Κωνσταντίνος Πετρόπουλος: Σήμερα κάποιος που ακούει χιπ χοπ, πάει και στη Βίσση. Αυτό είναι ωραίο

Τρίτος δίσκος για τον Κωνσταντίνο Πετρόπουλο, τρίτη συλλογή τραγουδιών για τον έρωτα, τη μοναξιά, την απογοήτευση αλλά και για εκείνη τη “χλωμή μπλε κουκκίδα”, που ναι μεν, είναι το όνομα του νέου του άλμπουμ, αλλά απ’ την άλλη δεν μπορεί να μη σου θυμίσει και αυτό το γνωστό για το μικρό φως που κάπου υπάρχει, που όλο και από κάποια χαραμάδα μπαίνει για να σου δώσει εν τέλει και μια δόση αισιοδοξίας.

Άλλωστε, αυτό κάνει γενικά ο νέος τραγουδοποιός. Υπονομεύει με χιούμορ τα αδιέξοδά του,-και με μια δόση σαρκασμού στη φωνή- κι έτσι αυτό που φτάνει στα αυτιά σου, όλο και κάτι θετικό έχει.

Αλλά καλύτερα ας μας τα πει ο ίδιος, καθώς έχουμε και καλή αφορμή για αυτήν τη συνέντευξη. Το λάιβ του την Παρασκευή στις 27 Φεβρουαρίου στο Underathens Association.

Σε τι διαφέρει ο νέος δίσκος από τον προηγούμενο;
Θέλω να πιστεύω ότι κάθε καινούρια δουλειά είναι καλύτερη ποιοτικά από την προηγούμενη. Δεν ξέρω αν ισχύει… το ελπίζω.

Σίγουρα το διαφορετικό είναι τα πολλά πλήκτρα και τα ηλεκτρονικά στοιχεία που έχουμε σε κάποια κομμάτια. Δεν έχει πολλά καθαριστικά μέρη όπως σε προηγούμενες δουλειές.

Και ένα άλλο είναι ότι είναι πιο «conceptικός» από τη θεματολογία των κομματιών μέχρι τον τίτλο και το εξώφυλλο. Δηλαδή σ’ αυτόν τον δίσκο έκατσα να γράψω τραγούδια που ταίριαζαν στο ύφος που είχα στο μυαλό μου, ενώ στους προηγούμενους διάλεγα τα καλύτερα, κατά κάποιον τρόπο, από αυτά που είχα ήδη γράψει.

Στον δίσκο σου συμμετέχει ο Βαγγέλης Γερμανός. Όσοι σε ακολουθούμε ξέρουμε την αγάπη σου γι’ αυτόν, καθώς συχνά παίζεις λάιβ τον ‘Απόκληρο”. Πώς τον έπεισες; Και πώς ήταν στη συνεργασία;
Ναι, ο Βαγγέλης Γερμανός είναι από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Παίζουμε πάντα τραγούδια του στα live.

Μού έμαθε μέσα από τα τραγούδια του πώς γίνεται να κανείς τα μπλουζ και τα κάντρι με ελληνικό στίχο και να ακούγεται καλό! Δεν χρειάστηκε να τον πείσω… είχε ακούσει ήδη κάποια από τα παλιά τραγούδια μου και του άρεσαν. Του έστειλα ένα μήνυμα με δύο τραγούδια από αυτά που ετοιμάζαμε που πίστευα ότι του ταιριάζουν και διάλεξε «Το σεντόνι» (στο οποίο έδωσε και τον τίτλο γιατί εγώ το έλεγα διαφορετικά μέχρι τότε).

Ηταν πολύ οικείος από κοντά, πολύ cool τύπος και με όρεξη να κάτσει να ασχοληθεί στη λεπτομέρεια για το πώς θα το πει ή ποια λέξη να χρησιμοποιήσει για να βγει καλύτερα. Έκατσε ώρες στο στούντιο και συζητήσαμε διάφορα θέματα. Δεν το έκανε αγγαρεία και ήταν πολύ τιμητικό και συγκινητικό για εμένα.

Σε μια εποχή που η ροκ μουσική, πόσο μάλλον το folk rock, δεν είναι και τόσο δημοφιλής, τι σε κρατάει πιστό σε αυτό το είδος;
Ο επιμένων νικά..

Κοίτα, αυτό μ’ αρέσει να γράφω και να τραγουδάω κι αν πετύχω κάτι θέλω να το πετύχω με αυτό που μ’ αρέσει να κάνω. Δεν θέλω να κάνω ό, τι να ‘ναι απλά για να κάνω επιτυχία. Και τα λαϊκά μ’ αρέσουν επίσης αλλά επειδή δεν τα λέω ωραία, τα δίνω αλλού!

Τώρα ηχογραφούμε ένα τέτοιο, το οποίο θα το πει η Μαριάνα Κατσιμίχα.

Και πώς πιστεύεις ότι το κοινό αυτής της μουσικής μπορεί να μεγαλώσει ξανά;
Γενικά δεν νομίζω ότι υπάρχουν φανατικά κοινά σε ένα είδος όπως ήταν παλιά οι ροκάδες ή οι χιπχοπάδες πχ με αυτή την έννοια.

Τώρα έχουν απενοχοποιηθεί λίγο όλα αυτά και θα δεις πχ κάποιον που ακούει χιπ χοπ να πηγαίνει και στη Βισση. Αυτό είναι ωραίο… Κι εξάλλου δεν νομίζω ότι υπηρετώ και κάνα σκληροπυρηνικό ροκ για να ευελπιστώ να ξαναγυρίσει στη μόδα και να βρω το κοινό μου. Το κοινό υπάρχει, το θέμα είναι να ακουστεί αυτό κάνουμε.

Στο “Ναγκασάκι-Χιροσίμα”, ισχυρίζεσαι ότι δεν την πολυπαλεύεις και για να το στηρίξεις λες “μοιάζω με τραγούδι του Ντύλαν χωρίς φυσαρμόνικα”. Ξέρω όμως ότι μπορείς να μου πεις τρία τέτοια τραγούδια του Ντύλαν που να είναι καλά.
Εννοείται. Σημείωνε:

• Love sick
• The man in me
• I ‘ll remember you

Προφανώς με αυτό τον στίχο δεν ήθελα να πω ότι τα τραγούδια του Ντύλαν χωρίς φυσαρμόνικα δεν είναι καλά. Απλά επειδή μ’ αρέσει να κάνω αναφορές σε καλλιτέχνες, ήθελα να κάνω μια δυνατή εικόνα κι επειδή ο Ντύλαν, ειδικά στις αρχές του, ήταν συνυφασμένος με τη φυσαρμόνικα, έγραψα αυτό.

Είναι σαν να λες «Έκτορας Μποτρίνι χωρίς καπέλο». Ε, δεν γίνεται, πάνε πακέτο αυτά.

Ο “Δορυφόρος” είναι διασκευή του “Ballad of a thin man” του Ντύλαν; Ή έτσι το ξεκινάς και μετά πάει άλλου. Το μπερδεύω κάπως. Και γενικά, πες μου για την αγάπη σου για αυτόν.
Όχι, καμία σχέση. Είναι άλλο τραγούδι απλά επειδή είναι μπλουζ και τα δύο κι επειδή έχω αγάπη όπως είπες και μου αρέσει να κάνω αναφορές, παίξαμε απλά με τον ίδιο τρόπο το πρώτο ακόρντο στην εισαγωγή. Τιμής ένεκεν…

Δεν ξέρω γιατί κόλλησα. Ένας φίλος που συγκατοικούσαμε στα 18 μας μου έβαλε να ακούσω και ήταν σαν να τον άκουγα πάντα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το πρώτο τραγούδι που μου είχε βάλει ο φίλος ήταν το “Masters of war”, ε, και μετά έψαξα τα πάντα μόνος μου. Δισκογραφία, ταινίες, βιογραφίες.

Πολλά αστέρια και κομήτες έχει αυτό το άλμπουμ. Γιατί τόσες πολλές αναφορές σε “αστρικά σώματα”; Μήπως έχεις αγοράσει κάποιο τηλεσκόπιο;
Γενικά τα αστρικά σώματα στα τραγούδια έχουν την τιμητική τους και είπα να μην διαφέρω. «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Αν είσαι ένα αστέρι» και άπειρα ακόμα.

Εγώ, επειδή δεν έχω ζωή κι έχω δει όλο το YouTube, εκείνη την περίοδο έβλεπα πολλά βίντεο του Astronio και μετά, επειδή μας παρακολουθούν, μου πέταγε όλο τέτοια και διάβαζα διάφορα και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω για το σύμπαν λίγο «μπακαλίστικα», ό,τι είχα καταλάβει.

Θα μου πεις λίγο την έμπνευση πίσω απ’ τον “Ωκεανό”; Πώς προέκυψε αυτό το τραγούδι, πόσο καιρό το δούλευες, οι στίχοι πώς σου βγήκαν…
Ο «Ωκεανός» είναι το τελευταίο που έγραψα για τον δίσκο. Αφού είχα γράψει τα υπόλοιπα για αστέρια και τους πλανήτες, σκέφτηκα να γράψω και ένα για τα φωσφοριζέ αστέρια που είχαμε στο ταβάνι του δωματίου μας μικροί. Από τη στιγμή που μου ήρθε αυτή η ιδέα, οι στίχοι βγήκαν σχετικά γρήγορα αλλά την μουσική την είχα τουλάχιστον δέκα χρόνια και προσπαθούσα να γράψω στίχους κατά καιρούς χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά βρήκε κι αυτή η μουσική τους στίχους της.

Ποιο τραγούδι του δίσκου σε δυσκόλεψε περισσότερο και γιατί;
Ε, το «Ωκεανός» για τους λόγους που σου είπα παραπάνω. Είχα τη μουσική πολλά χρόνια και δεν ήξερα για τι πράγμα θα μιλάει. Και γράφτηκε και τελευταίο. Νομίζω κιόλας είχα ξεκινήσει ηχογραφήσεις και θα είχα οκτώ τραγούδια στον δίσκο αλλά θυμήθηκα κι αυτή τη μελωδία και λέω ας προσπαθήσω να ξαναγράψω στίχους μπας και… Και βγήκε.

Υπάρχει κάποιο θέμα που να το βλέπεις να επανέρχεται σε κάθε δίσκο σου;
Αν και έχω γράψει για πολλά θέματα, μέχρι και για τις κάλτσες που χάνονται στο πλυντήριο («Το τέλειο Ζευγάρι») ή το «Ψυχαναγκαστικός», νομίζω ο έρωτας είναι σταθερά εκεί σε όλους τους δίσκους.

Μ’ αρέσουν και τα λαϊκά όπως σου είπα πριν, που μιλάνε μόνο για έρωτα, οπότε γράφω κι εγώ λαϊκά απλά δεν έχουν μπουζούκι.

Πότε καταλαβαίνεις ότι ένα τραγούδι έχει ολοκληρωθεί, ότι δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο, είναι έτοιμο να βγει στον κόσμο;
Αν το ακούω και δεν κριντζάρω τότε είναι έτοιμο. Η άλλη λύση είναι να το στείλεις σε κάποιον θείο σου στο χωριό να το ακούσει κι αν σου πει «Τι μαλακίες είναι αυτές που γράφεις;», τότε είναι καλό.

Τι να περιμένουμε στην παρουσίαση του δίσκου στις 27 Φεβρουαρίου στο Underathens Association;
Θα παίξουμε όλο τον καινούριο δίσκο «Χλωμή μπλε κουκκίδα» και σχεδόν όλα τα τραγούδια που έχω κυκλοφορήσει μέχρι τώρα.

Αλλά το σημαντικό -και γι’ αυτό που ανυπομονώ- είναι το ότι για πρώτη φορά θα είμαστε τόσο μεγάλη μπάντα με πλήκτρα, τρομπέτα και βιολί (εκτός από τα βασικά κιθάρες, μπάσο, τύμπανα) και θα είναι στα φωνητικά και οι φιλες Αννα Πασπατη και Μαριάννα Παπαθανασίου, όπου θα πουν και δικά τους τραγούδια.

Είπα αφού μια φορά είναι η παρουσίαση, να το κάνω grande οπότε αξίζει να έρθετε να το δείτε.