Νέες ταινίες: “Pillion”, ένα γλυκό BDSM ρομάντσο με τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ

Με ένα πολύ δυνατό σύνολο 50.000 εισιτηρίων άνοιξε στην κορυφή του box office το λογοτεχνικό ρομάντσο “Ανεμοδαρμένα Ύψη” που τώρα θα φανεί βάσει αντιδράσεων αν μπορεί εκτός από άμεσο viral hit να αποκτήσει και μια σταθερότητα.

Όπως αυτή του “Άμνετ”, που συνεχίζει να κόβει 5ψήφιους αριθμούς εισιτηρίων κάθε βδομάδα, έχοντας φτάσει τα 120.000 σύνολο ως τώρα.

Συμπαθές άνοιγμα για τον “Μυστικό Πράκτορα” (5.500 εισιτήρια) και για τον “Δρόμο του Εγκλήματος” (8.000), ενώ το animated “Goat” ξεπέρασε τις 10.000 στο πρώτο του 4ήμερο. Το “Sirat” βαστάει ακόμα, καταφέρνοντας έστω και δυσκολία να φτάσει τις 11.000. Εν τέλει αξιοπρεπές σύνολο για μια δύσκολη ταινία που δύσκολα θα αφήσει θεατή αδιάφορο.

Αναμφίβολα ένα διάστημα με πλουραλισμό στις επιλογές, δίνοντας πολλούς καλούς λόγους για να πάει κανείς σινεμά.

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Κριτική

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Χάρι Λάιτον διασκευάζει το βιβλίο “Box Hill” του Άνταμ Μαρς-Τζόουνς, μεταφέροντας ωστόσο τη δράση στο σήμερα σε σχέση με τα ‘70s του πρωτότυπου κειμένου. Μέρος του λόγου για αυτή τη μετατόπιση είναι σίγουρα οι κοινωνικές συνθήκες γύρω από μια σχέση σαν αυτή που απεικονίζεται στην ιστορία: ένα BDSM γκέι ρομάντσο με kinky αποχρώσεις, το οποίο ο Λάιτον δεν θέλει να εξετάσει υπό το πρίσμα των σωμάτων υπό απειλή και φόβο.

Αντιθέτως, επιχειρεί κάτι πολύ πιο ηλιόλουστο, εξετάζοντας αυτή τη σχέση με όρους τυπικής ρομαντικής κομεντί. Ένα ζευγάρι φαινομενικά γεμάτο αντιθέσεις, και μια σχέση μέσα από την οποία τα δύο μέλη ωριμάζουν μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό. Υπό αυτή την έννοια, το “Pillion” είναι κάτι επαναστατικό, μέσα στο πλαίσιο ανάγνωσής του: μια συμβατική, γλυκόπικρη ρομαντική ιστορία με το περιτύλιγμα ενός ρισκέ, αντισυμβατικού – σίγουρα κινηματογραφικά ασυνήθιστου – έρωτα.

Ο Χάρι Μέλινγκ, των “Χάρι Πότερ” αλλά και μετέπειτα του κοενικού “Buster Scruggs”, δίνει κάτι πολύ αληθινό, εγκάρδιο και ανθρώπινα αβέβαιο στην αποτύπωση του Κόλιν. Ενός συνεσταλμένου νεαρού άντρα χωρίς κατεύθυνση στη ζωή του, για τον οποίον τα πάντα αλλάζουν όταν γνωρίζει τον σέξι μηχανόβιο Ρέι και γίνεται ο υποτακτικός του. (Pillion είναι η πίσω σέλα της μηχανής, όχι δηλαδή εκείνου που “οδηγά” αλλά εκείνου που απλώς ακολουθεί το ταξίδι. Σεξουαλικά μιλώντας, είναι το sub άτομο μιας σχέσης.)

Η θέση του Κόλιν σε αυτή τη σχέση είναι εξαρχής σαφής, κάτι που ίσως απρόσμενα του δίνει σταδιακά agency και μια δύναμη να πάρει αποφάσεις για το τι θέλει από τη ζωή του. Η σιγουριά για το ρόλο του, έστω στο πλαίσιο αυτής της σχέσης, γίνεται άγκυρα, κι αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία εν τέλει, καθώς ο Κόλιν αρχίζει να ωριμάζει μέσα από αυτή τη φαινομενικά πλήρως υποτακτική δυναμική. Είναι και μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση πάνω στις αντιθέσεις δυναμικής ανθρώπων, αναλόγως του διαφορετικού πλαισίου που τους συναντάμε, και πώς μπορεί το ένα να τροφοδοτεί το άλλο.

Ο Λάιτον προσφέρει έναν ανάλαφρο κωμικό τόνο στην ταινία, τον οποίο εκμεταλλεύεται ο Μέλινγκ, αλλά και ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, που εδώ είναι το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου. Ο μηχανόβιος Ρέι παρουσιάζεται από το πρώτο δευτερόλεπτο με μια επιβλητική αύρα σιγουριάς, κάτι που έξω από το κρεβάτι τον κάνει να φαίνεται εριστικός και ακόμα και αντιπαθής: Μια σκηνή οικογενειακού δείπνου που καταλήγει σε ξέσπασμα είναι από τις πιο δυνατές της ταινίας.

Όμως ο Σκάρσγκαρντ προσφέρει στην ταινία ακριβώς αυτό που χρειάζεται από έναν χαρακτήρα σαν τον Ρέι. Είναι ένας υπερ-σεξουαλικός, ‘alpha’ μονόλιθος, γύρω από τον οποίο είναι ο Κόλιν που αλλάζει και προσαρμόζεται. Το απολαυστικό χιούμορ συνυπάρχει με έντονες και αναπολογητικότατες σεξουαλικές σκηνές, και ένα γνώριμο (ίσως υπερβολικά ασφαλές) δραματουργικό τόξο. Σε αυτή όμως την ένταση – ασφαλούς και επικίνδυνου – είναι που το “Pillion” βρίσκει τον χώρο της έκφρασής του, και της όποιας μοναδικότητάς του.

Κριτική

Είναι κάπως εντυπωσιακό κάστινγκ αυτό του Μπρένταν Φρέιζερ στο ρόλο ενός αμερικάνου ηθοποιού που βρίσκεται ψιλο-αδρανής στο Τόκιο μέχρι που πιάνει δουλειά σε εταιρεία “ενοικιαζόμενων οικογενειών”. Ένα concept που έχουμε συναντήσει στο παρελθόν τόσο στο “Οικογενειακή Ευτυχία ΑΕ” του Χέρτσογκ όσο φυσικά και στις “Άλπεις” των Λάνθιμου-Φιλίππου.

Εκείνες οι ταινίες το εξερευνούσαν μέσα από έναν πολύ πιο ενδιαφέροντα φορμαλισμό που συνδεόταν απευθείας με την αιχμηρότητα ή το μούδιασμα (αντίστοιχα) του συναισθηματικού κενού, της απώλειας, της απόστασης – όπως θες πες το. Αντιθέτως, την “Οικογένεια Προς Ενοικίαση” χαρακτηρίζει μια χαριτωμενίστικα γλυκερή ιδιοσυγκρασία που παραπέμπει σε ταινίες συνταγής του Σάντανς περασμένων δεκαετιών.

Δε θα λειτουργούσε ίσως και καθόλου αν δεν ήταν ο Φρέιζερ, του οποίου η σωματικότητα έρχεται σε συγκρουσιασκή αντίθεση με το περιβάλλον του, υπογραμμίζοντας την αίσθηση του ξένου. Την ώρα που ο ηθοποιός, με τα έτσι κι αλλιώς βαθιά, υγρά του μάτια κάνει κάθε συναισθηματική στιγμή να μοιάζει με υποψήφιο tear-jerker. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα αισθητική τοποθέτηση σε ένα φιλμ που κατά τα άλλα λέει την σχεδόν απόκοσμη ιστορία του με το πιο αδιάφορο τρόπο: προβλέψιμες κορυφώσεις, συγκινήσεις και δραματικές στροφές.

Κριτική

Πάει καιρός από όταν ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ δημιουργούσε επιβλητικά κοφτερούς και ακριβείς κόσμους σε θρίλερ σαν τους “Άλλους” με την Νικόλ Κίντμαν ή το πρωτότυπο “Άνοιξε τα Μάτια”. Εδώ τον συναντάμε σε ένα ιστορικό έπος που χαρακτηρίζεται από μια γενικόλογη, ατσαλάκωτη αισθητική εποχής και μια γυαλάδα που θυμίζει Netflix slop.

Παρόλαυτά, ξέρει ακόμα πώς να πει μια ιστορία. Ακολουθεί τον Θερβάντες σε κατάσταση αιχμαλωσίας, κατά τη διάρκεια της οποίας – και καθώς σχεδιάζει να αποδράσει – ανακαλύπτει το ταλέντο του στο να λέει ιστορίες, και την έμπρακτη σημασία αυτών. Υπάρχει κάτι δραματικά και νοηματικά ανάλαφρο στο πώς ξετυλίγονται εν τέλει όλα, με κάποιες χαμένες ευκαιρίες μέσα στο εύρημα της ιστορίας-μες-στην-ταινία. Η ποιητική αδεία που ζητά έχει ως αποτέλεσμα μια ιστορία πάθους και έμπνευσης που κρατά το ενδιαφέρον. Βλέπεται ευχάριστα, αλλά ως εκεί.

Κυκλοφορούν επίσης

Άρκο: Ο Άρκο, ένα αγόρι από το μακρινό μέλλον όπου οι άνθρωποι έχουν πλέον τη δυνατότητα να ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο, παγιδεύεται κατά λάθος στο έτος 2075. Εκεί συναντά την Ίρις, ένα μοναχικό κορίτσι με την οποία αναπτύσσει μια βαθιά φιλία. Μαζί θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπο να στείλουν τον Άρκο πίσω στην εποχή του, την ώρα που το περιβάλλον καταρρέει και ο χρόνος λιγοστεύει, καθώς ο πλανήτης πλησιάζει στο τέλος του. Υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

Καρό Νίντζα 3: Ο Άλεξ και ο ατίθασος νίντζα επιστρέφουν για το τρίτο μέρος της τριλογίας κινουμένων σχεδίων.