, η αμερικανική αντιπροσωπεία στο Μόναχο προσπαθούσε να μην εκθέτει τις εσωτερικές πολιτικές διαφορές, αλλά φέτος αυτές φαίνονται αδύνατον να κατασταλούν, και οι Δημοκρατικοί πιθανότατα θα σταθούν στο πλευρό της Ευρώπης απορρίπτοντας αυτό που θεωρούν καταναγκαστική διπλωματία του Τραμπ.

Οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να πειστούν να ζητήσουν από την Ευρώπη υπομονή και να περιμένουν την «κανονική λειτουργία». Τα καταποντισμένα ποσοστά του Τραμπ στις δημοσκοπήσεις έχουν ήδη οδηγήσει Ρεπουμπλικανούς στο Κογκρέσο να αψηφήσουν τον Πρόεδρο σε θέματα δασμών, μια ασυνέπεια που ελπίζουν να μεγαλώσει καθώς η πιθανότητα πολιτικού σφαγείου στο κόμμα των Ρεπουμπλικανών πλησιάζει με τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Η Ευρώπη αναζητά την ανεξαρτησία της αλλά χρειάζεται τις ΗΠΑ

Ωστόσο, πολλοί στη Δύση θεωρούν πλέον ότι η παλιά τάξη βασισμένη σε κανόνες έχει παρέλθει οριστικά, αντικαθιστώμενη από μια νέα, βασισμένη σε συμφωνίες τάξη, όπου οι μεγάλες δυνάμεις διαπραγματεύονται και παραβαίνουν τους κανόνες, και θεωρούν τη δύναμή τους σωστή. Αυτό ήταν το βασικό μήνυμα του Καναδού πρωθυπουργού Mark Carney στον λόγο του στο Νταβός: «Ξέρουμε ότι η παλιά τάξη δεν θα επιστρέψει. Δεν πρέπει να τη θρηνήσουμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική, αλλά πιστεύουμε ότι από το ρήγμα μπορούμε να χτίσουμε κάτι μεγαλύτερο, καλύτερο, ισχυρότερο και πιο δίκαιο».

Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της τριήμερης διάσκεψης του Μονάχου – στην οποία θα μιλήσουν ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν – θα αφορά αυτό το ενδιάμεσο διάστημα.

Στην μία άκρη του φάσματος βρίσκεται ο Μακρόν , που αυτή την εβδομάδα δήλωσε ότι οι εντάσεις μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ θα μπορούσαν να ενταθούν μετά τη «στιγμή της Γροιλανδίας», όταν ο Τραμπ απείλησε με δασμούς ευρωπαϊκές χώρες που αντιτίθενται στην απόπειρά του να ελέγξει το νησί της Αρκτικής από τη Δανία.

Σε συνέντευξή του σε ευρωπαϊκές εφημερίδες, ο Μακρόν χαρακτήρισε τη διοίκηση Τραμπ ως «ανοιχτά αντιευρωπαϊκή» που επιδιώκει το «διαμελισμό» της ΕΕ. Πρόσθεσε: «Όταν υπάρχει σαφής πράξη επιθετικότητας, πιστεύω ότι δεν πρέπει να σκύψουμε ή να προσπαθήσουμε να φτάσουμε σε συμβιβασμό. Νομίζω ότι δοκιμάσαμε αυτή τη στρατηγική για μήνες. Δεν λειτουργεί».

Στην άλλη άκρη του φάσματος βρίσκεται ο Ρούτε, που πρόσφατα δήλωσε: «Αν κάποιος πιστεύει εδώ ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή η Ευρώπη στο σύνολό της μπορεί να αμυνθεί χωρίς τις ΗΠΑ, συνεχίστε να ονειρεύεστε. Δεν μπορείτε».

Ο δρόμος προς μια πιο κυρίαρχη ευρωπαϊκή άμυνα δεν είναι εύκολος. Οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται, αλλά η ήπειρος γνωρίζει ότι η αποτελεσματική επανεξοπλιστική διαδικασία θα χρειαστεί χρόνο. Στο ζήτημα της Ουκρανίας, ο Στάρμερ επιμένει ότι οι απαιτούμενες εγγυήσεις ασφάλειας μετά από οποιαδήποτε συμφωνία με τη Ρωσία εξακολουθούν να απαιτούν δεσμεύσεις των ΗΠΑ για να είναι αξιόπιστες.

Σε άλλους τομείς, η απόσταση από την Αμερική έχει ήδη αρχίσει. Τους τελευταίους μήνες, ο Κάρνεϊ, ο Στάρμερ και ο Μακρόν προσπάθησαν να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις με την Κίνα, προσφέροντας διάλογο χωρίς εχθρότητα. Το Πεκίνο έχει δείξει ότι διαθέτει τη δυνατότητα να αναδιαμορφώσει τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και επωφελείται από την καταστροφή του πολυμερισμού από τον Τραμπ.

Σε ένα ακόμη σημάδι της προθυμίας της Ευρώπης να ακολουθήσει ανεξάρτητο δρόμο, η Ιταλία και η Πολωνία, δύο χώρες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή πιο κοντά στις ΗΠΑ, έχουν ενώσει τις φωνές τους με άλλες ευρωπαϊκές χώρες αρνούμενες να συμμετάσχουν στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ, μια περίπλοκη κατασκευή που στόχευε να βάλει το εγώ του Trump στο κέντρο της ειρηνευτικής διαδικασίας εις βάρος των Ηνωμένων Εθνών.

Ωστόσο, όπως τα τελευταία τέσσερα χρόνια, το μέλλον της Ευρώπης παραμένει συνδεδεμένο με τη μοίρα της Ουκρανίας. Ο Τραμπ έχει απαιτήσει μια ειρηνευτική συμφωνία σύμφωνα με τους όρους του Πούτιν μέσα σε λίγους μήνες – ο JD Vance δήλωσε ότι «δεν είναι ο πόλεμός μας» – αφήνοντας την Ευρώπη αντιμέτωπη με δύσκολες επιλογές για τις προτεραιότητές της.