Δαδακαρίδης: Η αποκάλυψη για τη “Φάλαινα” και ο πιο δύσκολος κριτής

Στην εκπομπή “Buongiorno” βρέθηκε καλεσμένος ο ηθοποιός Πυγμαλίων Δαδακαρίδης το πρωί της Τετάρτης (18/02).

Ο ηθοποιός με αφορμή το τραγούδι “Μη το πεις πουθενά” του Στάθη Δρογώση, που επέλεξε κατά την είσοδο του στην εκπομπή το οποίο όπως αποκάλυψε ο ίδιος “εκφράζει ένα κομμάτι συναισθημάτων για τον πατέρα του” αναφέρθηκε στην παράσταση “Φάλαινα”, στην σχέση με τους γονείς του αλλά και το πως βίωσε την απώλειά τους.

Ο ηθοποιός αποκάλυψε αρχικά πως η παράσταση “Φάλαινα” στην οποία και πρωταγωνιστεί είναι αφιερωμένη στον πατέρα του που έφυγε από την ζωή τον Δεκέμβριο του 2025.

“Η όλη ιστορία της “Φάλαινας” – και το σκηνοθετικό σημείωμα περισσότερο – είναι για τον πατέρα μου. Πώς ξαφνικά η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα χρονικό σημείο και να μεταμορφώσει οτιδήποτε έχει ο καθένας μας μέσα του, την αδυναμία του, σε μια “φάλαινα”. Άλλοι το λένε Ερινύες, άλλοι το λένε ενοχή, άλλοι το λένε τύψεις. Ο καθένας το λέει με το δικό του παραμύθι, με τη δική του σκέψη”,

“Και πώς τελικά, πέραν του γεωμετρικού σχήματος το οποίο όλοι προσπαθούν να χαρακτηρίσουν μέσα από αυτό, να βρεις τι είναι αυτό το οποίο σε πλήγωσε και κάπως να το πάρεις αγκαλιά να το λύσεις. Συγκεκριμένα αναφερόμενος, ο πατέρας μου ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και γυρνούσε όλη την Ελλάδα. Έχω κάνει περιοδείες από παιδί δηλαδή μαζί του για να τον βοηθήσω με τις βαλίτσες του, όπου δειγμάτιζε το αντίστοιχο προϊόν που είχε. Μετά ήρθε το ίντερνετ, η εξέλιξη. Και αυτός 55 – 60 κάπως έχεις κουραστεί, έχεις μεγαλώσει και ως πολίτης όταν φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο δεν το ξέρεις ο χρόνος σε προσπερνάει. Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αντίστοιχους ανθρώπους στη φάλαινα να μην την αφήσουν να τους καταπιεί;”

“Στον αντίστοιχο μύθο του Ιωνά. Να φύγεις. Να φύγεις απ’ τη φάλαινα σου και να ξαναγεννηθείς. Οπότε ο πατέρας μου είχε δυστυχώς ή ευτυχώς, γιατί έτσι είναι η ζωή, αυτήν τη διαδρομή… Αφέθηκε πολύ και στεναχωρήθηκε πολύ και πληγώθηκε πολύ, φαντάζομαι”

“Οπότε ναι, μετά όταν ήρθε η ταινία πρώτα που είδα, μετά μαθαίνοντας ότι είναι θεατρικό και το κείμενο στα χέρια μου, λέω ξέρω έναν θεατή σίγουρα που θα αισθανθεί περίεργα βλέποντάς το. Και έτσι είπαμε μαζί με τον Δημήτρη Αρχιμανδρίτη και τον Ιωάννη Παντελίδη, αλλά και όλο το υπέροχο team, γιατί δεν είναι ποτέ ένας, είναι όλη η ομάδα, να προσπαθήσουμε να παίξουμε κάτι το οποίο μπορεί και να σε ενοχλήσει, να σε πληγώσει, να σου υπενθυμίσει ή να σου δώσει τη δύναμη ότι μπορώ αύριο το πρωί με έναν τρόπο να αλλάξω”, είπε ο ηθοποιός.

“Ο πατέρας μου ήταν αθλητής και ξέφυγε. Μετά προσπαθούσε, αλλά νομίζω δεν ήταν τα κιλά το θέμα. Είναι πώς η ψυχή, σε εισαγωγικά η λέξη, “πρήζεται”. Και μετά αφού “πρήζεται”, βαραίνει και πώς με ποιον τρόπο προσπαθείς να καταπολεμήσεις ή να βοηθήσεις, να στηρίξεις, να κατανοήσεις. Γιατί δεν ξέρεις. Κανείς δεν το ξέρει μέχρι να σου συμβεί. Λέμε όλοι κατάθλιψη, λέμε όλοι μια ψυχική ασθένεια αλλά κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι οι τρόποι λειτουργίας. Και επειδή ο πατέρας μου πάντα έλεγε η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας, πάντα όταν δεν ξέρω προσπαθώ να μάθω. Η “Φάλαινα” ήταν ένα σκαλοπάτι να μάθω”,

Στην συνέχεια ρωτήθηκε για το αν οι γονείς του πρόλαβαν να δουν την παράσταση απαντώντας πως μόνο ο πατέρας του είχε καταφέρει να την δει καθώς η μητέρα του ζούσε στο εξωτερικό.

“Έχασα μέσα σε έξι μήνες και τους δύο γονείς μου. Η μητέρα μου δεν πρόλαβε να δει την παράσταση, αλλά νομίζω ότι τη βλέπει από εκεί που είναι. Είχε δει κάποιο υλικό βέβαια. Ο πατέρας ήρθε και την είδε”, ανέφερε αρχικά ο ηθοποιός.

Όταν ο πατέρας μου ήρθε και είδε την παράσταση, ήταν μια έντονη συναισθηματικά βραδιά. Ήταν ο πιο δύσκολος και πιο όμορφος κριτής συνάμα. Έχω πάρει το ωραιότερο κομπλιμέντο της ζωής μου από εκείνον”.

“Οι γονείς μου αγαπούσαν τις τέχνες και από εκεί πήρα τα ερεθίσματα για να ασχοληθώ κι εγώ. Είμαι ευλογημένος που είχα τέτοια σχέση με τους γονείς μου”.