«Είστε με το Λιμενικό; Ή με τους διακινητές;»

Ο υπουργός Υγείας δημοσιοποιεί ότι «φίλος» του αστυνομικός εν είδει κουτσομπολιού τον ενημέρωσε, παραβιάζοντας κάθε έννοια απορρήτου, για το περιεχόμενο της μήνυσης που κατέθεσε κατα του προσώπου του αρχηγός άλλου πολιτικού κόμματος (Άδωνις Γεωργιάδης – Ζωή Κωνσταντοπούλου). 

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώνει δημοσιογράφο κατά τη διάρκεια της καθημερινής ενημέρωσης ότι «μπορεί να υποστεί και τις συνέπειες του νόμου, έτσι;» μετά από επίμονες ερωτήσεις σχετικά με το αν στην τραγωδία της Χίου «το Λιμενικό έκανε επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής;» (Παύλος Μαρινάκης – Χρηστος Αβραμίδης). Μετά τη γενική κατακραυγή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστηρίζει όχι μόνο ότι παραποιήθηκαν τα λόγια του, αλλά το πάει κι ένα βήμα παραπάνω μιλώντας για δίκτυο δημοσιογράφων που διαστρεβλώνουν καθημερινά την αλήθεια. 

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας επιλέγει, σε μια από τις ευλόγως σπάνιες συνεντεύξεις του, να μιλήσει όχι σε κάποιο ΜΜΕ -τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα ή ιστοσελίδα- αλλά στους επικεφαλής του προπαγανδιστικου μηχανισμού της ΝΔ στο διαδίκτυο που κατηγορείται ότι δηλητηριάζει τον δημόσιο διάλογο με τρολ, fake news, δολοφονίες χαρακτήρα κι αναπαραγωγή ρητορικής μίσους. Πρόσφατα ρεπορτάζ κατέδειξαν την σχέση του μηχανισμού με διαφημιστικό όμιλο που έχει πελάτες τόσο δημόσιους φορείς όσο κι επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν δημόσια έργα, άρα την σχέση του με δημόσιο χρήμα (Γιάννης Στουρνάρας – Ομάδα Αλήθειας).

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναντιέται με πρώην Πρωθυπουργό και μετά τη συνάντηση κύκλοι του πρώτου διαρρέουν -χωρίς να έχει συμφωνηθεί- το περιεχόμενο της συνομιλίας τους, αν δηλαδή ο πρώην ΠΘ θα κάνει κόμμα, πότε θα το κάνει και τι πιστεύει για τη συνταγματική αναθεώρηση (Κώστας Τασούλας – Αλέξης Τσίπρας). 

Πρώην υπουργός της κυβέρνησης που λόγω παραγραφής δεν ελέγχθηκε για ενδεχομενα αδικήματά του στο μεγάλο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, κατηγορεί βουλευτή και γραμματέα άλλου πολιτικού κόμματος για «ηθική αυτουργία σε ψευδορκία μάρτυρα» επειδή επισκέφτηκαν τους διασωθέντες στη Χίο για να σχηματίσουν τη δική τους εικόνα για τις συνθήκες της τραγωδίας (Μάκης Βορίδης – Νάσος Ηλιόπουλος/Γαβριήλ Σακελλαρίδης). 

Στην ίδια υπόθεση, η οποία διερευνάται κι άρα προφανώς εκκρεμεί, ο υπουργός Μετανάστευσης κι Ασύλου επιτίθεται επανειλημμένα σε δικηγόρο προφυλακιστέου με εκφράσεις που προκαταβάλλουν το έργο της Δικαιοσύνης (Θάνος Πλεύρης – Δημήτρης Χούλης).

Αυτή είναι η φωτογραφία της στιγμής – όλα τα παραπάνω συνέβησαν σε λιγότερο από δέκα μέρες. 

Αυτή είναι η πολιτική ατζέντα, οι πολιτικές συμμαχίες και η πολιτική πρακτική της εποχής. Διάφανα, συναλλακτικά και απροκάλυπτα. Χωρίς προσχήματα. 

Μπορεί να τα διαβάσει ο οποιοσδήποτε, να τα συνδέσει με τα σκανδαλα (παλιά και καινούρια, με Παναγόπουλο ή χωρίς) που διαρκώς εμφανίζονται, να τα αντιστοιχίσει με όσα εξωφρενικά προκύπτουν από τις δίκες μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος όπως των υποκλοπών ή της δολοφονίας Λυγγερίδη (κι εκείνης των Τεμπών που ξεκινά σε σαράντα μέρες) και, φυσικά, να τα τοποθετήσει στο γενικότερο παγκόσμιο κλίμα των ημερών που θεωρεί πρόσχημα ακόμα και το Διεθνές Δίκαιο. Συμπέρασμα ασφαλές:

Ο ελληνικός Τραμπισμός πλέον καλπάζει. 

 

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη, ακόμα μεγαλύτερη κι από τα περιστατικά που αναφέρθηκαν παραπάνω, από αυτό το δίλημμα στο οποίο προσπαθούν να συρρικνώσουν την τραγωδία στ’ ανοιχτά της Χίου το βράδυ της 3ης Φεβρουαρίου, ο Πρωθυπουργός, οι αρμόδιοι και κορυφαίοι υπουργοί του, αλλά και η (σοσιαλ)μιντιακή φρουρά που τους υπερασπίζεται per mare per terram 24 ώρες την ημέρα – 7 ημέρες την εβδομάδα,

«Είστε με το Λιμενικό; Ή με τους διακινητές;»

Ποδοσφαιρικό. Μανιχαϊστικό. «Πατριωτικό». Απάνθρωπο. 

Και, φυσικά, παρελκυστικό, παραπλανητικό, στο φινάλε ίσως κι ανόητο. 

Τις πρώτες ώρες αφότου έγινε γνωστό το συμβάν, κι αφού δεν «περπάτησε» το σενάριο περί ανταλλαγής πυροβολισμών που αρχικά -αλήθεια από ποιους;- διακινήθηκε, διατυπώναμε τις αμφιβολίες μας. Θα έχουμε ξεκάθαρη και πλήρη ενημέρωση από το Λιμενικό Σώμα που έχει στο παρελθόν καταδικαστεί π.χ. για το Φαρμακονήσι από Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με βαριά τη σκιά του ναυαγίου της Πύλου για το οποίο έχει ασκηθεί ποινική δίωξη εις βάρος του αρχηγού και είκοσι ανώτερων στελεχών του Σώματος;

Θα κρυφτούμε για άλλη μια φορά πίσω από το δάχτυλό μας για τα pushbacks που έχουν αποδειχθεί από δεκάδες ρεπορτάζ ελληνικών και διεθνών ΜΜΕ; Θα κάνουμε πώς δεν βλέπουμε ποιες ήταν οι τελευταίες επιλογές προσώπων για το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, με τις δηλώσεις του Θάνου Πλεύρη για «νεκρούς στα σύνορα» να παραμένουν ανεξίτηλες;

Τις δέκα ημέρες που ακολούθησαν, η επιφυλακτικότητα δεν εξουδετερώθηκε αλλά ενισχύθηκε. Πρωθυπουργός και υπουργοί ευχαρίστησαν κι έδωσαν συγχαρητήρια στο λιμενικό, όμως οι τρύπες στην επίσημη αφήγηση δεν κρύβονται. Χωρίς ιδιαίτερη πίεση από την αντιπολίτευση (κι ας εξαιρεθεί εδώ η μαχητική Νέα Αριστερά), με τα ακροδεξιά τρολ να ξερνάνε στο διαδίκτυο αστεία για «χορτάτα ψαράκια», είναι κυρίως η δημοσιογραφική έρευνα που έχει καταδείξει – για άλλη μια φορά – τεράστια κενά κι αντιφάσεις (Αξίζει να διαβάσετε τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ του Μάνου Φραγκιουδάκη στο News 24/7.)

 

Από καταγραφή, οι θερμικές κάμερες πάλι δε δούλεψαν, ενώ ο κυβερνήτης του σκάφους του Λιμενικού δεν κατάφερε να ενημερώσει το ημερολόγιό του γιατί τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι. Χρήσιμη λεπτομέρεια: κατά δήλωσή του, είναι δεξιόχειρας. 

Από την εικόνα των δύο σκαφών, πώς είναι δυνατόν να συμπεράνει κανείς ότι το φουσκωτό με τους μετανάστες ήταν εκείνο που έπεσε πάνω σε εκείνο των ελληνικών αρχών;

Μαρτυρία επιζώντων αναφέρει ότι το σκάφος του Λιμενικού ανέπτυξε ταχύτητα και πέρασε από πάνω τους, ενώ για άλλη μια φορά υπάρχουν διαφορές στις προανακριτικές καταθέσεις που έδωσαν οι επιζώντες στους λιμενικούς και σε εκείνες που έδωσαν στην Ανακρίτρια Χίου λίγα 24ωρα αργότερα. (Καμία ερώτηση από τους λιμενικούς για το αν υπήρξε προειδοποιητικό σήμα.)

Στις καταθέσεις των επιζώντων διαβάζουμε να απορρίπτεται το σενάριο του τρακαρίσματος, ενώ όλοι τους μιλούν για εμβολισμό από το σκάφος του Λιμενικού. Τα πιστοποιητικά θανάτου που συνέταξαν οι ιατροδικαστές αλλού κάνουν λόγο για «βαριές κρανιοεγκεφαλικές και σωματικές κακώσεις», αλλού για «πλήρη σύνθλιψη κεφαλής», ο πνιγμός αναφέρεται παντού ως επακόλουθος. Δύτης που ανέσυρε τα πτώματα από τον βυθό μίλησε στην Καθημερινή για «εικόνα εμπόλεμης ζώνης». Η δε ανέλκυση του φουσκωτού έχει καθυστερήσει και θα γίνει από εβδομάδα. 

Με όλα αυτά τα στοιχεία, γιατί να πιστέψει κανείς το Λιμενικό; Πιο σωστά: πώς να πιστέψει κανείς το Λιμενικό; Εδώ δε μιλάμε για την εθνική ποδοσφαίρου ή μπάσκετ, για τον Μίλτο Τεντόγλου ή τον «Μανόλο», δηλαδή για δευτερεύοντα πράγματα που η υποστήριξη είναι περίπου αυτόματη λόγω των εθνικών χρωμάτων. Εδώ μιλάμε για δεκαπέντε νεκρούς, οφείλουμε να είμαστε καλύτεροι από το «πίστευε και μη έρευνα».

Κι όταν ερευνάς ή απλά αναρωτιέσαι, δεν παίρνεις το μέρος των «διακινητών». Αυτό είναι είτε βρεφική σκέψη, είτε Τραμπισμός 1.01 (ή και τα δύο). Κάθε φορά που γίνεται μια τραγωδία, ακούμε την ίδια ανοησία σε λούπα. Λες και χρειάζεται περισσότερο από δύο δράμια μυαλό για να καταλάβεις ότι οι πραγματικοί διακινητές δεν το ρισκάρουν φυσικά να μπουν στις βάρκες. Λες και δεν έχουν γραφτεί δεκάδες ρεπορτάζ που αποκαλύπτουν τη συνήθη πρακτική κάποιοι επιβαίνοντες να εκτελούν χρέη «πληρώματος» έναντι χαμηλότερου αντιτίμου, οι οποίοι γίνονται μετά εξιλαστήρια θύματα. Στην περίπτωση της Χίου, κανένας επιζών δεν αναγνώρισε ως «διακινητή» τον κατηγορούμενο Μαροκινό, σύμφωνα με τον δικηγόρο του, πλην ενός επιζώντα που είναι κι ο μοναδικός που απομακρύνθηκε από το νησί.

Επίκληση στον «εσωτερικό εχθρό», στοχοποίηση ΜΚΟ, κωμικές παραλείψεις και περαιτέρω εκφασισμός ενός κομματιού της κοινωνίας. Όσο δεν τίθεται το πραγματικό δίλημμα, «είστε με την αλήθεια ή με τα εθνικά παραμύθια;», τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα…